One night คืนหนึ่งเราเคยพบกัน

One night คืนหนึ่งเราเคยพบกัน

last updateآخر تحديث : 2024-12-11
بواسطة:  moonlight -miniمستمر
لغة: Thai
goodnovel12goodnovel
لا يكفي التصنيفات
30فصول
1.0Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

น้ำค้างพบผู้ชายคนหนึ่งในตอนที่เธอเหงาและต้องการใครสักคน เธอไม่เคยลืมเขา หากโชคชะตามีจริงขอให้เราได้พบกันอีกครั้ง one night คืนหนึ่งเราเคยพบกัน “ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนน้ำนะคะ น้ำจะไม่ลืมหนึ่งคืนที่เราพบกัน ลาก่อนค่ะ” หากโชคชะตามีจริง ขอให้เราได้พบกันอีกครั้ง one night คืนหนึ่งเราเคยพบกัน

عرض المزيد

الفصل الأول

ตอนที่1

욕실 안에서 물 흐르는 소리가 났다.

온하준이 샤워를 하고 있었다.

새벽 세 시, 그는 막 돌아온 참이었다.

강지연은 욕실 문 앞에 서 있었다. 그에게 상의하고 싶은 일이 하나 있었다.

그녀는 조금 긴장했다. 이제 막 그에게 말하려는 이 일을, 그가 듣고 과연 동의해 줄지 알 수 없었다.

어떻게 말을 꺼내야 할지 생각하던 찰나, 안에서 이상한 소리가 들려왔다.

강지연은 귀를 기울여 한참을 듣고서야 그 소리가 무엇인지 알아챘다. 그가 스스로 욕구를 해결하고 있는 소리였다...

거칠게 섞인 숨소리와 억눌린 신음이 한 번 한 번, 무수한 망치질처럼 그녀 가슴을 촘촘하고도 강하게 내려쳤다.

아려 오는 통증이 파도처럼 번져 나갔고, 그녀는 그 아픔 속에 잠겨 허우적거리면서 숨조차 쉴 수 없었다.

사실 오늘은 두 사람의 결혼기념일이었다. 강지연과 온하준이 결혼한 지 다섯 해째 되는 날이었다.

하지만 그들 사이에는 단 한 번도 부부 사이의 관계가 없었다. 알고 보니 그는 이렇게 혼자 해결할망정 그녀에게는 손가락 하나 대고 싶지 않았던 걸까?

온하준의 숨소리가 점점 더 가빠질수록, 그는 마치 극도로 억누르다 못해 터져 나오는 듯 낮게 소리를 뱉었다.

“하나야...”

그 한마디가 그녀에게 마지막 일격이 되어 내리꽂혔다.

강지연의 가슴속에서 쿵 하는 소리가 울렸고, 무언가가 산산이 부서져 가루가 되어버린 것 같았다.

그녀는 필사적으로 입을 틀어막아 울음을 터뜨리지 않도록 버텼다. 그리고 바로 몸을 돌려 도망치듯 뛰어가려 했다.

하지만 첫걸음을 내딛자마자 중심을 잃고 비틀거리며 세면대에 부딪혔고, 그대로 바닥에 나동그라졌다.

“강지연?”

욕실 안에서 온하준의 목소리가 들렸다. 아직 숨이 완전히 가라앉지 않은 탓에 애써 목소리를 고르려 하는 것이 느껴졌지만, 거친 숨소리는 여전히 짙게 배어 있었다.

“나... 나 화장실 가려고 했어. 네가 샤워 중인 줄은 몰랐어...”

그녀는 서툰 거짓말을 늘어놓으면서 허둥지둥 세면대를 붙잡고 어떻게든 일어나려고 애썼다. 하지만 마음이 급할수록 꼴은 더 우스꽝스러워졌다.

바닥에도, 세면대 위에도 물이 흥건했다. 그녀는 겨우 몸을 일으켰지만, 그 순간 온하준이 이미 나와 있었다. 서둘러 걸친 흰색 목욕가운은 제대로 여며지지도 않았고, 그럼에도 허리끈만은 단단히 동여맨 상태였다.

“넘어졌어? 내가 안아 줄게.”

