تسجيل الدخولThalia’s POVTahimik ang mga sumunod na linggo sa maliit na dalampasigan ng La Union. Mula nang umalis ako sa Maynila, ginawa ko ang lahat para hindi na muling makipag-ugnayan sa sinuman mula sa dati kong buhay. Kumuha ako ng maliliit na freelance gigs sa bayan—mga maliliit na acoustic gig sa resort, audio restoration sa mga lumang recordings ng lokal na radyo—lahat ng pwedeng pagkitaan nang hindi kailangang mag-iwan ng malalaking bakas.Pero habang tahimik ang buhay ko rito, hindi ko maikakaila na may isang bagay na patuloy na naglalaro sa isip ko gabi-gabi.Ang gabi sa sound booth. Ang lalaking 'yon.Bago ako lumayo nang tuluyan noon, narinig ko sa mga balita habang nakatambay sa terminal na nagkagulo pala sa The Grand Aurelia kinabukasan ng umaga. Nagising si Kallisto Razon sa VIP sound booth na wala na ang babaeng kasama niya. Galit na galit daw nitong ipinahabol sa kanyang security team ang paghahanap sa pagkakakilanlan ng misteryosong babae. At ang tanging hawak niyang ebidensya
Thalia’s POVMatinding kaba ang pumalit sa init na naramdaman ko kanina habang tinatahak ko ang tahimik na hallway ng hotel. Malamig ang pawis na lumalabas sa aking noo habang nakayuko kong nilalagpasan ang ilang security personnel sa gilid ng corridor. Hawak-hawak ko ang dalawang strap ng bag ko, binibilisan ang lakad papunta sa service elevator.Diyos ko, ano bang pumasok sa utak ko? Panandalian lang ang pagtakas na iyon, pero ang mga problemang naghihintay sa akin sa labas ay napakatotoo.Pagkababa ko sa ground floor, mabilis kong hinarap ang event organizer sa maliit na office ng agency para makuha ang bayad ko. Gulat man siya dahil hindi pa opisyal na natatapos ang buong shift, binayaran pa rin ako ng cash pagkatapos kong sabihing may matinding emergency sa pamilya ko.Paglabas ko ng hotel, napakalamig ng hangin bago ang pagsikat ng araw. Dilim pa rin ang buong kalsada. Pumara agad ako ng taxi at sumakay papunta sa sakayan ng bus pautak sa probinsya.Habang umaandar ang sasakyan,
Thalia’s POV"Isang taong gustong maglaho..." Inulit niya ang mga huling salitang binitawan ko. Mababa at paos ang boses niya, tila nagiging kulog sa tahimik at saradong sound booth.Bago pa man ako makahuma, dahan-dahang lumapat ang mainit niyang labi sa akin.Hindi iyon mabilis o marahas. Isa itong marahan pero matinding halik na puno ng matagal nang kinokontrol na galit, pagod, at pagnanasa. Sa bawat paggalaw ng kanyang labi, naramdaman ko ang kakaibang kuryenteng lumabas mula sa kaibuturan ng tiyan ko patungo sa buo kong katawan. Biglang nawala ang ginaw mula sa nabasa kong damit kanina sa ulan.Napahawak ako sa malapad niyang balikat. Ang telang gawa sa mamahaling suit ay marahang nadarama ng nanginginig kong mga daliri. Alam kong delikado ito. Hindi ko alam kung sino talaga siya sa kabila ng pangalang narinig ko, at hindi niya alam kung sino ako. Pero ngayong gabi, pagkatapos kong madurog sa kamay ng mga taong pinagkatiwalaan ko, kailangan ko ring makaramdam na buhay pa ako.Nai
Thalia’s POVPagkababa ko sa taxi sa tapat ng The Grand Aurelia Hotel, pilit kong inayos ang basing dulo ng jacket ko. Pumasok ako sa service entrance papunta sa holding room kung saan iniabot sa akin ng organizer ang isang itim na venezian mask at isang crew ID."Lahat ng staff at bisita kailangang naka-mask," mabilis na utang ng organizer habang ibinibigay sa akin ang floor plan ng grand ballroom. "Nasa ikalawang palapag ang VIP sound control booth. Isolated iyon at nakatutok sa buong hall. Ayaw ng pamilya Razon ng kahit anong aberya sa audio ngayong gabi. Kung pumalpak ka, hindi ka lang walang matatanggap na bayad, ako pa ang makakalaban mo."Hindi na ako nakipagtalo. Tumango lang ako at agad na umakyat patungo sa sound booth.Pagpasok ko sa loob ng maliit at medyo madilim na silid, naramdaman ko kahit papano ang bahagyang ginhawa. Nakahiwalay ang booth sa malaking ballroom kung saan nagsisimula nang magdatingan ang mga negosyante, politiko, at matataas na tao ng lipunan. Sa pamama
Thalia’s POVBumili pa ako ng tsokolate at maliit na cake bago umuwi. Twenty-six na ako ngayong araw, at kahit medyo puyat sa sunod-sunod na live events na hinaluan ko ng sound setup ngayong linggo, sobrang saya ng puso ko. Limang taon ko ring itinaguyod ang EchoAura Studios, ang sarili kong audio engineering shop. Hindi iyon kalakihan, pero sapat na para maipagmalaki ko sa sarili ko na may narating ako mula sa sarili kong pawis at pangarap.Higit sa lahat, ngayon din ang ikatlong anibersaryo namin ni Marco.Habang umaakyat ako sa hagdan patungo sa maliit na opisina ng studio ko, hawak ko sa isang kamay ang cake habang pilit kong inaayos ang sling bag ko. Plano kong sorpresahin si Marco. May susi naman ako ng opisina kaya dahan-dahan kong pinalagutok ang doorknob para hindi gawa ng ingay.Pero bago ko pa man maitulak nang tuluyan ang pinto, narinig ko ang tawanan sa loob."Sigurado ka ba rito, Tito Rod? Baka magwala si Thalia kapag nalaman niyang ibinenta mo na ang lisensya at ari-ari







