บทนำ 2

“ไง? มึงไม่กล้าก็จ่ายเงินพวกกูมา” เลออนยังพูดท้าทาย ทำหน้าตากวนประสาทกดดันไม่เลิก

          พายุส่ายหน้ายอมแพ้ มันล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าไปที่รายชื่อเบอร์ล่าสุด เลออนไม่รอช้า ขยับตัวลุกไปชะโงกหน้าดูหน้าจอโทรศัพท์มันทันทีเพื่อกันเพื่อนเล่นตุกติก

          “มึงไม่มานั่งตักกูเลยละไอ้เลออน ถ้าจะขี้เสือกขนาดนี้” พายุหันมาแขวะเสียงขุ่น

          เลออนยักไหล่ไม่สนใจ ร่างสูงถอยกลับมายืนกอดอกมองมันนิ่งๆ เช่นเดียวกับเพื่อนอีกสามคนที่นั่งจ้องกดดันอยู่เหมือนกัน

          พายุนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดโทรออกพร้อมเปิดลำโพง รอสายไม่ถึงสิบวิด้วยซ้ำ เสียงใสแจ๋วที่เจือไปด้วยความดีใจของปลายสายก็ตอบรับกลับมาอย่างร่าเริงจนดังลอดโทรศัพท์ออกมา

          มันเงียบนิ่งไปหนึ่งอึดใจ ช้อนสายตามองหน้าเพื่อนๆ ที่กำลังนั่งแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์รอดูความชิบหาย ก่อนที่น้ำเสียงราบเรียบของมันจะเอ่ยออกไป

          “คืนนี้... มานอนที่ห้องพี่ไหมครับ?”

          เลออนแค่นหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของไอ้พายุ ไม่รู้หรอกว่าปลายสายจะตอบกลับมาว่าอะไร แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องใส่ใจ

          หลังจากความวายป่วงของพายุจบลง เกมส้นตีนนี่ก็ยังดำเนินต่อไป ขวดแก้วถูกหมุนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เปลี่ยนเป้าหมายไปหาคนอื่นๆ ในวงอย่างถ้วนหน้า

          รอบนี้ปลายขวดชี้มาทางเจย์บ้าง ก่อนที่เพื่อนทั้งสี่จะหันมามองด้วยท่าทีตื่นเต้น เลออนที่นั่งกอดอกมองอยู่กระตุกยิ้มร้าย ก่อนจะชิงพูดขึ้นเสียงเรียบ

          “นิ่งๆ แบบมึง... จูบสาวโชว์สักคนสิ”

          เจย์ส่ายหน้าระรัวเป็นความหมายว่าไม่ทำแน่ “ไม่เอา เกมห่าอะไรของพวกมึง”

          “ไม่ทำก็หมา... หรือว่ามึงป๊อดวะ จะไม่ทำก็ได้นะ แต่ต่อไปพวกกูขอเรียกว่าไอ้ขี้ป๊อด” รามเพื่อนสนิทอีกคนพูดพลางยกยิ้มล้อเลียน

          “ไอ้ขี้ป๊อดๆ” จากนั้นเพื่อนอีกสามคนก็พากันร้องตามขึ้นมาพร้อมเพรียง ราวกับซ้อมกันมาอย่างดี เสียงล้อเลียนดังระงมจนคนอีโก้สูงอย่างเจย์เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

          ปัง!

          เสียงแก้วเหล้ากระแทกโต๊ะดังลั่นทำเอาทั้งโต๊ะสะดุ้ง เจย์ยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ก่อนจะคว้าตัวเด็กชงเหล้าข้างกายเข้ามา แล้วก้มลงจูบทันทีตามเสียงยุของเพื่อนสนิท

          แต่ริมฝีปากสัมผัสกันได้เพียงชั่วครู่ก็ถูกผละออก เมื่อหญิงสาวตรงหน้าขัดขืนอย่างชัดเจน

          เพียะ!

          ฝ่ามือเรียวเล็กฟาดลงบนใบหน้าของเจย์เต็มแรงในทันที

          “ไอ้บ้า! โรคจิตหรือไง!” เธอตวาดลั่น พลางยกมือเช็ดปากตัวเองอย่างรังเกียจ ท่าทีนั้นทำเอาเจย์ถึงกับหน้าเสีย เขาไม่เคยถูกผู้หญิงปฏิเสธแรงแบบนี้มาก่อน

          “ฉันมาชงเหล้า ไม่ได้มาขายตัวให้พวกนายนะ!” สิ้นคำ ร่างเล็กก็สะบัดตัวเดินกระทืบเท้าออกไปโดยไม่หันหลังกลับ บรรยากาศที่ควรจะเงียบงันกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะลั่นของเพื่อนทั้งสี่ เมื่อเห็นสีหน้าเสียอาการของเจย์

          “เป็นไง ถึงกับหน้าเสียเลยดิ”

          รามที่มองทุกอย่างด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย แค่แดกเหล้าเฉยๆ ก็ดีอยู่แล้ว ไม่น่าหาเรื่อง แต่ถึงอย่างนั้นพอเห็นเจย์โดนตบจนหน้าหันแถมมีรอยนิ้วมือแดงเถือกบนแก้ม เขาก็ยกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี

          “อยู่ดีไม่ว่าดี โง่!”

          “โถ่ไอ้สัด! ส่วนมึงนี่เงียบเลยนะ กลัวเหรอวะ?” เจย์ที่หัวเสียเพราะถูกตบ เลยหันมาเปิดสงครามน้ำลายกับราม อันที่จริงเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ แต่มันเจ็บใจต่างหาก เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าหักหน้าเขาสักครั้ง

          “ทำไมกูต้องกลัว แค่เกมส้นตีน!”