온하준은 그녀를 안아 올리려는 듯 손을 뻗었다.

그녀는 통증 때문에 눈에 눈물이 그렁그렁 맺혔지만, 그럼에도 그의 손을 밀어냈다.

초라하면서도 단호한 목소리가 나왔다.

“괜찮아, 나 혼자 일어날 수 있어.”

그 말 이후, 강지연은 또 한 번 미끄러질 뻔하며 비틀거리다가 한쪽 다리를 절뚝이며 겨우 침실 쪽으로 도망치듯 돌아갔다.

그래, ‘도망치다’는 말이 조금도 틀리지 않았다.

온하준과 결혼한 이 5년 내내, 그녀는 늘 도망치고 있었다.

바깥 세계를 피해 도망치고, 사람들의 이상한 시선을 피해 도망치고, 그리고 무엇보다 온하준의 동정과 연민을 피해 도망쳤다.

온하준의 아내가 절름발이라니...

절름발이가 어떻게 구름 위를 걷는 듯 반듯하고 빛나는, 커리어도 성공한 온하준과 어깨를 나란히 할 수 있겠는가?

하지만 그녀에게도 원래는 곧고 아름다운 다리가 있었다.

온하준도 곧바로 그녀를 따라 나왔다. 그의 목소리는 여전히 부드러웠고 진심으로 걱정하는 기색이 묻어 있었다.

“많이 다쳤어? 어디 좀 보자.”

“아니, 괜찮아.”

그녀는 이불을 바짝 끌어당겨 몸을 감쌌다.

그 안에 조금 전 자신의 초라함까지 함께 꾹꾹 숨겨 넣었다.

“정말 괜찮아?”

온하준의 걱정은 진심처럼 들렸다.

“응.”

그녀는 그를 등진 채 고개를 세게 끄덕였다.

“그럼 자는 거야? 아까 화장실 간다고 하지 않았어?”

“이제는 또 안 가고 싶어졌어. 그냥 자자.”

그녀가 조용히 말했다.

“맞다, 오늘 우리 기념일이잖아. 선물 하나 사 왔어. 내일 일어나서 열어 보고 마음에 드는지 봐.”

“응.”

선물은 침대 머리맡에 놓여 있었다.

그녀는 이미 힐끗 본 터였다.

하지만 굳이 포장을 뜯어보지 않아도 알았다. 안에 뭐가 들어 있는지.

해마다 크기가 똑같은 상자, 그 안에 들어 있는 것도 늘 똑같은 시계 한 개였다.

서랍 속에는 생일 선물을 합쳐 이미 똑같은 시계가 아홉 개나 파묻혀 있었다. 이건 열 번째였다.

대화는 거기서 끝났다.

그는 불을 끄고 누웠다.

공기 속에는 샤워 후의 축축한 바디워시 향이 번져 있었지만, 그녀는 침대가 어느 쪽으로 꺼지는지조차 거의 느끼지 못했다.

2m짜리 큰 침대 위에서 그녀는 이쪽 끝에, 그는 저쪽 끝 가장자리에 누워 있었다. 둘 사이에는 사람을 세 명쯤 더 눕혀도 될 만큼의 거리가 있었다.

둘 중 누구도 “하나”라는 이름을 꺼내지 않았다. 욕실에서 그가 방금 무슨 일을 했는지에 대해서도 단 한마디 언급하지 않았다.

마치 아무 일도 일어나지 않았던 것처럼.

강지연은 꼼짝 없이 똑바로 누운 채 눈가가 화끈거릴 만큼 아려 왔다.

하나, 본명은 이하나. 그녀는 온하준의 대학 동기였고, 그의 첫사랑이자 여신이었다.

대학교를 졸업할 때, 이하나는 해외로 떠났고 둘은 결국 헤어졌다. 그때 온하준은 한동안 완전히 무너져 매일 술에만 기대어 살았다.

강지연과 그는 중학교 동창이었다.

그녀는 인정한다. 중학교 때부터 이미 그녀는 몰래 그를 좋아했었다.

그때 온하준은 학교에서 가장 잘생긴 남학생이었고, 차갑고 도도한 수재였다.

