บทน

(ปราง)          

     สวัสดีฉันชื่อปราง ตอนนี้ฉันเรียนอยู่ปี4 วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้าย เดือนหน้าก็ต้องไปฝึกงานแล้ว ฉันมีเวลาพักผ่อนสมองหนึ่งเดือนหลังจากสอบเสร็จ แต่พักแค่สมองนั้นแหละแต่ร่างกายยังต้องใช้งานเหมือนเดิม เพราะฉันยังต้องไปทำงานอยู่เหมือนเดิมเพื่อส่งตัวเองเรียนให้จบ ในช่วงที่เรียนจบมัธยมแรกๆถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดสำหรับชีวิตเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ เพราะหลังจากที่เรียนจบก็ได้รับข่าวร้ายว่าพ่อกับแม่ของฉันท่านไม่ได้อยู่กับฉันแล้ว ท่านจากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ในระหว่างที่เดินทางกลับมาจากต่างจังหวัด ทำให้ฉันต้องดิ้นรนหาเลี้ยงตัวเองส่งตัวเองเรียน แต่ก็ยังดีมีบ้านที่ฉันเคยอยู่กับท่านเป็นบ้านที่เราอยู่ด้วยกันพ่อแม่ลูก แต่ตอนนี้มีเพียงแค่ฉันคนเดียวที่อยู่บ้านหลังนี้พร้อมกับเงินเก็บและเงินประกันหนึ่งก้อนที่พวกท่านทำเอาไว้ซึ่งฉันไม่เคยต้องการสักนิดมันเทียบไม่ได้เลยกับการที่ฉันต้องอยู่คนเดียวโดยที่ไม่มีพวกท่านอยู่ด้วย แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังคงต้องใช้ชีวิตต่อไปและต้องใช้มันอย่างคุ้มค่ามากที่สุด ฉันตั้งใจว่าจะเอาเงินพวกนั้นออกมาใช้เมื่อจำเป็นและใช้ในยามฉุกเฉินเท่านั้น ส่วนค่าใช้จ่ายอื่นที่ต้องใช้จ่ายฉันก็หาเอาโดยการทำงานพาร์ทไทม์หลังเลิกเรียนและวันหยุดเสาร์อาทิตย์ แต่ในเรื่องที่แย่ก็ยังมีเรื่องดีๆอยู่บ้าง คือการได้พบมีนเรารู้จักกันตอนปีหนึ่ง เราเรียนสาขาเดียวกันและมีนก็เป็นเพื่อนคนเดียวที่ฉันสนิทด้วยที่สุด ฐานะของมีนกับฉันต่างกันมากแต่มีนก็ไม่เคยรังเกียจฉันรวมถึงพ่อแม่ของมีนด้วย ท่านเอ็นดูฉันเหมือนลูกของพวกท่านอีกคนหนึ่ง และคืนนี้ฉันก็มีนัดกับมีนที่ผับแห่งเพื่อฉลองสอบเสร็จและได้ที่ฝึกงานถึงจะเป็นคนละที่กันก็ตาม

ตึกๆ ตึกๆตึกๆ

     “ปรางงงงงง” เสียงมีนเพื่อนของหญิงสาวตะโกนเรียกชื่อเธอมาแต่ไกลจนทำให้นักศึกษาที่อยู่บริเวณนั้นหันมองตามเสียงของมีน

     “มีอะไรมีน แล้วแกจะตะโกนเสียงดังทำเนี้ย อายคนอื่นเขา” หญิงสาวถามเพื่อนที่วิ่งตะโกนเรียกชื่อเธอเสียงดังมาแต่ไกลปรางได้แต่พูดปรามเพื่อนให้เบาเสียงเพราะรู้สึกเขินอายกับสายตาที่ผู้คนมองมา เธอไม่ชอบเลยที่เป็นเป้าสายตาของคนอื่นแบบนี้

     “โอเค ขอพักหายใจก่อนเหนื่อยมาก” มีนหอบหายใจ หลังจากวิ่งมาหยุดอยู่บริเวณที่เพื่อนเธออยู่

     “แล้วใครบอกให้แกวิ่งมาล่ะ เดินมาก็ได้ไหม มานั่งพักก่อน” หญิงสาวเอ็ดเพื่อน และยิ้มขำท่าทางของเพื่อนสาวตรงหน้า

      “ฉันหายเหนื่อยแล้ว คือฉันจะบอกว่าอย่าลืมนะคืนนี้ที่นัดกันไว้” มีนพูดเตือนความจำหญิงสาวไม่ใช่ว่าเพื่อนขี้ลืมแต่เพราะเพื่อนของเธอนั้นมักจะเบี้ยวนัดเธอเสมอถ้าหากช่วยไปสถานที่เที่ยวกลางคืน

