CHAPTER 3

Thalia’s POV

"Isang taong gustong maglaho..." Inulit niya ang mga huling salitang binitawan ko. Mababa at paos ang boses niya, tila nagiging kulog sa tahimik at saradong sound booth.

Bago pa man ako makahuma, dahan-dahang lumapat ang mainit niyang labi sa akin.

Hindi iyon mabilis o marahas. Isa itong marahan pero matinding halik na puno ng matagal nang kinokontrol na galit, pagod, at pagnanasa. Sa bawat paggalaw ng kanyang labi, naramdaman ko ang kakaibang kuryenteng lumabas mula sa kaibuturan ng tiyan ko patungo sa buo kong katawan. Biglang nawala ang ginaw mula sa nabasa kong damit kanina sa ulan.

Napahawak ako sa malapad niyang balikat. Ang telang gawa sa mamahaling suit ay marahang nadarama ng nanginginig kong mga daliri. Alam kong delikado ito. Hindi ko alam kung sino talaga siya sa kabila ng pangalang narinig ko, at hindi niya alam kung sino ako. Pero ngayong gabi, pagkatapos kong madurog sa kamay ng mga taong pinagkatiwalaan ko, kailangan ko ring makaramdam na buhay pa ako.

Naisip ko ang pait ng traidor na si Marco at ang kawalang-hiyaan ng stepfather ko. Pero sa bawat haplos ng lalaking ito, dahan-dahang nabubura ang sakit. Sa kadilimang ito, wala kaming pangalan. Dalawang taong nagtatago lang sa likod ng mga maskara.

Dinala niya ang kanyang kamay sa likod ng leeg ko, iniangat ang mukha ko para mas lalong mapalalim ang halik. Pinalitan ng maalab na pagnanasa ang lamig ng silid. Umingit ang leather sofa sa tabi ng control panel nang idikit niya ang katawan ko roon.

"Kailangan ko 'to ngayong gabi," pabulong niyang sabi habang ang kanyang labi ay bumababa sa aking panga patungo sa leeg. "Manatili ka lang... kahit ngayon lang."

"Ako rin," pabulong kong sagot habang hinahabol ang aking paghinga.

Inabot niya ang dulo ng zipper ng aking black audio crew fitted jacket. Sa bawat dahan-dahang pagbaba ng bakal na zipper, naramdaman ko ang malamig na hangin ng aircon sa aking balat, agad na pinalitan ng mainit at nagniningas niyang palad. Lumapat ang kamay niya sa aking baywang, humahawak nang mahigpit at puno ng possessiveness na nagpataas ng balahibo ko.

Hinalikan niya ako muli, mas marahas at mas nagmamadali ngayong beses. Inalis ko ang kanyang suit jacket na mabilis niyang itinapon sa lapag ng booth. Hawak-hawak ko ang kanyang likod habang dumadausdos ang mga kamay ko sa malalapad niyang muscle sa ilalim ng kanyang manipis na dress shirt.

Sa gitna ng kadiliman, t tanging liwanag lang mula sa maliliit na indicator lights ng sound mixer ang nagbibigay ng kaunting anino sa aming dalawa. Hindi namin inalis ang aming mga maskara. Ang hiwaga at ang lihim ng aming mga mukha ang lalong nagpapatindi sa tensyon.

Iniangat niya ako at itinabi sa ibabaw ng malapad na counter table sa tabi ng audio monitors. Nabasag ang maingat kong pagtitimpi nang maramdaman ko ang marahang pagdampi ng kanyang katawan sa akin. Bawat haplos at bawat galaw niya ay may kasamang matinding pagnanasa na tila matagal nang nakakulong at ngayon lang nakawala.

"Mabilis ba?" tanong niya sa pagitan ng mabilis na paghinga, ang malamig niyang mga daliri ay dahan-dahang lumalapat sa panloob kong damit.

"Huwag kang hihinto," pabulong kong hiling. ayaw kong mag-isip. Ayaw kong alalahanin ang bukas. Ang gusto ko lang ay maramdaman ang bawat segundo ng gabing ito.