반면 그녀는 예체능 쪽이었다. 예쁘기는 했지만, 예쁜 아이는 어디에나 있었다.

성적이 전부인 고등학교 시절에 예체능은 그리 눈에 띄지 않는 부류였고, 심지어 편견 어린 시선까지 따라붙었다.

그래서 그 마음은 언제나 그녀 혼자만의 짝사랑으로 남았다. 언젠가 자신의 발로 그 앞에 당당히 서게 될 줄은 한 번도 상상해 본 적이 없었다.

그러던 어느 해 여름, 무용학원에서 집으로 방학을 보내러 돌아왔던 그녀는 마침 완전히 무너진 상태의 그와 마주치게 되었다.

그날 밤, 온하준 역시 잔뜩 취해 있었다. 비틀거리는 걸음으로 길 위를 S자 모양으로 헤매다가 신호를 보지도 않고 그대로 길을 건너려 했다.

마침 쏜살같이 달려오던 차 한 대가 미처 속도를 줄이지 못했고, 강지연은 불안한 마음에 그의 뒤를 따라가다 마지막 순간 그를 밀쳐냈다.

밀려난 쪽은 그였고, 차에 치인 쪽은 그녀였다.

강지연은 무용 전공생이었다. 이미 대학교 진학이 확정된 상태였다.

하지만 그 한 번의 교통사고로 그녀는 다리를 절게 되었다.

그리고 다시는 춤을 출 수 없게 되었다.

그 후로 온하준은 술을 끊고 그녀와 결혼했다.

그는 언제나 그녀에게 미안해했고, 언제나 그녀에게 감사해했고, 언제나 낮은 목소리로 다정하게 대했다.

하지만 동시에 언제나 물처럼 차갑고 담담했다.

온하준은 강지연에게 수없이 많은 선물을 안겼고 넉넉한 돈도 쥐여 주었다. 하지만 오직 하나 사랑만은 주지 않았다.

그녀는 시간이 모든 것을 덮어 주리라 믿었다. 시간이 모든 상처를 둥글게 깎아 줄 거라고도 믿었다.

하지만 상상도 하지 못했다. 5년이 지난 지금까지도, 그는 여전히 ‘이하나’라는 이름을 그렇게 깊이 새기고 있었을 줄은. 심지어 스스로를 위로하는 그 순간에도 부르던 이름이 여전히 그 이름일 줄은...

결국 바보 같고 순진한 쪽은 언제나 그녀였다.

강지연은 밤새 한숨도 자지 못했다.

휴대폰 속 메일 한 통을 이 긴 밤 동안 백 번은 넘게 열어본 것 같았다.

해외의 한 대학교에서 보내온, 그녀의 합격 통지 메일이었다. 그리고 그 메일이야말로, 오늘 밤 원래라면 그와 상의하려 했던 일이었다.

그녀가 해외로 유학을 가도 되는지, 가도 괜찮은지 물어보려 했다.

하지만 지금 생각해 보니 굳이 그와 상의할 필요도 없게 된 것 같았다.

5년의 결혼 생활.

수없이 뒤척이며 보냈던 밤들.

마침내 이 순간부터 하나하나 끝을 세어 갈 수 있게 된 것이다.

온하준이 일어났을 때 강지연은 여전히 자는 척 이불을 뒤집어쓰고 있었다.

바깥에서 그가 가정부에게 말하는 소리가 들렸다.

“오늘 밤 약속이 있어서 늦을 거예요. 지연이한테는 기다리지 말고 일찍 자라고 해 주세요.”

당부를 마친 그는 다시 침실로 돌아와 한 번 더 그녀를 살폈다.

강지연은 여전히 이불을 머리끝까지 끌어올린 채 누워 있었고 눈물은 이미 베개를 흠뻑 적신 뒤였다.

평소 같으면 그가 회사에 나갈 때마다, 그녀는 미리 그가 입을 옷을 챙겨 두고 옆에 잘 정리해 두고는 했다. 그는 늘 그대로 입고 나가기만 하면 됐다.

하지만 오늘, 강지연은 그러지 않았다.

온하준은 혼자서 옷방에 들어가 양복을 골라 입고, 그대로 회사를 향해 떠났다.

