One night คืนหนึ่งเราเคยพบกัน

One night คืนหนึ่งเราเคยพบกัน

last updateLast Updated : 2024-12-11
By:  moonlight -miniOngoing
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
815views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

น้ำค้างพบผู้ชายคนหนึ่งในตอนที่เธอเหงาและต้องการใครสักคน เธอไม่เคยลืมเขา หากโชคชะตามีจริงขอให้เราได้พบกันอีกครั้ง one night คืนหนึ่งเราเคยพบกัน “ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนน้ำนะคะ น้ำจะไม่ลืมหนึ่งคืนที่เราพบกัน ลาก่อนค่ะ” หากโชคชะตามีจริง ขอให้เราได้พบกันอีกครั้ง one night คืนหนึ่งเราเคยพบกัน

View More

Chapter 1

ตอนที่1

**

Brak!

“Apa maksudnya ini?”

Isabella Clark membanting undangan pernikahan di atas meja kafe, sehingga dirinya sontak menjadi pusat perhatian para pengunjung yang berada di sana.

Namun, perempuan cantik itu tak peduli akan itu semua dan fokus pada tunangan dan kakak tiri yang duduk di hadapannya.

Bagaimana bisa mereka akan menikah?

“Apa kau bodoh, Bella?” Tracy, kakak tirinya, menyahut dengan angkuh. “Bukankah sudah sangat jelas tertera dalam undangan itu? Aku dan Andrew akan menikah besok!”

Deg!

Tubuh Bella gemetar. Ia menggeleng tidak percaya. “Kalian bercanda, kan? Tracy, kau tahu Andrew adalah tunanganku! Mengapa–”

“Aku dan Andrew saling mencintai sejak dulu,” potong Tracy cepat. “Daripada mengkhianatimu di kemudian hari setelah kalian menikah, bukankah ini lebih baik?”

“Lebih baik?!”

“Oh, iya. Pernikahannya akan diadakan di Hall Paradise Hotel. Aku berharap kau bisa datang, Bella.”

Belum selesai serangan kejut yang membuat hatinya hancur, sekali lagi Isabella tersentak kaget.

“Paradise Hotel, katamu?”

Tangan Bella mengepal menahan emosi.

Tracy menyebut Paradise Hotel yang merupakan milik mendiang ibu Isabella yang saat ini

masih dikelola oleh keluarganya? 

“Aku tidak akan pernah mengizinkan kalian berdua menginjakkan kaki di hotel milikku!”

“Hotelmu?” Tracy terkekeh. Nada suaranya penuh dengan ejekan. “Siapa yang bilang kalau itu adalah hotelmu?”

“Hotel itu milik ibuku, dan aku putri kandungnya! Maka aku yang berhak mewarisinya, dan aku berhak memutuskan siapa yang boleh atau tidak boleh berada di sana!”

“Hanya jika kau menikah sebelum usiamu 25 tahun. Dan, ups … kau tidak jadi menikah padahal minggu depan kau sudah akan 25! Sepertinya, hotel itu justru akan jadi milikku, Bella,” ejek wanita blonde itu puas–seolah dia telah menantikan hari ini.

“Sialan kau Tracy!” Isabella hendak menampar kayak tirinya itu. Namun sebelum hal itu terjadi, Andrew lebih dulu menampik tangan Bella dengan cepat.

“Berhenti bersikap seperti anak kecil, Bella!” hardik Andrew kasar. “Aku tidak mau menikah denganmu karena kau sangat kolot. Seharusnya kau menerima ini dan introspeksi diri. Sekarang pergi dari sini! Kau membuat kami malu!”

Kali ini, Bella benar-benar tidak percaya.

Lima tahun ia bersama pria itu, menemaninya, mencintainya tanpa syarat sekalipun Andrew hanyalah pegawai biasa dan tidak punya banyak harta.

Tapi seperti ini balasan yang Bella terima?

“Aku bersumpah akan membalasmu,” tutur Bella pelan sembari menahan air matanya.