     “ไม่ลืม เรื่องแค่นี้แกเดินมาก็ได้จะวิ่งมาทำไมให้เหนื่อย สองทุ่มเจอกัน งั้นฉันไปนะ ส่วนแกก็กลับคอนโดดีๆล่ะ” หญิงสาวกล่าวลาเพื่อนก่อนทั้งสองจะแยกกันกลับบ้านเพื่อไปเตรียมตัวสำหรับการฉลองคืนนี้

     “โอเค คืนนี้เจอกัน ถ้าเทฉันล่ะคอยดู จะตามถึงบ้านเลย” ก่อนแยกกันมีนไม่วายพูดคาดโทษเพื่อนตัวเองเพราะกลัวว่าจะโดนเทอีกเหมือนครั้งก่อนๆที่ผ่านมา แต่ถ้าครั้งนี้เบี้ยวเธออีกจะตามถึงบ้านอย่างที่พูดไว้แน่นอน

  (ปวีร์)

      สวัสดีครับทุกคนผมชื่อปวีร์หรือวีร์แต่ชื่อเล่นผมจะให้แค่คนในครอบครัวหรือเพื่อนสนิทเท่านั้นที่เรียกได้ส่วนคนอื่นไม่มีสิทธิเรียกชื่อนี้ของผม ตอนนี้ผมทำธุรกิจเกี่ยวกับตกแต่งภายในซึ่งธุรกิจนี้เป็นของผมเองไม่เกี่ยวกับที่บ้าน ผมเริ่มทำตั้งแต่ผมยังเรียนไม่จบทำควบคู่กับการเรียนและดูแลกิจการของที่บ้าน

      จนตอนนี้ธุรกิจของผมเป็นบริษัทออกแบบภายในระดับต้นๆของประเทศเลยก็ว่าได้แต่กว่าจะมาถึงจุดนี้ก็ไม่ง่าย กับการที่จะได้รับความไว้ใจและเป็นที่ยอมรับของลูกค้าก็ต้องใช้เวลาร่วมปี ผมทำงานเยอะมากจนเพื่อนและครอบครัวก็ต่างว่าผมบ้างาน ซึ่งผมก็ไม่เถียงหรอกว่าไม่จริง มันเป็นอย่างที่ทุกคนพูดทุกอย่าง ผมทุ่มเทให้กับงานมากจนพ่อแม่กลัวว่าผมจะไม่มีเมียมีลูก เพราะอายุของผมก็เข้าเลยสามไปแล้วแต่ผมยังไม่มีใครเป็นตัวเป็นตนสักทีเรียกได้ว่าเรื่องนี้ไม่เคยอยู่ในหัวผลเลยดีกว่า จะมีก็แต่ปลดปล่อยบ้างตามภาษาหนุ่มโสดแต่ก็นั้นแหละครับ ความสัมพันธ์จบที่เตียงจ่ายเงินแล้วก็แยกย้าย ส่วนเพื่อนของผมพวกนั้นก็มีลูกมีเมียกันหมดแล้วก็จะเหลือผมนี่แหละที่ยังไม่มีกับเขา แต่ผมก็ไม่ได้เดือนร้อนอะไร ซึ่งวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมมาทำงานตามปกติทุกวันที่ทำงานเสร็จแล้วก็กลับคอนโดน้อยครั้งที่จะกลับไปนอนบ้านเพราะบ้านกับที่ทำงานไกลกันพอสมควร

     แต่วันนี้เป้าหมายของผมหลังจากเลิกงานไม่ใช่กลับคอนโดแต่เป็นสถานบันเทิงแห่งหนึ่งกลางใจเมือง เพราะเมื่อสามวันที่แล้วหนึ่งในเพื่อนสมัยเรียนมหาลัยโทรมานัดไปฉลองให้กลับลูกคนที่สามของมัน ฉลองตั้งแต่ลูกคนแรกจนคนที่สาม และคิดว่าอีกไม่นานก็น่าจะโทรมาย้ำผมอีกรอบแน่นอนมันกลัวผมเบี้ยวนัดมันจะตาย

5 นาทีผ่านไป

     เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้นหน้าจอแสดงชื่อไอซ์เพื่อนของประธานหนุ่ม มือหนาเอื้อมมือไปหยิบพร้อมกดรับสาย

     “ฮัลโหล เพื่อนรัก คืนนี้มึงอย่าลืมนัดกูนะเว้ย” เสียงปลายสายดังออกมาจากมือถือเครื่องหรูทันทีที่ประธานหนุ่มเอาโทรศัพท์แนบหู

     “เออๆกูไม่ลืมหรอกน่า มึงนี่ก็ย้ำจัง” ประธานหนุ่มตอบกลับเพื่อนไปด้วยน้ำเสียงปนรำคาญแต่ไม่ได้จริงจังมากนัก เพราะเพื่อนของเขาโทรมาย้ำเขาเรื่องนี้ทุกวันแทบจะสามเวลาหลังอาหาร