그제야 그녀는 눈을 떴다. 눈이 퉁퉁 부은 느낌이었다.

휴대폰 알람이 울렸다. 그녀가 스스로 맞춰 둔 시간이었다. 일어나 영어를 공부해야 할 시간.

결혼 이후, 다리 때문에 그녀는 하루의 90%를 집 안에서만 보냈다.

더 이상 밖에 나가지 않았고, 그저 하루를 잘게 잘라 매 시간마다 할 일을 억지로 만들어 채우는 수밖에 없었다.

그녀는 알람을 끄고, 휴대폰을 들고 이것저것 앱을 무의미하게 넘겨 보기만 했다.

머릿속은 웅웅거리는 실타래처럼 엉켜 있어서 무엇을 봐도 눈에 들어오지 않았다.

그러다 어느 SNS에서 문득 어떤 영상을 스치듯 보게 되었다.

화면 속 인물이 너무 익숙해 보였다.

계정을 다시 확인해 본 순간 적혀 있는 이름이 눈에 들어왔다.

[하나HN]

‘이 빌어먹을 빅데이터...’

게시 시간은 바로 어젯밤이었다.

강지연은 그 영상을 눌러 재생했다.

경쾌한 음악이 먼저 들려왔고, 곧이어 누군가가 외치는 소리가 들렸다.

“하나, 둘, 셋! 하나야, 돌아온 거 환영해!”

그 목소리는 다름 아닌 온하준의 목소리였다.

