Kabanata 3

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View

  Napahilamos na lang ako ng aking mukha. Nasa living room ako ngayon ng kaniyang mansion. Binuhat kasi ako no’n papunta rito, kahit ang tutuusin ay kaya ko namang magpunta rito nang hindi kinakailangan ang kaniyang tulong.

  “Shit!” malutong kong mura nang tuluyan na talagang mawala ang alak sa aking katawan.

  Unti-unting sumagi sa aking isipan kung saan nga ba talaga ako. Kahit na hindi naman ako pumayag, o tumanggi, dahil nga sa gulat, wala na akong magawa. Fuck! Nandito na ako!

  “What are you doing?” tanong nang isang boses nang bumukas ang pinto.

  Inis akong napalingon sa kaniya, at sinamaan siya nang tingin. Kalmado lang naman ‘tong sinalubong ang aking mga mata na para bang wala siyang ginagawang masama.

  May bitbit siyang gatas. Mukhang maligamgam pa ‘yon, at para bang gusto lang akong antukin. Kaya lang ay nang maalala ko ang kaniyang sinabi, biglang nag-init ang aking mga pisngi.

“I want you on my bed—begging for me to wreck you.”

  That sentence made me think if he was just being kind to me just to take me to his bed.  Siguro ay tinulungan lang ako nito, dahil nakita niyang lasing ako, at nasasaktan. Inisip ko pa man ding hindi siya kagaya ng mga lalaking sinasabi niya, pero mali ako.

  “Ano ang inilagay mo riyan?” masungit kong tanong nang mahanap ko ang aking boses.

  Hindi naman sa pinagbibintangan ko siya, pero siyempre, nang sabihin niya ang katagang ‘yon, paano na lang kung may gawin siya sa aking masama?

  Dapat lang talagang maging doubtful ako sa mga ginagawa niya. Ni hindi ko nga alam kung mapagkatitiwalaan ko ‘tong lalaking ‘to, eh. Guwapo naman siya, pero mabigat kasi ang awra niya. Kaya hindi ko talaga masiguro.

  “Water. Milk powder.”

  Ngumiwi naman ako, dahil hindi ako naniniwala sa kaniyang sinabi. Bakit naman siya mamimigay nang ganoon kung wala siyang balak, hindi ba?

  Kasasabi niya lamang kanina sa akin ‘yon. Kaya sobrang labo kung ikaiila niya bigla sa akin ang mga binitawan niyang salita kanina.

“Liar!” I hissed.

  He just shook his head as if he was already done with our topic. Parang wala na siyang pakialam kung ano man ang isipin ko, at basta na lang ibinaba ang kaniyang dala sa center table.

  Inayos niya ang kaniyang suot na long sleeves. Tinanggal niya ang pagkabutones nito sa kaniyang pulsuhan, at basta na lang itinupi ‘yon hanggang sa kaniyang siko.

  Napadako naman ang aking mga mata sa kaniyang bisig, dahil litaw na litaw ang mga ugat doon. I’ve seen those from other men, but his veins are kinda different. Siguro ay dahil na naman ‘to sa alak kaya ganoon.

  Kaya bago pa niya ako mapansing nakatingin doon ay kaagad kong ibinalik ang aking mga mata sa basong nasa center table.

  Napalunok na lamang ako ng aking laway, at bahagyang ipinilig ang aking ulo sa kanan nag kanti lalo nang mapansin kong umuusok pa ang gatas nang kaunti.

  “Just drink it. It’ll sober you up if the coffee wasn’t enough,” he said in a low-toned voice.

  Tumikhim ako, dahil sa totoo lang ay parang nagangati akong inumin ‘yon. Hindi naman ako palaging umiinom ng gatas bago matulog, eh. Sadyang parang gusto ko ‘yong inumin, dahil first time kong maka-encounter ng lalaking maasikaso.

  Kung ibang lalaki na kasi ‘to, baka kung saan na napunta. Marami pa namang ganoong lalaki. Talagang mabibilang na lang sa kamay ang mga matitino.

  Napailing ako, at inabot na lamang ‘yon nang tahimik. Kahit ramdam ko ang kaniyang mga mata sa aking gawi, pinili kong hindi ‘yon salubungin.

  Hindi rin naman kami nagtagal doon sa living room, dahil matapos kong uminom ng gatas, hinatid na niya ako mismo sa kuwartong tutuluyan ko.

  “Good morning,” bati nang isang maid nang mamulat ako ng aking mga mata.

  Napakurap ako, at marahang kinusot ang talukap ng aking mata.

  “Why are you here?” namamaos kong tanong, dahil hindi siya pamilyar sa akin.

  Hindi ko matandaan kung may mga maid ba akong nakita kagabi. Parang mag-isa lang kasi siya kagabi rito, eh. Kaya medyo nakaiilang kung bakit may nakapasok sa kuwarto ko—kahit pa sabihing may susi naman sila.

  “Hinihintay ka na po ni sir sa hapag,” anunsyo nito na ikinatigil ko naman.

He’s waiting for me?

  Hindi naman dapat niya ako hintayin kung tutuusin. Alam kong may trabaho siyang dapat gawin. Kaya hindi ko maintindihan kung bakit kailangan pa niya akong hintayin kahit bisita naman niya ako, at hindi naman kami magkakilala talaga.

  “Susunod ako,” wika ko.

  Kaya naman lumabas kaagad ang maid sa kuwartong tinutuluyan ko, habang ako ay tila pinoproseso pa ang nangyari.

  Pagdating ko sa dining area, nakita ko siyang nakasuot lamang ng itim na shirt. Nakatingin siya sa akin, at parang inaasahan na ang pagdating ko.

  Bahagya tuloy akong nahiya nang pasimple nitong tingnan ang aking suot. Kaya naman mabilis akong naupo nang makarating ako sa upuan na malapit sa kaniya.

  “You look good in your dress.”

  Napalunok ako, dahil hindi ko inaasahan ang papuri niya. Since wala akong dalang damit, hindi ko alam kung saan nanggaling ang suot ko.

  Though, mamahalin naman, dahil pamilyar ako sa brand. Kaya kahit hindi na ako magtanong, alam ko na kung sino ang pumili nito.

  “Thanks,” bulong ko naman.

  Hindi naman revealing ang dress na napili niya. Medyo nakaiilang lang, dahil halata ang hubog ng aking katawan. Corset kasi ang top ng dress ko. Kaya halata ang hubog ng katawan ko.

  Nagsimula kaming kumain matapos ang maikling usapan. Wala ni isa sa amin ang may balak bumasag no’n hanggang sa sumagi sa aking isipan na kailangan ko nga pa lang umuwi ngayon. Baka mag-alala sina Mommy kung bakit hindi paako umuuwi.

  “Uuwi ako ngayon.”

  “I’ll drive you home,” presinta nito, pero umiling lamang ako bilang sagot.

  “It’s fine. Magpapasundo na lang ako. Mukhang may pupuntahan ka pa yata—”

  “Wala. I actually made myself available today so I could drive you home.”

  Hindi naman ako nakapagsalita, at bahagyang natulala na lamang sa platong nasa aking harapan.

  “Kaya kung magpapasundo ka, huwag na. Ako na ang bahala,” aniya na para bang kailangang sundin ko talaga siya, at hayaan sa kaniyang kagustuhan.