PROLOGUE: ANG BITAG NG TADHANA

Ang karangyaan ay madalas na nagbabalat-kayo sa ilalim ng mga nagniningning na kristal na chandelier, mamahaling alak, at mga maskarang gawa sa ginto at mamahaling tela. Sa loob ng Grand Ballroom ng Grand Plaza Hotel, nagtitipon ang pinakamayayaman at pinakamakapangyarihang tao sa bansa para sa taunang Masked Charity Ball. Ngunit sa likod ng mariringal na ngiti at marangyang kasuotan, may mga madidilim na balak na tahimik na isinasakatuparan.

Si Serena ay nakatayo sa isang sulok, hindi mapakali habang hawak ang isang baso ng champagne na kanina pa ipinipilit sa kanya ng mga kaibigan. Suot niya ang isang simpleng pulang bestido na hiniram lang niya, at isang murang pilak na maskara na halos hindi makatakip sa kanyang emosyon. Siya si Serena—ang iskolar, ang matalino sa klase, ngunit ang pinakamahirap sa kanilang magkakaibigan. Alam niya sa sarili niya ang totoong papel niya sa grupong iyon. Hindi siya kaibigan; siya ay isang kasangkapan. Kinaibigan siya nina Chloe, Bianca, at her dahil sa kanyang talino—dahil kailangan nila ang isang taong gagawa ng kanilang mga academic thesis at magpapalubog ng mga bagsak nilasaloob ng unibersidad. At dahil mahirap lang ang buhay ni Serena, tinatanggap niya ang pambubully at ang pagiging sunud-sunuran kapalit ng kaunting tulong sa panggastos sa paaralan.

ikawalong palapag upang magtago sa kanyang silid.

Ang kanyang isip ay parang binabalot ng makapal na hamog. Ang plake ng mga numero sa p***o ay sumasayaw sa kanyang paningin. Sa halip na Room 809, huminto siya sa tapat ng Room 808. Dahil sa matinding kalasingan at epekto ng gamot, hindi niya napansin na mali ang kanyang napasukan. Sinubukan niyang i-swipe ang kanyang key card, at sa isang pagkakataon ng swerte (o kamalasan), ang p***o ay hindi pala tuluyang nailapat ng mga kaibigan ni Serena dahil sa pagmamadali. Bahagya itong bumukas sa isang tulak lang ni Ethan.

Pumasok si Ethan at agad na isinara ang p***o, hinarang ang kanyang malaking katawan habang naghahabol ng hininga. Sa kabilang kwarto, sa Room 809, doon naghihintay si Katrina kasama ang isang bayarang photographer. Lumipas ang kalahating oras, isang oras, hanggang sa mag-umaga—ngunit walang Ethan Storm na sumipot sa silid na iyon. Nabigo ang kanyang plano.

Ngunit sa loob ng Room 808, isang kakaibang apoy ang nagsimulang mag-alab.

Narinig ni Ethan ang mahinang daing mula sa kama. Sa ilalim ng madilim na silid na tanging liwanag ng buwan mula sa bintana ang tumatanglaw, nakita niya ang isang babae. Si Serena, na kasalukuyan ding pinahihirapan ng init ng alak at lason sa katawan, ay nagtatangkang tanggalin ang kanyang damit. Ang epekto ng alak ay nagdulot kay Serena ng ilusyon na siya ay ligtas, habang ang gamot sa katawan ni Ethan ay tuluyan nang sumira sa kanyang kontrol at katinuan.

Nang magtagpo ang kanilang mga balat, tila may kuryenteng gumapang sa kanila. Ang boses ni Serena ay naging isang pakiusap, at ang puso ni Ethan ay tuluyang nagpatalo sa bagsik ng pampainit na nasa kanyang dugo. Mabilis, marahas, ngunit puno ng hindi maipaliwanag na silakbo ang mga sumunod na sandali. Sa gabing iyon, sa ilalim ng mga maskarang tuluyan nang natanggal at natapon sa sahig, dalawang magkaibang mundo ang nagsalubong sa isang marubdob na gabi ng pagkakamali.

Kinaumagahan, dahan-dahang nagmulat ng mata si Serena. Ang sikat ng araw na tumatama sa kanyang mukha ay nagdala ng isang matinding sakit sa kanyang ulo. Ngunit mas higit na sakit at kilabot ang gumapang sa kanyang buong katawan nang maramdaman niya ang bigat ng isang braso na nakapulupot sa kanyang baywang.

Nanigas si Serena. Dahan-dahan niyang nilingon ang kanyang katabi.

Isang lalaki. Isang hindi kilalang lalaki na may matatalas na anggulo ng mukha, magulong buhok, at katawang bakas ang kapangyarihan. Pareho silang walang saplot sa ilalim ng makapal na kumot. Sa sahig, nakakalat ang kanyang punit na pulang bestido, ang kaniyang pilak na maskara, at ang isang mamahaling gintong maskara ng lalaki.

Biglang nagbalik sa kanyang isip ang mga alaala kagabi—ang pag-ikot ng kanyang paningin, ang pag-iwan sa kanya ng kanyang mga kaibigan, at ang pagpasok ng isang tila leon na lalaki na umangkin sa kanyang buong pagkatao.

Nanginig ang mga labi ni Serena. Ang kanyang dignidad, ang kanyang pinaka-iingatang purong pagkatao, ay nawala sa loob ng isang gabi dahil sa kataksilan ng mga taong itinuturing niyang kaibigan. Napuno ng takot ang kanyang puso. Paano kung balikan siya ng lalaking ito? Paano kung saktan siya nito? Sa sobrang takot, dahan-dahan niyang inalis ang braso ng lalaki, pilit na hindi ito ginigising.

Dali-dali niyang pinulot ang kanyang mga nagkalat na gamit sa sahig. Sa pagmamadali, hindi niya napansin na ang kanyang panyong may burda ng kanyang pangalan—isang lumang panyo na gawa ng kanyang yumaong ina—ay nalaglag sa gilid ng kama, katabi mismo ng unan ng natutulog na CEO.

Patakbong nilisan ni Serena ang kwarto, umiiyak habang tinatahak ang madilim na hallway ng hotel, nangangakong hinding-hindi na muling babalik sa mundong ito.

Makalipas ang tatlong minuto, nagising si Ethan Storm. Sinalubong niya ang sakit ng ulo at ang unti-unting pagbabalik ng kanyang alaala. Nilingon niya ang kabilang panig ng kama—ngunit malamig na ito. Wala na ang babaeng naging lunas sa kanyang nag-aapoy na katawan kagabi. Ang tanging naiwan ay ang bango nito sa unan, at ang isang piraso ng panyo na may nakaburdang pangalan sa gilid: Serena.