          “งั้นแน่จริงมึงลงไปแย่งน้องคนนั้นดิ หนึ่งวัน... จีบให้ติดแล้วเขี่ยทิ้ง”

          “ทำไมกูต้องทำ” ดวงตาคมตวัดมองเพื่อนอย่างไม่พอใจ เลออนมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าผู้หญิงที่มันชี้โคตรจะไม่ตรงสเปกคุณชายอย่างไอ้ราม เรื่องอะไรจะต้องกระโดดลงไปร่วมวงเกมส้นตีนนี่ด้วย

          “เหอะ! กูนึกว่าจะแน่”

          “หนึ่งวันเลยเหรอวะ” มังกรที่ได้ยินคำท้าของเจย์ก็ถึงกับยิ้มกริ่ม ทุกคนในกลุ่มรู้ดีว่ารามจุดเดือดต่ำ ความอดทนน้อย แค่ยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ต้องอดทนกับอะไรแบบนี้ รับรองมันอาจจะดิ้นตายได้

          “แต่ไอ้รามมันรวย จ่ายแค่ค่าเหล้า...”

          “กูรับคำท้า! รอดูเลยไอ้พวกเหี้ย!” ใบหน้าหล่อของรามขบกรามแน่น เขาไม่ได้สนใจเรื่องค่าเหล้า แค่นี้สำหรับเขาเศษเงิน แต่ที่ยอมไม่ได้คือคำพูดล้อเลียนพวกเหี้ยนี่ต่างหาก

          รามตวัดสายตาไปหาเป้าหมายต่อไป

          “เหลือมึงอ่ะ... ไอ้มังกร” รามพยักพเยิดหน้าไปทางมังกร ซึ่งเป็นคนสุดท้ายของกลุ่มที่ยังไม่ได้เล่นเกม

          เมื่อเพื่อนมองตอบกลับมาด้วยสายตาตั้งคำถาม เขาจึงพูดต่อว่า...

          “กูอยากให้มึงมีเมียใหม่... ในคืนนี้!”

          ตั้งแต่ที่แฟนมันมีคนอื่น เลิกกันมาก็นานแล้วแต่ยังไม่เห็นมันมีใครสักที

          “แล้วทำไมกูต้องมี?” มังกรเลิกคิ้วถาม

          “ก็เกมไง! หรือว่ามึงไม่อยากมี... เพราะยังลืมเมียเก่าไม่ได้?”

          “ลืมไม่ได้ก็ควายละ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีค่าอะไรให้กูต้องจดจำ มึงอย่ามาพูดถึงมันเลยว่ะ ได้ยินละระคายหูฉิบหาย!”

          “เออ งั้นมึงก็ต้องหาเมียใหม่ให้ได้ภายในคืนนี้ หรือจะไม่เล่นก็ได้ แต่แสดงว่ามึง....”

          รามยังท้าไม่จบ มังกรก็รีบสวนขึ้นทันทีเพราะรู้ว่าเพื่อนกำลังจะพูดอะไร

          “กูเล่น! แล้วกูคิดว่ากูหาได้แล้วด้วย” มังกรปรายหางตามองไปยังทิศทางหนึ่ง ที่ตอนนี้มีหญิงสาวหุ่นอวบอั๋นกำลังมองเชิญชวนมาที่เขาอย่างมีจริต

          เลออนนั่งมองความวายป่วงของเพื่อนแต่ละคนด้วยความเรียบเฉย ดูท่าคืนนี้ทุกคนคงได้แยกย้ายกันไปสานต่อวีรกรรมของตัวเอง นัยน์ตาสีดำสนิทละความสนใจจากคนในวง ร่างสูงเอนหลังพิงพนักโซฟา ล้วงเอาโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งเก็บไปขึ้นมาปลดล็อกอีกครั้ง

แอปพลิเคชันหาคู่ยังคงค้างอยู่ที่หน้าแชทของแอคเคานต์ ‘รูปต้นไม้’

          นิ้วหนาพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว เป็นฝ่ายคุมเกมโดยการเรียกให้อีกฝ่ายมาหาแทน

         LN: Sent Location

         LN: ออกมาเจอกันหน่อยมั้ยครับ

          เลออนกดส่งข้อความไปแล้วล็อกหน้าจอโทรศัพท์ โยนมันทิ้งไว้บนโต๊ะ

          ใบหน้าหล่อเหลาที่ติดจะเย็นชาไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา สำหรับคนอย่างเขา ต่อให้เป็นแค่คู่นอนชั่วคราวก็ต้องเลือก... ขอดูก่อนแล้วกัน ถ้ามาถึงแล้วหน้าตาไม่ผ่าน หรือไม่ถูกใจ เขาก็แค่ชิ่งทิ้งแม่งตรงนี้แหละ

          ทว่าในจังหวะที่แต่ละคนกำลังจมอยู่กับบทลงโทษของตัวเอง เสียงของพายุก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ ไอ้คนเริ่มเกมกวาดสายตามองหน้าเพื่อนในวงเรียงตัวด้วยแววตาจริงจังปนกวนตีน

          "แล้วกูขอบอกไว้อย่างเลยนะ..." พายุชี้หน้าย้ำทีละคน

          "เกมนี้... แค่วันเดียวก็พอ"

          มันเว้นจังหวะ กระตุกยิ้มร้ายอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

          "ถ้าพวกมึงมีนอกรอบ... กูจะถือว่าพวกมึงแพ้"