Sayangnya, ia justru ditertawakan oleh keduanya. Bahkan, diusir dengan tidak hormat dari kafe itu dengan disergap oleh security.

.

.

.

“Pria sialan!”

Mengingat kejadian tadi pagi, Isabella kembali dikuasai emosi. Diteguknya kembali alkohol entah untuk yang keberapa kalinya.

Walau dia bersumpah untuk balas dendam, tetapi dirinya tetap saja terpuruk. Dia bahkan merasa dipermainkan oleh takdir!

“Anda tidak akan bisa pulang jika terus seperti ini, Nona. Anda harus berhenti.” Pelayan bar yang baik hati memperingatkan, namun Isabella justru tak mau mendengar.

“Aku tidak akan pulang! Berikan aku satu gelas lagi!” balasnya.

Meski kepalanya pusing dan pandangannya kabur, namun gadis itu belum berniat berhenti.

“Tapi kartu anda sudah melewati limit.” Pria itu mendorong credit card Bella dengan sopan di atas meja.

Hah?

Kali ini, Bella tersentak. Kartu unlimited-nya terkena limit? Ini tidak masuk akal!

Namun sebelum sumpah serapah berhasil ia layangkan, seseorang duduk di sampingnya dan berujar dengan tenang.

“Aku akan membereskannya. Jangan khawatir.”

Pria itu berkata dengan tenang, namun suara baritonnya begitu mendominasi.

Bella sontak mengangkat kepalanya yang berat dan berusaha mengenali pria yang duduk di sampingnya. Tapi pandangannya buruk sekali. Ia hanya bisa melihat siluetnya yang samar-samar.

“Siapa kau?” racaunya dengan suara parau. “Apa Kau, Andrew?”

Tidak ada jawaban. Perempuan yang hampir berusia dua puluh lima tahun itu berusaha mendorong dirinya mendekat kepada pria di kursi sebelah.

Namun, wangi orang di sebelahnya … lebih maskulin –dengan perpaduan woody flower dan

musk yang kuat– justru membuatnya merasa nyaman?

Entah apa yang merasuki Bella, tiba-tiba saja ia semakin mendekat, menjatuhkan dirinya dalam pelukan, bahkan menempelkan bibirnya pada bibir pria itu!

“Mm ….” Dalam waktu singkat saja, kecupan ringan itu sudah berubah menjadi ciuman dalam yang penuh gairah.

Sayangnya, pria itu kemudian memutus tautan bibir keduanya!

“Kenapa–”

“Kita harus pergi dari sini, Nona.” Akhirnya pria itu bersuara. Vokal bariton dan hangat napasnya membuat kepala Bella kian pening. “Tidak baik jika melakukannya di sini dan menjadi pusat perhatian. Aku yakin kau akan menyesalinya besok.”

Diraihnya pinggang sempit perempuan cantik itu dan memapahnya naik tangga menuju lantai dua bar, di mana kamar-kamar penginapan berada. Sesaat setelah pintu kamar berdebam menutup, keduanya kembali berpelukan erat dengan bibir bertaut.

“Buat aku melupakan semuanya.” Gadis itu berbisik dengan kesadaran yang timbul tenggelam. “Untuk malam ini saja, tolong bantu aku.”

Pria rupawan itu menyapukan bibirnya di sepanjang lekuk leher jenjang Bella. Tangannya bergerak melepas dress yang masih si gadis kenakan, berikut kemejanya sendiri. “Kau tidak akan menyesalinya, Baby. Kau tidak akan pernah melupakan malam ini.”

Suara desahan dua insan seketika memenuhi ruangan itu.

Bella merasa ini salah … tapi mengapa tubuhnya tak mau diajak kerja sama?

Ia justru merasa nyaman dan mendamba sentuhan yang bahkan belum pernah ia rasakan sebelumnya. Ia sama sekali belum pernah melakukan hal seperti ini dengan Andrew.

