ตอนที่4

ตอนที่4

น้ำค้างพยักหน้ารับอย่างเผลอไผล รู้ตัวอีกที่ก็นั่งรถมากับภูรินทร์ซะแล้ว

“น้ำครับถึงแล้ว” ภูรินทร์จอดรถเรียบร้อยก่อนจะเรียกคนที่นั่งเหม่อลอยเหมือนครุ่นคิดอะไรซักอย่างมาตลอดทาง ร่างสูงเดินอ้อนไปรอน้ำค้างลงจากรถ เมื่อเห็นเธอก้าวลงมายืนเคียงข้างแล้ว ฝ่ามือหนาแตะลงบนแผนหลังเปลือยเปล่าดันให้เธอเดินตาม ขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพักชั้นบนสุด

เมื่อเปิดประตูเข้าห้องพัก น้ำค้างถึงกับอ้างปากค้างไว้ ภูรินทร์ชวนเธอมาคอนโดมิเนียม ถึงแม้ทางเข้าจะดูหรูหรา แต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะหรูขนาดนี้ ห้องพักมีสองชั้นแบบนี้ น้ำค้างเคยเห็นแต่ในซีรี่ย์

“เป็นไงครับคอนโดมิเนียมผมพอไหวไหม” ภูรินทร์ปรายตามองหญิงสาวเพียงเล็กน้อย ก่อนจะรวบเอวบางแนบเอวสอบ จมูกโด่งบอกซอกคอเนียนอย่างรีบร้อน เขาอดทนมาตลอดทาง

“ถ้าคุณบอกว่าห้องพักคุณเป็นเพ้นท์เฮ้าส์แค่แรกน้ำคงไม่ปล่อยไก่แบบนี้หรอกค่ะ” น้ำค้างเอียงใบหน้ารับ

“ผมเพิ่งนึกได้ว่าห้องผมไม่มีค็อกเทล” น้ำเสียงแหบพร่าริมฝีปากหนากดย้ำๆ บนผิวเนียน พยายามข่มอารมณ์ของตัวเองไว้

“น้ำดื่มค็อกเทลมาทั้งคืนแล้ว ดื่มไม่ไหวแล้วค่ะ”

“แล้วอยากดื่มอะไรครับ”

“แล้วแต่คุณภูรินทร์” ไม่ใช่ไม่รู้ว่าภูรินทร์ต้องการอะไรจากเธอ เพราะเธอรู้เธอถึงได้ตามเขามาต้อยๆ

มือหนาลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียน ก่อนจะเลื่อนมาสัมผัสสองก้อนนุ่มยุ่นด้านหน้า บีบเค้นหนักเบาสลับกัน ช้อนอุ้มร่างบางเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนชั้นสอง วางหญิงสาวลงบนเตียงหลังใหญ่

“ก่อนจะเริ่มผมอยากแน่ใจว่าเราเข้าใจตรงกัน” ตามเขามาขนาดนี้ เธอคงรู้อยู่แล้วว่าหมายถึงอะไร ทั้งจูบลูบคลำเธอก็โอนอ่อนตามตอบสนองเป็นอย่างดี แต่เขาแค่อยากมั่นใจว่าจะไม่มีปัญหาให้ปวดหัวที่หลัง

น้ำค้างพยักหน้าแม้จะเมาแต่เธอก็รู้ตัวดีว่ากำลังทำอะไรอยู่ กัน” ร่างบางเลื่อนตัวไปยังกึ่งกลางเตียง ใจเต้นระทึก เธอกำลังจะได้เปิดประสบการณ์แบบผู้ใหญ่ แถมอีกฝ่ายก็งานดี น้ำค้างอยากให้ครั้งแรกของเธอน่าจดจำ แล้วภูรินทร์ก็ตรงสเปกเธอ เธอตามเขามาถึงห้องไม่ได้กลัวเขาจะฆ่าหมกห้อง แต่กลัวจะลงจากเตียงไม่ไหวมากว่า เธอโตแล้วโสดไม่ต้องขออนุญาตใคร

“หวังว่าคุณจะยังโสด น้ำไม่อยากให้ใครเจอใครเปิดประตูเข้ามาระหว่างที่เราลองชิมค็อกเทล

“ผมยังไม่มีแฟนแล้วก็ยังไม่มีคิดที่จะมีใคร” เสียงทุ้มแหบพร่า

น้ำค้างกลืนน้ำลายดังเอื๊อกเมื่อภูรินทร์ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อออกเผยซิกแพค ก่อนที่ร่างนั้นจะเปลือยเปล่าไม่เหลืออาภรณ์ติดกายซักชิ้น

ภูรินทร์ชอบสีหน้าของเธอที่มองรูปร่างเขาอย่างหลงไหล เขาชอบนัยตาสีน้ำตากลมโตที่มองเขาอย่างกล้าๆ กลัว มือหนาลูบไล้ผิวขาวเนียนสำรวจไปทั่วเรือนร่าง เขาอยากค่อยๆ ละเลียดชิมเธอ ยิ่งเห็นเธอตอบสนองเขายิ่งกระหยิ่มในใจ

“อื้อ คุณภูรินทร์ค่ะเบาๆ หน่อย” เบาหน่ยสิ เดี๋ยวเป็นรอย น้ำค้างประท้วง

ภูรินทร์ผละออกมามองร่างบางที่อยู่ใต้ร่าง ผิวเธอขึ้นสีแดงระเรื่อทุกจุดที่เขาสัมผัส เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักข้างเตียงหยิบเครื่องป้องกันออกมาสวมใส่ ชำแรกแทรกความเป็นชายเข้าไปในดอกไม้งามทีเดียว ความคับแน่นบิดรัดจนเขาขยับไม่ได้ ภูรินทร์ดึงตัวออกมาเล็กน้อย มองรอยเชื่อมระหว่างเขากับเธอ มีเลือดซึมออกมา

“ครั้งแรก?”

“รังเกียจเหรอค่ะ” แม้จะเจ็บจนแทบขาดใจ แต่น้ำค้างก็อดทนไว้ เธอเตรียมใจเอาไว้ตั้งแต่เห็นเขาดันตัวตนเข้ามา

ภูรินทร์ไม่ตอบกดสะโพกลงจนร่างกายของเขาและเธอเป็นหนึ่งเดียวกัน ขยับสะโพกเข้าออกช้าๆ เนิบนาบ จนได้ยินเสียงหวานครวญคราง กายสาวสั่นสะท้าน

“หายเจ็บหรือยัง” เมื่อน้ำค้างพยักหน้า ภูรินทร์ก็ขยับเอวเร็วขึ้นแรงขึ้นตามอารมณ์อย่างอดกลั้นไม่ไหว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่น

“อ๊ะ คุณภูรินทร์”

“ทิม ครางชื่อผมสิน้ำ” เสียงกระซิบข้างแก้วนวลคละเคล้ากับเสียงหอบกระเส่าร้อนหายใจรกระทบข้างใบหู

“อื่อ คุณ…ทิม” ตามมาด้วยเสียงแหบพร่าดังเป็นระยะ กิจกรรมเร่าร้อนบนเตียงใหญ่ดำเนินอยู่ตลอดทั้งคืน