Napangiti siya nang bahagya sa kadiliman bago muling pinalitan ng mainit na halik ang natitira kong boses. Sa mga sumunod na sandali, tuluyan nang nawala ang aming mga natitirang limitasyon. Naging isa ang aming mabilis na paghinga at tibok ng puso sa loob ng maliit at soundproof na silid. Ang bawat haplos niya sa aking balat ay nag-iiwan ng markang tila kailanman ay hindi ko malilimutan.

Isang maalab, puno ng emosyon, at walang alinlangan na pagkakaisa ang nangyari sa aming dalawa. Sa bawat galaw ng aming mga katawan, hindi lang ito basta pagnanasa ng laman—isa itong pagtakas mula sa magulong mundo sa labas na pilit kaming winawasak. Ibinigay ko ang lahat ng natitira kong lakas at damdamin sa gabing 'yon, habang hawak-hawak niya ako na para bang ako lang ang natatanging bagay na kumakapit sa kanya sa gitna ng matinding bagyo.

Pagkalipas ng ilang oras na puno ng maalab na pagnanasa, unti-unting kumalma ang paligid.

Nakahiga kami sa malawak na leather lounge sofa na nasa dulo ng booth. Nakapatong ang ulo ko sa kanyang dibdib habang marahan niyang pinaglalaruan ang aking buhok. Naririnig ko ang pantay at mabagal na tibok ng kanyang puso.

Napakatahimik ng buong silid. Sa ibaba, mukhang naayos na ang ilang ilaw sa ballroom pero nanatiling nakapatay ang main breaker para sa VIP sector kung saan kami naroroon.

Tumitingin ako sa anino ng kanyang panga. Pikit ang kanyang mga mata, mukhang tuluyan nang nakatulasok sa matinding pagod at ginhawa. Sa kabila ng pagiging malakas at makapangyarihang tao niya batay sa narinig kong balita, sa mga sandaling ito, mukha siyang payapa at walang anumang baluti.

Dahan-dahan kong inabot ang sling bag ko na nasa lapag para kukunin ang maliit kong tuwalya. Pero habang kinakapa ko ang loob ng bag, bumukas ang screen ng cellphone ko.

May limang hindi nababasang text messages mula sa hindi kilalang numero, at tatlong missed calls.

Mabilis kong binuksan ang mga mensahe.

“Thalia, nasaan ka? Nasa labas ng dating apartment mo ang mga tauhan ng lending company. Hinahanap ka nila dahil sa unpaid loan balance na iniwan ni Rodel gamit ang pangalan mo. Mas mabuting magtago ka muna, idadamay ka nila sa kaso!”

Napatitig ako sa screen ng telepono habang pabilis nang pabilis ang tibok ng puso ko. Mabilis na nagbalik ang realidad sa utak ko.

Nasa panganib pa rin ako. baon ako sa utang ng pamilya ko, at kapag nalaman ng mga taong 'yon kung nasaan ako, hindi lang ako ang guguho—biktima rin pati ang kumpanyang kumuha sa akin ngayong gabi. Mas malala, kung makikilala ako ng lalaking ito, baka maikabit pa siya sa gulo ng buhay ko.

Tumingin ako sa lalaking katabi ko na mahimbing pa ring natutulog.

Mabilis pero tahimik kong isinuot ang aking damit. Nanginginig ang mga kamay ko habang isinusuot ko ang aking jacket at inayos ang aking gulo-gulong buhok.

Bago ako tuluyang humakbang patungo sa p***o, may napansin akong maliit na bagay na nahulog mula sa sling bag ko papunta sa ibabaw ng kontrol mesa.

Ang aking customized metal guitar pick audio charm. May nakaukit ditong natatanging hugis ng sound wave at ang maliit kong inisyal na 'T.C.'—ang tanging alaala ng unang sound mixer na ipinundar ko noong nagsisimula pa lang ako.

Hahawakan ko sana ito para kunin muli, pero narinig kong gumalaw ang lalaki sa sofa.

Sa takot na magising siya at mahuli ako, inabandona ko ang charm sa ibabaw ng mesa. Mabilis kong pinalagutok ang lock ng p***o at dahan-dahang lumabas sa madilim na hallway ng hotel.