     “ก็กูกลัวมึงไม่มานี่ ครั้งที่แล้วมึงก็ไม่มา ออกมาเจอเพื่อนบ้างก็ได้ แม่งทำแต่งานเงินที่มึงหามาจะไม่มีที่เก็บอยู่แล้วเพื่อน เมียก็ไม่มี ลูกก็ไม่มี” เพื่อนของประธานหนุ่มบ่นด้วยน้ำเสียงเอื้อมละอาให้กับความบ้านงานเพื่อนและเบี้ยวนัดเพื่อนอยู่เสมอ

     “เดี๋ยวกูไปพวกมึงก็เห็นเอง ทำอย่างกับผู้หญิง โตจนลูกสามแล้ว” ประธานหนุ่มเอ็ดเพื่อนไม่จริงจังมากเพราะเขารู้นิสัยของเพื่อนเป็นอย่างดีว่าเพื่อนเป็นคนขี้เล่น

     “แค่นี้ก็ต้องดุด้วยหรือคะท่านประธานขา แต่อย่างน้อยกูก็มีเมียมีลูกว่ะ มึงไม่คิดอยากมีบ้างว่ะ มันดีนะเว้ย ที่แบบเรากลับมาจากทำงานเหนื่อยได้เห็นหน้าลูกเมีย แม่งจากที่เหนื่อยๆก็หาย ” เพื่อนของประธานหนุ่มพูดจีบปากจีบคอผ่านทางโทรศัพท์ให้เพื่อนตนได้หมั่นไส้เล่น และบอกข้อดีของการมีครอบครัว

    “ไร้สาระ แค่นี้นะกูจะทำงานต่อ” ประธานหนุ่มตัดบทเพื่อนตัวเองด้วยการวางสายแต่ก่อนวางก็มิวายที่เพื่อนตนนั้นจะกำชับนัดคืนนี้

     “เรื่องของมึงแล้วกัน แต่คืนนี้อย่าลืมนะเว้ยมาด้วยนะมึง ลูกคนที่สามของกูเลยนะ” ว่าเสร็จประธานหนุ่มก็กดวางสายทันทีโดยไม่รอให้ปลายสายพูดต่ออีก แต่ก็อดขำกับความขี้อวดลูกของเพื่อนไม่ได้ที่เพื่อนของเขามีลูกคนที่สามแล้ว แต่เขาไม่แม้แต่จะมีแฟนกับเขาเลยสักคนเพราะวันๆมัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลาที่จะไปสนใจใครเพราะนอกจากงานของตนที่เยอะจนล้นมือทำคนเดียวแทบไม่ไหว แล้วแบบนี้จะให้เขาเอาเวลาที่ไหนไปมีแฟนแค่มีเวลานอนกับกินข้าวก็ดีแค่ไหนแล้วทุกวันนี้

     ก็อย่างว่าเป็นลูกคนโตของบ้านก็อย่างนี้แหละทำอย่างไรได้ก็ในเมื่อธุรกิจของที่บ้านเขาเยอะเสียจนไม่รู้ว่าจะหาใครที่ไว้ใจได้เข้ามาช่วยทำ ไหนจะบริษัทที่เขาสร้างมันขึ้นมาเองกับมือของเขาอีก แล้วอีกอย่างพ่อเขาก็เริ่มมีอายุมากขึ้นทุกวันก็อยากให้ท่านได้พักผ่อน ส่วนน้องชายก็จะให้ขึ้นมาบริหารช่วยก็ไม่ยอมบอกอยากเป็นเลขาช่วยงานพี่เขาก็พอและยังมีบอกอีกว่าแค่นี้ก็เหมือนขึ้นมาช่วยเขาบริหารแล้วเพราะงานบางส่วนเขาก็มอบหมายให้น้องชายดูแลและตัดสินใจเองทั้งหมด เขาเชื่อว่าน้องชายของเขาสามารถทำได้และจะทำมันออกมาดีเช่นกัน แต่เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมเมื่อไหร่ไม่ว่าจะยกเหตุผลอะไรมาอ้างเขาก็จะไม่ยอม เลขาเขาหาใหม่ได้ไม่มีปัญหาหรอกแต่จะให้รู้งานเท่าน้องชายก็คงยากและต้องใช้เวลาฝึกอีกเยอะกว่าจะรู้ใจเขาเท่าน้องชายของเขาแต่คนเราฝึกกันได้เขาเชื่ออย่างนั้น

     ส่วนเรื่องของหัวใจก็ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคตแต่ที่ตอนนี้เขายังไม่มีใครเพราะเขาแค่ยังไม่เจอคนที่ถูกใจและอยากอยู่ด้วยก็เท่านั้นเอง แต่ถ้าเมื่อไหร่เขาเจอเธอคนนั้นแล้วเขาจะไม่มีวันปล่อยเธอเด็ดขาด