Toh ini hanya mimpi,’ batin Isabella menyangkal akal sehatnya yang tersisa malam itu.

***

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
ตอนที่1
ตอนที่1ท่วงทำนองดนตรีสากลคลอเบาๆ ที่มุมของบาร์มีร่างบางนั่งอยู่ หญิงสาวสวมชุดแซกคว้านถึงสะโพกอวดแผ่นหลังขาวเนียนแสงไฟสลัวยิ่งทำให้ร่างอ้อนแอ้น่ามอง น้ำค้างยกบลูมาการิต้าขึ้นจิบ แสงไฟจากบาร์ทำให้ค็อกเทลสีฟ้าเปร่งประกาย ความหวานละมุนแทรกซึมจากลิ้นสู่ลำคอระหง ค็อกเทลสีสวยรสหวานแต่ทำให้คนมอมเมาด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ซ่อนอยู่น้ำค้างเลือกที่จะมานั่งดื่มคนเดียวที่คลับแห่งนี้ เพราะเป็นคลับหรูกลางใจเมือง คนที่เข้ามาได้ล้วนต้องเปิดแมมเบอร์ราคาแพง น้ำค้างจึงมั่นใจว่าปลอดภัยหากต้องมานั่งดื่มคนเดียวก็ไม่มีอันตราย เนื่องจากต้องเปิดแมมเบอร์ราคาแพงแล้วเหล้าที่นี่ก็แพงมากๆ ด้วย ทำให้คนที่เขามาดื่มเรียกว่าคัดแล้ว โต๊ะแต่ละตัวก็อยู่ห่างกันมีความเป็นส่วนตัวพอสมควร“หึหึ” พอคิดถึงตรงนี้ ร่างบางก็หัวเราะคิกคักออกมาคนเดียว แม้จะมั่นใจว่าปลอดภัยแต่เธอก็ดื่มในลิมิตที่ร่างกายรับไหวและระวังตัวเองอยู่เสมอ คลับแห่งนี้เคยทำเธอเจอเรื่องราวแปลกๆ มาแล้ว ปีที่แล้วช่วงน่าจะเดียวกันกับวันนี้ เธอก็นั่งที่บาร์ที่เดียวกับวันนั้น“คุณครับ”เสียงเรียกจากด้านหลังน้ำค้างจึงเอี้ยวใบหน้ากลับไปมองเล็กน้อย“เรียกฉันหรือเปล่าค่ะ” น
last updateLast Updated : 2024-12-04
Read more
ตอนที่2
ตอนที่2ตาคมจับจ้องเยื่อที่นั่งจิบค็อกเทลอย่างเพลิดเพลินโดยไม่รู้ชะตาตนเอง คืนนี้นักล่าได้หมายตาเธอเอาไว้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรคืนนี้เธอจะต้องถูกล่าแน่นอนภูวินทร์ โตอมรทรัพย์ นักธุรกิจหนุ่มวัย 30 ปี ทายาทเพียงคนเดียวของคุณหญิงมณีรัตน์ โตอรทรัพย์ เจ้าของเครือธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดของเอเชีย ยกบรั่นดีขึ้นจิบ จ้องเยื่อที่นั่งอยู่ที่บาร์เหล้าไม่ว่างตา นึกดีใจที่วันนี้เพื่อนสนิทชวนมาดื่มแล้วเขาทนลูกตื้อมันไม่ไหวจึงยอมตกปากรับคำมา“ตอนแรกอิดออดไม่อยากมา” แม๊กหรือไตรรงค์เพื่อนสนิทของภวินทร์แซะเพื่อน ชวนกี่ครั้งๆ ก็ไม่มาบอกว่าช่วงนี้ยุ่งและอยากพักตับ เจ้าของคลับเบ้ปากมองเพื่อนสนิท ถ้าไม่บอกว่าที่เรื่องจะปรึกษา มันคงไม่มา พอมาก็คุยได้แปปเดียวลุกพรวดพลาดไปยืนริมกระจก“กูบอกมึงแล้วว่ายุ่ง กำลังจะทำโครงการใหม่แถบอโศก มึงรีบพูดมาให้จบซักที่อารัมภบทอยู่นั้นล่ะ” ภูวินทร์ยกบรั่นดีขึ้นดื่มรวดเดียวทรุดตัวนั่งลงบนโซฟา แต่สายตายังมองที่ชั้นล่างจุดเดิม แสงไฟจากบาร์ที่วาดส่องลงบนร่างบางราวกับเชิญให้เขามอง“แม่กูอยากเลี้ยงหลาน ไม่ใช่แค่แม่กูแม่มรึงก็ด้วย”“อืม” เรื่องนี้ภูวินทร์ก็พอจะรู้มาบ้างท่านเป
last updateLast Updated : 2024-12-04
Read more
ตอนที่3
ตอนที่3น้ำค้างยกแก้วค็อกเทลชูขึ้นก่อนจะส่งยิ้มให้ผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะไม่ไกล เมื่อเขาส่งยิ้มมาเธอจึงได้ส่งยิ้มตอบกลับไป วันนี้เธออยากปล่อยอารมณ์“ขอนั่งด้วยนะครับ” ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายอนุญาต ต่อให้บอกว่าที่ตรงนี้ไม่ว่างเขาก็จะนั่ง“เชิญค่ะ” น้ำค้างเหล่มองเล็กน้อย ที่ตรงนี้ไม่ใช่ของเธอเสียหน่อย จริงๆ เขาไม่เป็นต้องขออนุญาตจากเธอเลย“มาคนเดียวเหรอครับ ผมเห็นคุณดื่มคนเดียวมาสักพักแล้ว”“ค่ะ” คราวนี้น้ำค้างหันมามองอีกฝ่ายเต็มตา“ผมดื่มเป็นเพื่อนได้ไหม”“ดูคุณไม่น่าจะเหงา” น้ำค้างอยากจะพูดว่าดูทรงแล้ว แบบเขาไม่ได้มาคนเดียว แม้จะใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว แต่ตราที่ปักบนอกเสื้อบอกได้ทันทีว่ามาจากแบรนด์ดังระดับโลก แต่ก็ไม่แปลกอะไรๆ คืนนี้ทั้งคืนเธอเหเห็นผู้ชายในคลับนี้ใส่เสื้อแบรนด์นี้สี่ห้าคนแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ผู้ชายคนนี้ดูเหนือกว่าคนอื่นๆ คงจะเป็นนาฬิกาข้อมือนั้น หน้าปัดทำเป็นระบบสุริยะ ประดับด้วยอัญมณี ไม่ใช่ว่าเธอมีความรู้เรื่องนาฬิกาหรู แต่เพราะนักร้องเกาหลีคนดังที่เธอชอบใส่มันแล้วออกข่าวดังอยู่ช่วงหนึ่ง“ผมขอเลี้ยงเหล้าคุณได้ไหม ผมภูรินทร์ครับ”“ได้สิค่ะ น้ำค่ะ” เธอไม่ปฏิเสธที่จะทำความรู้
last updateLast Updated : 2024-12-04
Read more
ตอนที่4
