CHAPTER 1

Thalia’s POV

Bumili pa ako ng tsokolate at maliit na cake bago umuwi. Twenty-six na ako ngayong araw, at kahit medyo puyat sa sunod-sunod na live events na hinaluan ko ng sound setup ngayong linggo, sobrang saya ng puso ko. Limang taon ko ring itinaguyod ang EchoAura Studios, ang sarili kong audio engineering shop. Hindi iyon kalakihan, pero sapat na para maipagmalaki ko sa sarili ko na may narating ako mula sa sarili kong pawis at pangarap.

Higit sa lahat, ngayon din ang ikatlong anibersaryo namin ni Marco.

Habang umaakyat ako sa hagdan patungo sa maliit na opisina ng studio ko, hawak ko sa isang kamay ang cake habang pilit kong inaayos ang sling bag ko. Plano kong sorpresahin si Marco. May susi naman ako ng opisina kaya dahan-dahan kong pinalagutok ang doorknob para hindi gawa ng ingay.

Pero bago ko pa man maitulak nang tuluyan ang p***o, narinig ko ang tawanan sa loob.

"Sigurado ka ba rito, Tito Rod? Baka magwala si Thalia kapag nalaman niyang ibinenta mo na ang lisensya at ari-arian ng studio sa kumpanya namin?"

Boses iyon ni Marco. May kasama siyang kakaibang halakhak na kailanman ay hindi ko narinig sa kanya sa loob ng tatlong taong pagsasama namin.

"Ano namang magagawa ng batang 'yan?" Ang boses naman ng stepfather ko na si Rodel ang sumagot. May tunog pa ng pagmementaha ng alak. "Sa akin nakapangalan ang kontrata ng puwestong 'to nung nagsimula siya dahil wala pa siyang sapat na kapital at edad noon. Ako ang pumirma sa mga papeles bilang guarantor. Kahit sabihin niyang siya ang nagpundar ng mga gamit, legal na sa akin nakatala ang kumpanya. At saka, bayad na ang utang ko sa casino gamit ang pera mula sa kumpanya niyo."

Napatigil ako sa labas ng p***o. Parang biglang tumigil sa pag-ikot ang mundo ko. Ang malamig na hangin mula sa hallway ay tila sumaksak sa balat ko.

Ibinenta? Ang studio ko?

Nanginig ang mga kamay ko na hawak ang kahon ng cake. Inilapit ko pa ang tainga ko sa bahagyang nakabukas na p***o, humihiling sa kalawakan na sana mali lang ang pagkakarinig ko. Baka nagbibiruan lang sila. Baka masamang panaginip lang ito.

"Matalino si Thalia, Tito Rod. Hindi 'yan basta-basta susuko kapag nalaman niyang ginamit mo ang pangalan niya para kumuha pa ng karagdagang loan bago mo tuluyang ilipat ang ownership," sabi ulit ni Marco.

"Huwag ka nang mag-alala," sagot ni Rodel habang nagbubuhos ng panibagong inumin. "Sanay 'yan sa hirap. Magagawan niya ng paraan 'yan. Ang mahalaga, nakuha mo na ang gusto mo sa kanya, 'di ba? Ang mga audio presets at mga client database na matagal mo nang gustong makuha para sa sarili mong studio."

"Tumpak," narinig kong tumawa si Marco. "Akalain mong ganun siya katanga? Akala niya talaga mahal ko siya. Naniwala naman siyang naghahanap lang ako ng investor kaya ibinigay niya sa akin ang buong access sa cloud system niya. Ngayong hawak ko na ang lahat ng blueprints at clients niya, wala na akong kailangan sa kanya. Masyado pa namang seryoso sa buhay, nakakasawa rin."

Mabilis na uminit ang paligid ko. Ang puso kong masayang naglalakad kanina ay biglang parang pinipiga sa sobrang sakit. Naramdaman ko ang malamig na pawis sa aking noo habang dahan-dahang nawawalan ng bisa ang mga tuhod ko.

Ang lalaking pinagkatiwalaan ko sa loob ng tatlong taon... ang pamilyang inakala kong sumusuporta sa akin kahit hindi ko kapamilya sa dugo... pinagkaisahan lang pala ako.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Hinarap ko ang p***o at lakas-loob na itinulak ito nang malakas. Dumagundong ang kalog ng p***o sa dingding.

