Kabanata 1

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View

He tilted his head as the corner of his lips rose. “You’re drunk.”

I gently shook my head. Inilapit ko pa ang aking mukha sa kaniya para lang maamoy ko nang maayos ang kaniyang pabango, pero ang hindi ko man lang napansin ay kaunting galaw na lang ay magdidikit na ang aming labi.

I was hypnotized by his scent. Hindi masakit sa amoy, at sakto lang kasi ‘yon para sa pabango nang isang lalaki.

“Uminom lang ako nang kaunti,” bulong ko sa kaniya.

I felt him touch my cheek, wiping the tears away as his eyes darkened. His lips formed into a thin line while he gritted his teeth, making his jaw prominent.

“Your breath smelled like you’ve drunk vodka and margarita. You also walked like a drunk woman and there’s a trace of tears on your cheeks. And if I stare at your eyes, it looks like you’ve cried,” he stated, making my breath hitch. “I’m not dumb, woman. You’re a heartbroken woman who wanted to erase the pain that he caused by getting drunk.”

Hindi ako makapagsalita, at napaawang na lamang ang aking labi sa kaniyang sinabi. 

Wala naman akong pinagsabihan maliban sa mga kaibigan ko, at mga magulang ko tungkol sa nangyari, pero ‘tong lalaking hindi ko kilala? Nalaman kaagad niya?

Paano naman nangyari ‘yon?

“This is actually normal if you’re with your friends,” he groaned as if something hurt him. “But really? You’re alone? Someone might take this chance just to assault you since you can’t even stand.”

Lumiit ang aking mga mata, at pilit siyang inaaninag. Hindi ko kasi siya makita. Sa katunayan ay sobrang labo talaga niya.

Kahit gusto ko ring intindihin ang kaniyang sinasabi, parang ang hirap. ‘Yong pabango kasi niya. Parang hinihila ako nitong matulog.

Isa pa, hindi ko rin siya maintindihan, dahil sa sobrang hina, at baba ng kaniyang boses.

“Fuck! Are you even listening?”

Natawa na lamang ako nang bigla na lang siyang magmura. ‘Yon lang yata ang nagawa kong maintindihan, dahil mas lalo lamang niyang inilapit ang kaniyang sarili sa akin para lamang bumulong.

“Kinda,” sagot ko.

“Damn!” he mumbled, which made me giggle.

Tinulungan niya akong makatayo, pero ang problema ay sa tuwing maglalakad ako, pasuray-suray.

“Hindi ka pa lasing sa lagay na ‘yan?” bulong nito nang napilitan na lamang siyang buhatin ako.

Hindi naman na ako nagreklamo sa kaniyang kagustuhan. Bagkus ay natawa na lamang ako, dahil nagawa niya akong buhatin nang walang kahirap-hirap.

There’s no need for him to do this since we don’t even know each other. Hindi ko siya maintindihan, at hinding-hindi ko yata kayang intindihin ang pinagsasabi ng aking isipan. Kasi bakit ko naman ‘to lalayuan kung alam ko naman sa sarili kung sino ang dapat na layuan, hindi ba?

Wala naman siyang ginagawang masama, pero kung sumigaw ang isipan ko, akala mo naman ay masamang tao talaga ‘to. Siya na nga ang tumulong sa akin tapos pag-iisipan ko pa nang masama?

Mabigat man ang kaniyang awra, hindi naman ibig sabihin no’n ay masamang tao na siya. Hindi nga ako natatakot, eh. Kung tutuusin ay parang safe na safe ako kung siya ang nasa tabi ko, yakap-yakap ako.

Nang makarating ako sa kaniyang sasakyan, napakurap ako, at pilit ginigiisng ang aking sarili. Kaya lang ay kahit ano ang aking gawin, hindi ko na mapigilan ang antok ko. Sa sobrang dami ko ba namang nainom, malamang sa malamang ay makatutulog talaga ako nang tuluyan.

Pagkasuot pa lang niya sa akin ng seatbelt, naramdaman ko na kaagad ang paghila sa akin nang dilim na hindi ko alam kung paano nangyari.

Nagising na lamang ako nang bahagya akong mainitan. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, at napalingon sa aking katawan kung bakit tila binalot ako nang init. Doon ko lang napansin na may suot na pala akong itim na coat.

“You’re finally awake,” he said, trying to get my attention.

Mabilis naman akong napalingon sa pinanggalingan ng boses, at napansing nakasuot na lamang siya ng white long sleeves, habang ang kaniyang kamay ay nasa kaniyang baba.

“Where am I?” tanong ko, dahil hindi pa tuluyang nakapag-a-adjust ang aking paningin.

Blurred pa rin, at parang hindi pumapasok ang impormasyon sa aking utak. Hindi ko alam kung dahil nga ba marami akong nainom, o kung kagigising ko lang kaya ganito, eh.

“Parking lot.”

“Parking lot?” nalilito kong ulit.

Ilang minuto na ba nang ako ay makaidlip? Hindi ko kasi alam, dahil parang ang bigat pa rin ng ulo ko. Saka isa pa, hindi pa nagbago ang nararamdaman ko. Pakiramdam ko ay masusuka pa rin ako, o hindi kaya ay nahihilo.

“Hindi tayo umalis?”

“Ibang parking lot ‘to,” paglilinaw niya nang maramdaman niyang hanggang ngayon ay litong-lito pa rin ako. “We were in the bar’s parking lot awhile ago. Right now, we are in the coffee shop’s parking lot.”

Hindi ako nagsalita. Hindi rin ako tumango. Bagkus ay natulala na lamang ako, at pilit inintindi ang kaniyang sinabi. Ang hirap kapag kagigising ko lang tapos puro siya salita.

Kung magtanong ba naman kasi ako, sinasagot naman kaagad niya. Hindi ba puwedeng hayaan niya lang muna akong dumada?

“Why are we even here?”

“I need to sober you up. That’s why we went here. I didn’t even know you’ll wake up right away, though.”

Humugot na lamang ako nang malalim na hininga, at hindi na nagsalita pa. Bahala na siya. Siya naman ang hindi lasing sa aming dalawa. Kaya hindi ko na siya guguluhin pa.

“What drink would you like to pick?”

Umiling ako. “Bahala ka. Hindi naman ako mapili,” sagot ko na lamang.

Tahimik naman siyang lumabas ng kaniyang sasakyan, habang ako ay naiwan na lang na tulala.

Nang bumalik siya dala ang kaniyang order, ibinigay niya ‘yon sa akin. Nagpasalamat naman ako, at dahan-dahang humigop doon, habang siya ay isinara ang pinto.

  “Tell me if you need something to eat. I’ll drive you there,” he said without even looking at me.

I froze. I didn’t expect him to say that. Puwede namang hayaan na lang niya ako, dahil sobra-sobra na ang ginawa niyang pagtulong sa akin. Pero bakit nandito pa rin siya? Willing pa siyang tulungan ako, kahit na hindi naman na dapat.