ตอนที่4น้ำค้างพยักหน้ารับอย่างเผลอไผล รู้ตัวอีกที่ก็นั่งรถมากับภูรินทร์ซะแล้ว“น้ำครับถึงแล้ว” ภูรินทร์จอดรถเรียบร้อยก่อนจะเรียกคนที่นั่งเหม่อลอยเหมือนครุ่นคิดอะไรซักอย่างมาตลอดทาง ร่างสูงเดินอ้อนไปรอน้ำค้างลงจากรถ เมื่อเห็นเธอก้าวลงมายืนเคียงข้างแล้ว ฝ่ามือหนาแตะลงบนแผนหลังเปลือยเปล่าดันให้เธอเดินตาม ขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพักชั้นบนสุดเมื่อเปิดประตูเข้าห้องพัก น้ำค้างถึงกับอ้างปากค้างไว้ ภูรินทร์ชวนเธอมาคอนโดมิเนียม ถึงแม้ทางเข้าจะดูหรูหรา แต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะหรูขนาดนี้ ห้องพักมีสองชั้นแบบนี้ น้ำค้างเคยเห็นแต่ในซีรี่ย์“เป็นไงครับคอนโดมิเนียมผมพอไหวไหม” ภูรินทร์ปรายตามองหญิงสาวเพียงเล็กน้อย ก่อนจะรวบเอวบางแนบเอวสอบ จมูกโด่งบอกซอกคอเนียนอย่างรีบร้อน เขาอดทนมาตลอดทาง“ถ้าคุณบอกว่าห้องพักคุณเป็นเพ้นท์เฮ้าส์แค่แรกน้ำคงไม่ปล่อยไก่แบบนี้หรอกค่ะ” น้ำค้างเอียงใบหน้ารับ“ผมเพิ่งนึกได้ว่าห้องผมไม่มีค็อกเทล” น้ำเสียงแหบพร่าริมฝีปากหนากดย้ำๆ บนผิวเนียน พยายามข่มอารมณ์ของตัวเองไว้“น้ำดื่มค็อกเทลมาทั้งคืนแล้ว ดื่มไม่ไหวแล้วค่ะ”“แล้วอยากดื่มอะไรครับ”“แล้วแต่คุณภูรินทร์” ไม่ใช่ไม่รู้ว่าภูรินทร์ต้องกา
last updateLast Updated : 2024-12-04
Read more
ตอนที่5
ตอนที่5น้ำค้างลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกยุบยิบบริเวณหน้าอกมือข้างหนึ่งของเขาวางอยู่บนฐานอกเธอ ร่างบางเอี้ยวตัวไปมองคนที่นอนช้อนแผ่นหลังเธออยู่ ฝ่ามือหนายังคงนวดเฟ้นหน้าอกของเธอไม่หยุดทั้งที่เปลือกตาปิดสนิท น้ำค้างค่อยแกะฝามือหน้าออกจากหน้าอกกลมกลึงขยับตัวออกจากอ้อมกอดแกร่งแล้วเอาหมอนมาวางแทนที่ของตัวเองอย่างเบามือกวาดสายตามองหาเสื้อผ้าที่ถูกคนที่นอนอยู่โยนทิ้งขว้าง เมื่อเห็นชุดสวยกองอยู่บนพื้นน้ำค้างรีบคว้าเสื้อผ้าและชุดชั้นในวิ่งแจ่นเข้าห้องน้ำไป เมื่อแต่งตัวให้เรียบร้อยก็ย่องออกมาจากห้องน้ำ ภูรินทร์ยังคงหลับคว่ำหน้าแอบอิงแนบใบหน้าคนคายบนหมอนใบนุ่ม แผ่นหลังเปลือยเปล่าโผล่พ้นผ้าห่ม น้ำค้างมองสภาพเตียงแล้วก็พลันใบหน้าแดงก่ำเมื่อคืนกว่าไฟราคะจะดับลงเล่นเอาเธอสลบคาอกเขา น้ำค้างรีบสลัดความคิดติดเรทเดินออกจากห้องก่อนที่คนบนเตียงจะตื่นมาเจอเธอเมื่อเดินผ่านประตูกระจกคอนโดมิเนียมได้ก็รีบโบกเรียกรถแท๊กซี่กลับโรงแรม วันนี้เธอมีจุดหมายที่ต้องไป อีกทั้งหากภูรินทร์ตื่นมาเธอก็ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไร เมื่อคืนมีแอลกอฮอล์ในร่างกายจึงใจกล้าทำอะไรแบบนั้นได้ ขึ้นแท๊กซี่ได้ร่างบางทิ้งตัวพิงเบาะรถ บีบนวดตา