"Thalia?" Gulat na napatingin si Marco. Nabitiwan pa niya ang hawak niyang baso na gumulong sa mesa.

Si Rodel naman ay napasandal sa swivel chair, bahagyang nagulat pero mabilis ding bumalik ang makapal niyang mukha.

"Anong ibig sabihin nito, Marco? Tito Rod?" Nanginginig ang boses ko. Sinubukan kong panatilihing matatag ang tayo ko kahit ramdam ko ang panginginig ng buo kong katawan. "Ibinenta niyo ang studio ko? Ginamit mo ang pangalan ko sa utang, Tito?"

Lumapit si Marco at pilit na hinawakan ang braso ko, pero marahas ko itong itinaboy. "Huwag mo akong hahawakan!"

"Thalia, magpalinawag ako—" panimula ni Marco.

"Narinig ko ang lahat!" sigaw ko sa mukha niya. Pumatak ang unang luha mula sa mata ko pero mabilis ko itong pinunasan gamit ang likod ng kamay ko. "Lahat ng pinaghirapan ko sa loob ng limang taon... puyat, gutom, basang-basa sa ulan para lang makakuha ng kliyente... ginawa niyo lang basahan?"

Tumingin ako kay Rodel. "Paano mo nagawa sa akin 'to? Pagkatapos kong bayaran ang mga dating utang mo, pagkatapos kong mag-ambag sa bahay niyo araw-araw?"

Tumayo si Rodel at malamig akong tiningnan. "Thalia, lumagay ka sa lugar mo. Kung hindi dahil sa akin, wala kang sisimulang studio limang taon ang nakalipas. Utang mo sa akin ang lahat. At isa pa, nakapangalan sa akin ang lugar na 'to. Legal kong karapatan na ibenta ito kung kailan ko gusto."

"Pero pera ko ang ginamit doon! Bawat gamit, bawat speaker, bawat mixer dito, ako ang bumili!"

"May resibo ka ba sa pangalan mo?" pang-aasar ni Rodel. "Lahat ng invoice niyan, dumaan sa kumpanyang nakarehistro sa akin. Wala kang maipaglalaban sa korte, Thalia. At mas mabuting umalis ka na bago ko pa tawagin ang security para ipalabas ka."

Napatingin ako kay Marco, umaasang may kaunti pang natitirang hiya o konsensya sa kanya. Pero umiwas lang siya ng tingin at kinuha ang folder sa mesa.

"Pasensya na, Thalia," walang gana niyang sabi. "Business is business. Masyado ka kasing naging kampante."

Wala akong nagawa nang pumasok ang dalawang guwardiya ng gusali at dahan-dahan akong pinalabas. Wala akong nadalang gamit maliban sa sling bag ko na naglalaman ng wallet, telepono, at ilang maliliit na gamit sa trabaho.

Nakatayo ako sa gilid ng kalsada habang bumubuhos ang malakas na ulan. Ang cake na binili ko para sa kaarawan ko ay tuluyan nang nabasa at nadurog sa nabasag nitong kahon sa tabi ng footbridge.

Bagsak ang katawan ko. Nawalan ako ng bahay dahil pinalayas na rin ako sa apartment na bayad din mula sa account ng kumpanya na mabilis nilang ibinara. Nawala ang negosyo ko. Baon pa ako sa utang na hindi ko naman nakinabangan dahil sa ginawang paggamit ni Rodel sa pangalan ko.

Nasa pinakamababang punto ako ng buhay ko. Walang natira sa akin.

Habang nakatayo sa ilalim ng Waiting Shed at nanginginig sa lamig, nag-ring ang telepono ko. Isang hindi kilalang numero ang tumatawag.

Pinunasan ko ang basa kong mukha at sinagot ang tawag.

"Hello? Is this Thalia Cruz?" tanong ng isang babae sa kabilang linya, mabilis at parang nagmamadali. "Kailangan namin ng emergency freelance audio tech ngayon din para sa isang high-profile masked gala sa Grand Hotel. Nagka-problema ang orihinal naming crew. Babayaran ka namin ng triple sa standard rate, pero kailangan mong makarating dito sa loob ng tatlumpung minuto."

Tumingin ako sa nawalang laman ng wallet ko. Triple rate. Sapat na pera para makahanap ako ng matutuluyan ngayong gabi at makakain bukas.

Huminga ako nang malalim at pilit na pinatag ang boses ko. "Papunta na ako."