CHAPTER 4

Thalia’s POV

Matinding kaba ang pumalit sa init na naramdaman ko kanina habang tinatahak ko ang tahimik na hallway ng hotel. Malamig ang pawis na lumalabas sa aking noo habang nakayuko kong nilalagpasan ang ilang security personnel sa gilid ng corridor. Hawak-hawak ko ang dalawang strap ng bag ko, binibilisan ang lakad papunta sa service elevator.

Diyos ko, ano bang pumasok sa utak ko? Panandalian lang ang pagtakas na iyon, pero ang mga problemang naghihintay sa akin sa labas ay napakatotoo.

Pagkababa ko sa ground floor, mabilis kong hinarap ang event organizer sa maliit na office ng agency para makuha ang bayad ko. Gulat man siya dahil hindi pa opisyal na natatapos ang buong shift, binayaran pa rin ako ng cash pagkatapos kong sabihing may matinding emergency sa pamilya ko.

Paglabas ko ng hotel, napakalamig ng hangin bago ang pagsikat ng araw. Dilim pa rin ang buong kalsada. Pumara agad ako ng taxi at sumakay papunta sa sakayan ng bus pautak sa probinsya.

Habang umaandar ang sasakyan, binuksan ko muli ang telepono ko para basahin ang panibagong mensahe mula sa kaibigan kong si Jen.

“Thalia, napanood mo ba ang balita ngayong madaling araw? Naglabas na ng pahayag ang kumpanya nina Marco at Rodel. Isinisisi nila sa’yo ang pagkawala ng pondo at ang mga unpaid loans ng EchoAura Studios! Pumunta na ang mga collectors sa lumang bahay niyo. kailangan mo nang lumayo at magpalit ng SIM, dali!”

Napasandal ako sa upuan ng taxi habang umiikot ang paningin ko. Sobrang kapal ng mukha nila. Hindi lang nila ako ninakawan ng negosyo, ibinaon pa nila ako sa putik para lang mailigtas ang sarili nilang mga pangalan.

Nanginig ang mga daliri ko habang inaalis ang SIM card sa phone ko. Inihagis ko iyon sa maliit na basurahan sa loob ng taxi at pinalitan ng bagong prepaid card na nabili ko kanina sa convenience store.

Bigla kong naisip ang lalaki sa sound booth—si Kallisto Razon.

Naisip ko ang init ng mga labi niya, ang paraan ng paghawak niya sa akin habang pareho kaming nagtatago mula sa magulong mundo sa labas. Sa kabila ng lahat, napakalaki ng tulong ng gabing iyon para maramdaman kong hindi pa ako tuluyang patay sa loob. Pero wala akong karapatang mangarap na magkakaroon kami ng koneksyon pagkatapos nito. Isa siyang billionaire elite. Ako naman, isang itinapon at pinaratangang bankrupt engineer na hinahabol ng mga naniningil.

Kung mananatili ako sa Maynila o subukang makipagkita sa kanya, tiyak na madadamay lang siya sa iskandalo ng pamilya ko. Mas mabuting kalimutan na lang namin ang gabing 'yon bilang isang hindi inaasahang pagtakas sa gitna ng kadiliman.

Pagkarating ko sa bus terminal sa Cubao, nag-aagaw na ang dilim at liwanag ng umaga. May biyahe papuntang La Union—isang malayong bayan sa hilaga kung saan walang nakakakilala sa akin at kung saan ako pwedeng magsimula muli mula sa wala.

Bumili ako ng one-way ticket gamit ang natitira kong cash mula sa nakuha kong bayad ngayong gabi.

Habang nakaupo ako sa loob ng bus habang naghihintay na umalis ito, pilit kong kinakapa ang sling bag ko para kukunin ang maliit kong audio charm. Ito ang tanging bagay na nagpapaalala sa akin ng sarili kong kakayahan noong panahong nag-uumpisa pa lang ako sa audio engineering.

Pero kahit anong kapa ko sa bawat bulsa ng bag ko, wala iyon.

Biglang tumigil ang tibok ng puso ko.

Naiwan ko sa sound booth.

Napaayos ako ng upo at napatingin sa bintana ng bus habang unti-unti itong gumagalaw paalis ng terminal. Naalala ko ang maliit na metal pick na nakapatoy sa gilid ng mixer console bago ako mabilis na tumakbo palayo sa kanya. May nakaukit na 'T.C.' sa likod noon—ang tanging naiwan kong marka sa silid na iyon.

"Wala na," pabulong kong sabi sa sarili habang nakatitig sa umaandar na lansangan.

Inilagay ko ang mga kamay ko sa aking kandungan at huminga nang malalim. Hahayaan ko na lang na maiwan ang bagay na iyon doon, kasama ng nakalipas kong buhay na winasak ng mga taong pinagkatiwalaan ko.

Ngayong umaga, iiwan ko ang Maynila, si Marco, ang stepfather ko, at maging ang misteryosong lalaking iyon na nagbigay sa akin ng isang gabi ng pansamantalang ginhawa.

Aayusin ko ang sarili ko. Magtatrabaho ako mula sa umpisa sa probinsya, makakahanap ng maliit na lilipatan, at unti-unting babayaran ang utang na ipinasa sa akin.

Hindi ako susuko. Kung inakala nilang sira na ang buhay ko pagkatapos ng gabing ito, patutunayan ko sa kanila na mali sila.

Pumikit ako at isinandal ang ulo ko sa malamig na bintana ng bus habang dahan-dahang lumalayo ang lungsod mula sa aking tanawin.

Pagbaba ko sa probinsya ng La Union makalipas ang walong oras na biyahe, agad akong naghanap ng murang apartment na pwedeng upahan lingguhan. Mabilis akong nakahanap ng maliit na silid sa gilid ng bayan. Pagpasok ko roon, ibinagsak ko ang sarili ko sa lumang kutson at hinayaan ang pagod na lumamon sa akin.

Tahimik ang paligid. Ang tanging naririnig ko lang ay ang hampas ng alon mula sa hindi kalayuang dagat at ang paulit-ulit na paghinga ko. Sa wakas, malayo na ako sa gulo.

Kinuha ko ang bagong telepono at tiningnan ang oras. Isa nang bagong araw, at opisyal nang nagsimula ang bago kong buhay sa kabilang dako ng bansa.