last updateLast Updated : 2024-12-04
Read more
ตอนที่6
ตอนที่6ร่างแกร่งขยับเขยื้อนมือหนาพยายามควานหาร่างนุ่มนิ่มเข้ามากอดแต่กลับพบเพียงหมอนข้างใบโต ภูรินทร์ปรือตาขึ้นดูเพื่อความแน่ใจ ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง ประตูห้องน้ำเปิดอยู่แสดงว่าไม่มีคนอยู่ข้างใน หมอนใบใหญ่ถูกเขวี้ยงทิ้งอย่างไม่ใยดี“น้ำค้าง! สองครั้งแล้วนะ เธอหนีฉันสองครั้งแล้ว!”ภูรินทร์ตวาดลั่นเมื่อในใจว่าน้ำค้างเธอคงไม่อยู่ในห้องเขาแล้ว จึงต่อสายหาลูกน้องคนสนิท“กร ไปสิบมาสิว่าผู้หญิงที่ฉันว่ามาเมื่อคืนออกไปตอนไหน” กรอกเสียงห้วนจัดใส่โทรศัพท์เครื่องหรู‘ครับนาย’ กรณภูมิ งัวเงียตื่นมารับสายเจ้านาย เมื่อคืนเขาขับรถตามเจ้านายส่งที่พัก เมื่อแน่ใจแล้วเจ้าตายเข้าห้องพักเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลากลับห้องพักของตนเอง เขาพักตึกเดียวกับเจ้านาย คอนโดหรูระดับ Super Luxury Class แต่อยู่ชั้นล่างลงราคาถูกกว่าห้องเจ้านายมากนักแต่สำหรับคนฐานะแบบเขาก็ยังถือว่าเกินเอื้อม แต่เพราะภูรินทร์ค่อนข้างเอาแต่ใจ หากต้องการอะไรต้องรวดเร็วและทันใจ กรณภูมิต้องพบรับใช้ 24 ชั่วโมง กรณภูมิจึงรับไว้ถือว่าเป็นสวัสดีการอย่างหนึ่งหลังจากวางสายภูรินทร์จึงลุกไปอาบน้ำแต่งตัว รอรายงายจากลูกน้องคนสนิ
last updateLast Updated : 2024-12-09
Read more
ตอนที่7
ตอนที่7'ชีวิตต้องดำเนินต่อไป'น้ำค้างบอกตัวเองแบบนั้นซ้ำๆ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลากกระเป๋าเดินทางเดินเข้าสู่ร้านอาหารของตน หลังจากเรียนจบน้ำค้างก็เลือกที่จะช่วยธุรกิจทางบ้านจะได้มีเวลาดูแลแม่ เธอและแม่ย้ายมาอาศัยที่เมืองเล็กๆ ทางตอนเหนือของประเทศจีนตั้งแต่อายุ 10 ขวบ แม่ของเธอมีเงินติดตัวมาพอสมควร มากพอจะดูแลสองชีวิตได้หลายปี แม่ของเธอทำอาหารอร่อยจึงลองเปิดร้านอาหารเล็กๆ กิจการก็ดำเนินด้วยดีเสมอมา แม้จะไม่ได้ร่ำรวยอะไร น้ำค้างกับแม่ก็ก็มีความสุขดี ดีกว่าต้องฆ่าคนในครอบครัวเดียวกันเพื่อหุ้นไม่กี่เปอร์เซ็นต์ เธอและแม่ไม่เคยกลับไปทวงมรดกที่ว่านั้นน้ำค้างไม่เคยโทษแม่ที่ไม่สู้ ไม่โกรธที่ท่านไม่ทวงความยุติธรรมให้กับพ่อและพี่สาว แม่เป็นเพียงผู้หญิงคนเดียวอีกทั้งยังเป็นชาวต่างชาติต่างภาษาส่วนอีกอีกฝ่ายเป็นถึงนักธุรกิจใหญ่ คุณหญิงวรรณน่ากลัวขนาดไหนถึงได้ลงมืออุกอาจวางยาคนในบ้านตัวเองโดยไม่เกรงกลัวกฏหมาย แม่เลือกที่จะหนีเพื่อเธอ ทั้งๆ ที่ตอนนั้นท่านก็ยังไม่หายป่วยดีด้วยซ้ำ น้ำค้างไม่รู้รายละเอียดลึกๆ ของเรื่องทั้งหมด แต่เธอทั้งเกลียดและกลัวคุณหญิงวรรณจับใจ“มะม๊า น้ำฝีมือไม่อร่อยเท่ามะม๊า ลู
last updateLast Updated : 2024-12-09
Read more
ตอนที่8
ตอนที่8บนตึกสูงระฟ้า แสงเบื้องหน้าไม่ใช่แสงสว่างจากดาวบนฟากฟ้า แต่เป็นแสงไฟหลากหลายสีสันของค่ำคืนเมืองกรุงร้านอาหารที่ต้องจองล่วงหน้าเท่านั้นจึงจะสามารถมานั่งทานได้ ที่นั่งริมระเบียง บ่งบอกถึงมื้อพิเศษกับคนพิเศษสองหนุ่มสาวนั่งทานอาหารกันใต้แสงเทียนในบรรยากาศสุดแสนโรแมนติกกรณภูมิยืนอยู่ไม่ไกลนัก เดินวนเป็นหนูติดจั่นลังเลว่าจะเอาข่าวสำคัญไปบอกนายดีหรือไม่ เขาส่งข้อความเข้าโทรศัพท์ของเจ้านายแล้ว แต่เจ้านายยังไม่ยกขึ้นมาอ่านเพราะกำลังนั่งทานอาหารกับว่าที่คู่หมั้นอยู่เอาไงดีว่ะไอ้กรหากนายรู้ที่หลังไม่อยากจะนึกว่าเขาจะโดนอะไรบ้าง แต่หากเข้าไปขัดจังหวะตอนนี้ ใจหนึ่งก็เกรงใจผู้หญิงอีกคนที่นั่งบนโต๊ะ แม้จะยังไม่ได้ประกาศหมั้นหมายอย่างเป็นทางการ แต่ทางผู้ใหญ่ก็พูดคุยกันเอาไว้หมดแล้ว กรณภูมิกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอชั่งใจอยู่นาน ในที่สุดก็เดินกล้าๆ กลัวเข้าไป“ขออภัยครับนาย” กรณภูมิทำหน้าลุแก่โทษ แต่มันรอไม่ได้หากคุณพิชญ์สิณีจะไม่พอใจที่เขาเข้ามาขัดจังหวะสวีท เขาก็ยอมรับ แต่ชั่งน้ำหนักดูแล้วโทษจากคุณภูรินทร์น่าจะหนักหนากว่า กรณภูมิก้มหน้าลงไปกระซิบแจ้งข่าวด่วนข้างหูเจ้านาย ภูรินทร์สีหน้าเปลี่ย
last updateLast Updated : 2024-12-09
Read more
ตอนที่9
ตอนที่9เสียงภายในห้องโดยสารเงียบกริบ ความตึงเครียดแพร่กระจายไปทั่วทั้งรถ กรณภูมิที่นั่งอยู่ข้างคนขับต้องพยายามๆ หายใจให้เบาที่สุด ขนาดเขานั่งอยู่คนละตอนของรถยังรู้สึกเย็นเฉียบไปทั้งสันหลัง ไม่รู้เจ้านายไปกินรังแตมาจากไหนแต่รู้สึกสงสารผู้หญิงที่อยู่ในจอนั้นอย่างบอกไม่ถูก