Mag-log inMay final exam ako bukas. Baka gabi na po ulit ako makakapagsulat. Babalikan natin si Gerald. Hahaha. Stay tuned. Kung nagustuhan po ninyo ang story, pwede kayong mag-iwan ng mga komento, gem votes, at i-rate po ang mismong libro. Salamat!
Kabanata 81 Vanessa’s POV Napalingon ako sa kusina. Nandoon pa rin si Sebastian, abala sa niluluto niya. Nakatalikod siya sa amin habang may hinahalo sa kawali. Hindi pa niya alam na gising na ako. “Okay lang naman po ako sa work ko ngayon, Mom,” sabi ko habang inaayos ko ang pagkakaupo ko sa sofa. Napabuntong-hininga si Mommy Kiara bago dahan-dahang hinaplos ang pisngi ko. Mainit at malambot ang kamay niya, gaya ng dati. “You’re such a stubborn girl, Vanessa. Just like my son.” Napangiti ako nang bahagya. “I’ll take that as a compliment.” “It is a compliment,” sagot niya agad. “Stubborn people survive. Stubborn people thrive. Stubborn people build empires.” Napailing ako habang natatawa. “I’m not building an empire. I’m literally just trying to survive my deadlines.” “Same thing,” sagot niya. “Every empire starts with one small step. One job at a time.” Bago pa ako makasagot, lumapit si Daddy Chase mula sa may bintana. Inakbayan niya si Mommy Kiara habang nakangiti sa akin.
Kabanata 80Vanessa's POVNapailing na lang ako habang nakangiti.Ang corny talaga niya minsan. Sobrang OA. Pero ganoon talaga si Sebastian. Hindi siya marunong gumawa ng bagay nang kalahati lang. Kapag may ginawa siya, all in palagi.Muli kong ibinalik ang tingin ko sa tattoo niya. Sobrang ganda talaga ng pagkakagawa.Malinis ang mga linya. Perfect ang shading. Kuhang-kuha ng artist ang bawat detalye ng ultrasound picture. Iyong maliit na hugis. Iyong munting flicker. Pati iyong maliit na cross na ginamit ni Dr. Reyes para markahan ang puwesto ng baby.It was beautiful. Romantic. At medyo nakakabaliw.“You really love me,” sabi ko. “I really love you.”“And you really love our baby.”“I really love our baby.”Muli kong hinaplos ang tattoo niya. “Masakit siguro ‘to.”“A little,” sagot niya. “Pero worth it naman.”“How long did it take?”“Three hours. Nag-break pa iyong artist kasi nangalay daw kamay niya sa sobrang daming details.”Napatawa ulit ako. “Three hours kang tinutusok ng k
Kabanata 79 Vanessa's POV “Where have you been?” tanong ko kay Sebastian nang pumasok siya sa kwarto namin. Naupo ako sa gilid ng kama habang nakakrus ang mga braso ko at padabog na tinatapik ang paa sa sahig. Nakalagay sa clock sa bedside table ang oras na 9:47 PM. Tanghali pa umalis si Sebastian. Siyam na oras. Siyam na oras na walang text. Walang tawag. Walang paramdam. Kanina ko pa siya tinatawagan pero naka-off ang cellphone niya. Tinawagan ko siya ng 2 PM. Off. Tumawag ulit ako ng 4 PM. Off pa rin. Pagsapit ng 6 PM, ganoon pa rin. Tatlong voicemail na ang naiwan ko at limang text messages ang sinend ko pero wala ni isa ang na-deliver. Tinawagan ko pa si Raven para itanong kung alam niya kung nasaan si Sebastian, pero wala rin siyang alam. Tumawag ako sa office. Walang nakakita rito. Pati security guard sa building, tinanong ko na rin. Wala raw ang sasakyan niya sa parking garage. Buong araw akong nag-aalala. Kung naaksidente ba siya. Kung may dumukot ba sa kaniya.
Kabanata 78 Sebastian's POV “Putang-ina. Huling-huli mo na naman ang kilig ko.” Hindi ko iyon sinadyang sabihin. Basta na lang lumabas sa bibig ko. Napatawa si Vanessa dahil alam niyang hindi naman talaga mura iyon para sa kaniya. Overwhelmed lang talaga ako. Sobrang dami kong nararamdaman at hindi ko alam kung paano ko ie-explain nang maayos. She made me feel things I never thought I could feel. Hindi iyong kaba o takot. Kundi iyong klase ng excitement at happiness na nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Iyong tipong gusto kong maging mas mabuting lalaki dahil sa kaniya. At si Vanessa? Naiintindihan niya agad ako. Lagi naman. Hindi rin ako nagpatalo kaya agad ko rin siyang hinalikan. Hinila ko siya palapit sa akin at kinulong sa mga braso ko. Hindi iyon simpleng smack lang. Totoong halik iyon. Iyong klase ng halik na napapatingin ang ibang tao tapos iiwas na lang ng tingin. Iyong halik na nagpapalambot kay Vanessa sa mga kamay ko. Paglayo ko, namumula na ang mukha niya. Bahagyan
Sebastian's POV Kinabukasan, agad kaming dumiretso sa ospital para magpa-check up. Excited na akong malaman kung ilang linggo o buwan nang buntis ang asawa ko. It felt like a blessing, lalo na’t katatapos lang ng wedding anniversary namin ni Vanessa. Hindi ako nakatulog nang maayos kagabi. Hindi dahil nag-aalala ako, kundi dahil sobrang excited ko. Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, nakikita ko ang pregnancy test. Iyong salitang “Pregnant” sa digital screen. Iyong ekspresyon sa mukha ni Vanessa nang ipakita niya iyon sa akin. Paulit-ulit kong inaabot siya sa dilim. Hinahawakan ang tiyan niya, pilit na hinahanap ang isang bagay na wala pa naman talaga roon. Alam kong parang tanga pakinggan. Napakaliit pa noon. Hindi mo pa mararamdaman mula sa labas. Pero gusto kong subukan. Gusto kong maramdaman ang koneksyon ko sa anak namin kahit papaano. Mahimbing ang tulog ni Vanessa sa tabi ko. Hindi siya nagising nang hawakan ko siya. Hindi rin siya nagising nang halikan ko ang balikat ni
Kabanata 76 Sebastian’s POV Naglakad ako pabalik sa parking lot at sumakay sa kotse ko. Pag-start ko ng engine, hindi muna ako agad umalis. Nakahawak lang ako sa steering wheel habang iniisip si Vanessa. Her smile. Her laugh. The way she said “I love you” like she truly meant it. Iniisip ko rin ang future namin. A future that might include a baby. Midnight feedings. Diaper changes. First steps. First words. Naalala ko si Daddy. Ang kuwento ni Mommy tungkol sa araw na ipinanganak ako. Sabi niya, hindi raw umiiyak si Daddy noon. Pero nang makita niya ako at unang buhatin sa mga braso niya, bigla na lang siyang napaluha. Would I cry too? Kapag unang beses kong nahawakan ang anak ko, iiyak din kaya ako? Hindi ko alam. Pero gusto kong malaman. I put the car in drive and left the parking lot. Twenty minutes ang biyahe pauwi pero buong daan, iniisip ko kung paano ko ibibigay kay Vanessa ang pregnancy tests. Sasabihin ko ba agad? Or hahayaan ko muna siyang makapansin? I
Kiara’s POVNapasigaw ako sa gulat nang biglang may bumangga sa akin.Hindi ko namalayang napaatras ako at muntik nang mawalan ng balanse kung hindi ako agad nasalo ni Clyde. Napakapit ako sa kanya nang kusa. Ramdam ko ang bigat ng kamay niya sa baywang ko habang pinipigilan niya akong tuluyang matu
Chase’s POVHindi ko kayang bitawan ang kamay ni Kiara matapos niyang amining may gusto siya sa akin kagabi. Nasa kwarto niya pa rin ako. Hindi ako lumabas hanggang sa nakatulog na siya, pagod sa maghapong kaganapan.Hindi maalis ang ngiti sa labi ko. Finally, may karapatan na ako sa kanya. Hindi ba
Chase’s POVIsang malakas na sampal ang natanggap ko galing kay Mama nang umuwi ako sa bahay matapos tumawag ang personal doctor niya. Si Eliza na raw ang kukuning personal doctor niya. Kanina pa kami nagtatalo habang kausap ko siya sa biyahe. Hindi ako pumayag na si Eliza ang papalit kay Dr. Kevin.
Kiara’s POVMag-a-alas onse na ng gabi nang nagpasya akong magpahinga sa silid ko sa bahay namin. Tahimik na ang buong paligid. Isa-isang umuwi na rin ang mga kaibigan at katrabaho ko dahil may pasok pa sila bukas. Ramdam ko ang pagod sa katawan ko. Hindi lang dahil sa maghapong pakikipag-usap, kund

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





