Kabanata 2

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View

“You don’t have to—”

“And what if I wanted to?” putol nito sa sasabihin ko.

Hindi naman ako nakapagsalita, at parang unti-unti nang nawawala ang alak sa aking sistema. Ramdam ko na ang pag-iinit ng aking mga pisngi, habang nakatingin sa kaniyang mga mata na ngayon ay tila inaakit ako.

I know I shouldn’t be trusting someone whom I don’t even know. Hindi ko rin maintindihan ang sarili ko kung bakit tila kalmado ako, habang kasama ko siya.

Akala ko kanina ay dahil lamang dala ng alak, pero mukhang mali ako. Talagang may humahatak sa akin na manatili pa rin dito sa kaniyang tabi.

“You can’t,” I whispered.

Halos hindi ko na nga marinig ang boses ko, dahil parang walang boses na lumabas doon. ‘Yong paraan ng pagkabulong ko, halos hindi na maintindihan. Kaya hindi ako sigurado kung naintindihan ba niya ‘yon, o kung ano.

I cleared my throat and shook my head in disagreement. “You don’t even know me.”

“Do I need to know who you are before lending you a hand?”

Natigilan ako sa pagkaseryoso ng kaniyang boses. I even saw how his eyes flickered before the side of his lips curved.

“Someone broke your heart and I’m just doing what is right, but if you feel guilty about it, you can pay me.”

Alam kong guilt talaga ang nararamdaman ko, dahil sa sobrang pagtulong nito sa akin. Pero naiintindihan ko rin kung bakit niya ‘to sinasabi para hindi ako ma-guilty. 

He’s trying to make me feel better. Na kahit hindi naman dapat binabayaran ang pagtulong, sinabi niya pa rin ‘yon bilang offer.

“How much?”

Natawa naman siya sa naging tanong ko, at napailing na lamang. Inilihis niya ang kaniyang mga mata, at piniling tumingin na lamang sa harapan, saka sumimsim sa kapeng hawak niya.

“I don’t need your money,” arogante nitong sagot.

“Kung hindi ‘yon, ano?”

“Be with me tonight, and I’ll show you what I need from you.”

My breath hitched. Bakit kailangan ko pang sumama sa kaniya kung puwede naman kasing sabihin niya sa akin ngayon kung ano ang kailangan niya, hindi ba?

Hindi ko siya maintindihan. Dala na rin siguro ng alak, dahil kahit unti-unting nawawala ang alak sa aking sistema, nandoon pa rin.

“Nagpapatawa ka ba?” tanong ko sa kaniya sa kabila ng gulat na aking nararamdaman. “Ni hindi nga kita kilala—”

“Killian Adler Rivanov,” he said as he slowly turned his head in my direction, meeting my gaze, “That’s my name if that’s what you’re trying to imply.”

My mouth parted in shock as my eyes widened. Did he just introduce himself when I mentioned that I don’t even know him?

Hindi ako makapaniwala. I don’t know if he’s mocking me or what but damn! Seryoso talaga siya sa lagay na ‘yon?

“That’s not what I mean,” I said, insisting on what I was trying to say. “Alam mo naman ang ibig kong sabihin. We just met because you lent me a hand.”

Shit! Clearly, he’s doing it on purpose. Hindi ko alam kung dahil ba lasing lang ako, o kung ano, pero halata naman talaga sa kung ano ang kaniyang ginagawa. Hind nga lang tumatalab sa akin ‘yon.

“Look,” he said, trying to assure me. “I’m just trying to be nice.”

Pero hindi naman siya mukhang mabait. Hindi naman sa nagiging mapanghusga ako, pero ‘yong awra kasi niya, hindi ganoon. Based on how he stare at me, it feels like he’s ruthless—a ruthless and dangerous man.

Kahit ngayon ko pa lang siya nakita, at nakilala, pakiramdam ko talaga ay tama ang hinala ko. Never naman akong nagkamali kung tutuusin, eh.

Kaya nga kahit sabihin niyang gusto lang naman niyang maging mabait, parang hindi ako naniniwala. Parang may gusto siyang ipahiwatig sa akin na hindi ko malaman.

Dapat naman talaga ay hindi ko na siya pinansin, eh. Ang problema ay hindi nakinig ang aking sarili. Bagkus ay hinayaan ko lamang na mag-enjoy ako sa kaniyang presensya na dapat ay hindi.

Ano nga ba ang magagawa ko kung ‘yon ang gusto ko? Wala. Kaya hindi dapat ako magsisi kung sakali man na maningil siya para lang matahimik ako.

“If you still insist that you should pay me, I’ll let you. But I won’t accept it if it’s money.”

My mouth parted in shock. Base pa lang naman sa sasakyan niya, alam ko naman na kasing mayaman siya. Kaya bakit gulat na gulat pa rin ako?

Mayaman ako kaya pamilyar na ako sa mga sasakyan na alam kong mamahalin. Kaya nga ‘yong mga napupunta sa aking mga lalaki, ang habol lang sa akin ay ang pangalan, at pera na mayroon kami.

Kung sana nakinig na lang ako sa mga magulang ko no’n, baka hindi ako magsisi ngayon.

Damn! Nasa huli pala talaga ang pagsisisi. Buong akala ko pa man din ay hindi na ako lolokohin nag paghuli, pero nagkamali ako. Ngayon naman, mukhang hindi na pera, at pangalan ang habol sa akin.

“Ano ang tatanggapin mo?” matapang na tanong ko sa kaniya.

Hindi ko alam kung saan ako nakakuha ng lakas, pero wala na akong pakialam kung ano man ang magiging kabayaran ng pagtulong niya sa akin.

Natawa naman siya nang mahina, at hindi ko alam kung may bahid ba ‘yon nang pang-aasar, o ano. Ngunit imbis na maasar, hinayaan ko lang siya.

Nanatili ang aking mga mata sa kaniyang gawi, at kahit hindi siya nakatingin sa akin, nanglalambot pa rin ang aking mga hita. Hindi ko alam kung dahil ba ‘to sa presensya niya, pero halos hindi rin kasi ako makahinga nang maayos. Dala na rin siguro ng kaba.

Nang lumingon siya sa akin, tuluyang tumigil ang aking paghinga. Ultimo ang aking puso, tumigil din yata saglit sa pagtibok. Hindi ko kasi inaasahan ang kaniyang paglingon sa aking gawi. Akala ko ay mananatili siyang nakatingin sa harapan, habang ako ay nakatitig lang sa kaniya—hinahayaan akong titigan siya.

“You really wanted to know, huh?”

Hindi ako nakapagsalita. Gulat na gulat kasi ako sa nangyari, dahil sobrang bilis niyang nahanap ang aking mga mata nag lumingon siya sa aking gawi.

“I want you on my bed—begging for me to wreck you.”