เขาเองก็ไม่รู้ว่าเจ้านายให้สืบเรื่องของคุณน้ำค้างทำไม ไม่รู้ว่าวันคืนนั้นเธอทำอะไรกับเจ้านายถึงได้ตามล่าหาตัวมาเป็นปีๆ ขนาดนี้ แม้รูปถ่ายที่แจกจ่ายจะไม่ค่อยชัดเจนเท่าไร แต่คนที่แจ้งเบาะแสมาจะได้เงินรางวัลเป็นเงินถึงหกหลักหากนำไปสู่การตัวน้ำค้างพบ พนักงานทุกคนที่คลับจึงพยายามจำใบหน้านั้นเอาไว้อย่างดี หากมีคนคล้ายคลึงมาที่คลับก็จะแจ้งมาที่เขา ทุกครั้งก็ผิดฝาผิดตัวมาตลอด หนนี้เขาเช็คข้อมูลเรียบร้อยก่อนจะรายงานเจ้านาย เป็นคุณน้ำค้างไม่ผิดแน่นอนภูรินทร์นั่งเอนหลังพิงเบาะรถยนต์ มือหนากำโทรศัพท์เอาไว้แน่ จ้องภาพเคลื่อนไหวบนจอสี่เหลี่ยมไม่วางตา ที่ภูรินทร์ซื้อหุ้นจากคลับไตรรงค์เพราะเขาจะได้ทำอะไรได้ตามใจโดยที่เพื่อนก็ขัดแข้งขัดขาไม่ได้ ภูรินทร์กำลังดูภาพสดจากกล้องวรจรปิดจากคลับ คนในจอเป็นคนที่เขาตามหาจริงๆ น้ำค้างหายเข้ากลีบ
last updateLast Updated : 2024-12-09
Read more
ตอนที่10
ตอนที่10“ยังไง ยังไงบอกมาเลย” ลูกน้องของภูรินทร์หมุนตัวออกจากโต๊ะไป ณิชาก็ยิ้มอรุ่มเจ๊าะใส่เพื่อนสาวทันที น้ำค้างไปรู้จักคนอย่างภูรินทร์ได้อย่างไร ในเมื่อเพื่อนรักมาเมืองไทยปีล่ะหน อยู่ก็แทบจะนับนิ้วได้“ปีที่แล้วกาอนกลับฉันมาดื่มที่นี้คนเดียวคุณทิมเขาเห็นเลยมาดื่มเป็นเพื่อน” โดนสายตาเย้าแย่จากณิชาน้ำค้างยกแก้วขึ้นดื่มแก้เขิน บอกแค่นี้พบรายละเอียดเจาะลึกคงไม่จำเป็น “เห้ย คุณทิมเลยเหรอ เค้าให้แกเรียกชื่อเล่นเลยหรอ” ณิชาจากจะแกล้งแย่น้ำค้างเฉย ได้ยินเพื่อนเรียกชื่อเล่นอีกฝ่ายตากลมโตเบิกกว้างขึ้นมาทันที ทำไมเธอจะไม่รู้กิตติมศักดิ์ขอภูรินทร์กัน“ทำไมอ่า ก็แค่ชื่อเล่น ใครๆเขาก็เรียกกัน แกทำยังกับรู้จักเขาดีงั้นล่ะ” “ไม่มีใครในแวดวงธุรกิจไม่รู้จักตระกูลโตอมรทรัพย์ คุณภูรินทร์เป็นลูกชายคนเดียวของคุณหญิงมณีรัตน์ ขนาดฉันยังอยู่คนระดับกับเขาเลย” ณิชามองขึ้นไปยังชั้นสองของคลับ “คุณภูรินทร์เวลามาที่นี้จะอยู่แต่ชั้นบนไม่เคยลงมานั่งดื่นข้างล่างนี้หรอก คนระดับนั้นลงมาชวนแกดื่มเป็นเพื่อนเนี่ยน่ะ แปลก แปลกมาแกเล่าไม่หมดหรือเปล่าน้ำ”“ดื่มเป็นเพื่อนกันแค่นั้นจริง” น้ำค้างตอบรับอย่างแกนๆ เธอไม่สนใจข
last updateLast Updated : 2024-12-09
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status