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
30 فصول
ตอนที่1
ตอนที่1ท่วงทำนองดนตรีสากลคลอเบาๆ ที่มุมของบาร์มีร่างบางนั่งอยู่ หญิงสาวสวมชุดแซกคว้านถึงสะโพกอวดแผ่นหลังขาวเนียนแสงไฟสลัวยิ่งทำให้ร่างอ้อนแอ้น่ามอง น้ำค้างยกบลูมาการิต้าขึ้นจิบ แสงไฟจากบาร์ทำให้ค็อกเทลสีฟ้าเปร่งประกาย ความหวานละมุนแทรกซึมจากลิ้นสู่ลำคอระหง ค็อกเทลสีสวยรสหวานแต่ทำให้คนมอมเมาด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ซ่อนอยู่น้ำค้างเลือกที่จะมานั่งดื่มคนเดียวที่คลับแห่งนี้ เพราะเป็นคลับหรูกลางใจเมือง คนที่เข้ามาได้ล้วนต้องเปิดแมมเบอร์ราคาแพง น้ำค้างจึงมั่นใจว่าปลอดภัยหากต้องมานั่งดื่มคนเดียวก็ไม่มีอันตราย เนื่องจากต้องเปิดแมมเบอร์ราคาแพงแล้วเหล้าที่นี่ก็แพงมากๆ ด้วย ทำให้คนที่เขามาดื่มเรียกว่าคัดแล้ว โต๊ะแต่ละตัวก็อยู่ห่างกันมีความเป็นส่วนตัวพอสมควร“หึหึ” พอคิดถึงตรงนี้ ร่างบางก็หัวเราะคิกคักออกมาคนเดียว แม้จะมั่นใจว่าปลอดภัยแต่เธอก็ดื่มในลิมิตที่ร่างกายรับไหวและระวังตัวเองอยู่เสมอ คลับแห่งนี้เคยทำเธอเจอเรื่องราวแปลกๆ มาแล้ว ปีที่แล้วช่วงน่าจะเดียวกันกับวันนี้ เธอก็นั่งที่บาร์ที่เดียวกับวันนั้น“คุณครับ”เสียงเรียกจากด้านหลังน้ำค้างจึงเอี้ยวใบหน้ากลับไปมองเล็กน้อย“เรียกฉันหรือเปล่าค่ะ” น
اقرأ المزيد
ตอนที่2
ตอนที่2ตาคมจับจ้องเยื่อที่นั่งจิบค็อกเทลอย่างเพลิดเพลินโดยไม่รู้ชะตาตนเอง คืนนี้นักล่าได้หมายตาเธอเอาไว้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรคืนนี้เธอจะต้องถูกล่าแน่นอนภูวินทร์ โตอมรทรัพย์ นักธุรกิจหนุ่มวัย 30 ปี ทายาทเพียงคนเดียวของคุณหญิงมณีรัตน์ โตอรทรัพย์ เจ้าของเครือธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดของเอเชีย ยกบรั่นดีขึ้นจิบ จ้องเยื่อที่นั่งอยู่ที่บาร์เหล้าไม่ว่างตา นึกดีใจที่วันนี้เพื่อนสนิทชวนมาดื่มแล้วเขาทนลูกตื้อมันไม่ไหวจึงยอมตกปากรับคำมา“ตอนแรกอิดออดไม่อยากมา” แม๊กหรือไตรรงค์เพื่อนสนิทของภวินทร์แซะเพื่อน ชวนกี่ครั้งๆ ก็ไม่มาบอกว่าช่วงนี้ยุ่งและอยากพักตับ เจ้าของคลับเบ้ปากมองเพื่อนสนิท ถ้าไม่บอกว่าที่เรื่องจะปรึกษา มันคงไม่มา พอมาก็คุยได้แปปเดียวลุกพรวดพลาดไปยืนริมกระจก“กูบอกมึงแล้วว่ายุ่ง กำลังจะทำโครงการใหม่แถบอโศก มึงรีบพูดมาให้จบซักที่อารัมภบทอยู่นั้นล่ะ” ภูวินทร์ยกบรั่นดีขึ้นดื่มรวดเดียวทรุดตัวนั่งลงบนโซฟา แต่สายตายังมองที่ชั้นล่างจุดเดิม แสงไฟจากบาร์ที่วาดส่องลงบนร่างบางราวกับเชิญให้เขามอง“แม่กูอยากเลี้ยงหลาน ไม่ใช่แค่แม่กูแม่มรึงก็ด้วย”“อืม” เรื่องนี้ภูวินทร์ก็พอจะรู้มาบ้างท่านเป
اقرأ المزيد
ตอนที่3
ตอนที่3น้ำค้างยกแก้วค็อกเทลชูขึ้นก่อนจะส่งยิ้มให้ผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะไม่ไกล เมื่อเขาส่งยิ้มมาเธอจึงได้ส่งยิ้มตอบกลับไป วันนี้เธออยากปล่อยอารมณ์“ขอนั่งด้วยนะครับ” ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายอนุญาต ต่อให้บอกว่าที่ตรงนี้ไม่ว่างเขาก็จะนั่ง“เชิญค่ะ” น้ำค้างเหล่มองเล็กน้อย ที่ตรงนี้ไม่ใช่ของเธอเสียหน่อย จริงๆ เขาไม่เป็นต้องขออนุญาตจากเธอเลย“มาคนเดียวเหรอครับ ผมเห็นคุณดื่มคนเดียวมาสักพักแล้ว”“ค่ะ” คราวนี้น้ำค้างหันมามองอีกฝ่ายเต็มตา“ผมดื่มเป็นเพื่อนได้ไหม”“ดูคุณไม่น่าจะเหงา” น้ำค้างอยากจะพูดว่าดูทรงแล้ว แบบเขาไม่ได้มาคนเดียว แม้จะใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว แต่ตราที่ปักบนอกเสื้อบอกได้ทันทีว่ามาจากแบรนด์ดังระดับโลก แต่ก็ไม่แปลกอะไรๆ คืนนี้ทั้งคืนเธอเหเห็นผู้ชายในคลับนี้ใส่เสื้อแบรนด์นี้สี่ห้าคนแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ผู้ชายคนนี้ดูเหนือกว่าคนอื่นๆ คงจะเป็นนาฬิกาข้อมือนั้น หน้าปัดทำเป็นระบบสุริยะ ประดับด้วยอัญมณี ไม่ใช่ว่าเธอมีความรู้เรื่องนาฬิกาหรู แต่เพราะนักร้องเกาหลีคนดังที่เธอชอบใส่มันแล้วออกข่าวดังอยู่ช่วงหนึ่ง“ผมขอเลี้ยงเหล้าคุณได้ไหม ผมภูรินทร์ครับ”“ได้สิค่ะ น้ำค่ะ” เธอไม่ปฏิเสธที่จะทำความรู้
اقرأ المزيد
ตอนที่4
ตอนที่4น้ำค้างพยักหน้ารับอย่างเผลอไผล รู้ตัวอีกที่ก็นั่งรถมากับภูรินทร์ซะแล้ว“น้ำครับถึงแล้ว” ภูรินทร์จอดรถเรียบร้อยก่อนจะเรียกคนที่นั่งเหม่อลอยเหมือนครุ่นคิดอะไรซักอย่างมาตลอดทาง ร่างสูงเดินอ้อนไปรอน้ำค้างลงจากรถ เมื่อเห็นเธอก้าวลงมายืนเคียงข้างแล้ว ฝ่ามือหนาแตะลงบนแผนหลังเปลือยเปล่าดันให้เธอเดินตาม ขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพักชั้นบนสุดเมื่อเปิดประตูเข้าห้องพัก น้ำค้างถึงกับอ้างปากค้างไว้ ภูรินทร์ชวนเธอมาคอนโดมิเนียม ถึงแม้ทางเข้าจะดูหรูหรา แต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะหรูขนาดนี้ ห้องพักมีสองชั้นแบบนี้ น้ำค้างเคยเห็นแต่ในซีรี่ย์“เป็นไงครับคอนโดมิเนียมผมพอไหวไหม” ภูรินทร์ปรายตามองหญิงสาวเพียงเล็กน้อย ก่อนจะรวบเอวบางแนบเอวสอบ จมูกโด่งบอกซอกคอเนียนอย่างรีบร้อน เขาอดทนมาตลอดทาง“ถ้าคุณบอกว่าห้องพักคุณเป็นเพ้นท์เฮ้าส์แค่แรกน้ำคงไม่ปล่อยไก่แบบนี้หรอกค่ะ” น้ำค้างเอียงใบหน้ารับ“ผมเพิ่งนึกได้ว่าห้องผมไม่มีค็อกเทล” น้ำเสียงแหบพร่าริมฝีปากหนากดย้ำๆ บนผิวเนียน พยายามข่มอารมณ์ของตัวเองไว้“น้ำดื่มค็อกเทลมาทั้งคืนแล้ว ดื่มไม่ไหวแล้วค่ะ”“แล้วอยากดื่มอะไรครับ”“แล้วแต่คุณภูรินทร์” ไม่ใช่ไม่รู้ว่าภูรินทร์ต้องกา
اقرأ المزيد
ตอนที่5
ตอนที่5น้ำค้างลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกยุบยิบบริเวณหน้าอกมือข้างหนึ่งของเขาวางอยู่บนฐานอกเธอ ร่างบางเอี้ยวตัวไปมองคนที่นอนช้อนแผ่นหลังเธออยู่ ฝ่ามือหนายังคงนวดเฟ้นหน้าอกของเธอไม่หยุดทั้งที่เปลือกตาปิดสนิท น้ำค้างค่อยแกะฝามือหน้าออกจากหน้าอกกลมกลึงขยับตัวออกจากอ้อมกอดแกร่งแล้วเอาหมอนมาวางแทนที่ของตัวเองอย่างเบามือกวาดสายตามองหาเสื้อผ้าที่ถูกคนที่นอนอยู่โยนทิ้งขว้าง เมื่อเห็นชุดสวยกองอยู่บนพื้นน้ำค้างรีบคว้าเสื้อผ้าและชุดชั้นในวิ่งแจ่นเข้าห้องน้ำไป เมื่อแต่งตัวให้เรียบร้อยก็ย่องออกมาจากห้องน้ำ ภูรินทร์ยังคงหลับคว่ำหน้าแอบอิงแนบใบหน้าคนคายบนหมอนใบนุ่ม แผ่นหลังเปลือยเปล่าโผล่พ้นผ้าห่ม น้ำค้างมองสภาพเตียงแล้วก็พลันใบหน้าแดงก่ำเมื่อคืนกว่าไฟราคะจะดับลงเล่นเอาเธอสลบคาอกเขา น้ำค้างรีบสลัดความคิดติดเรทเดินออกจากห้องก่อนที่คนบนเตียงจะตื่นมาเจอเธอเมื่อเดินผ่านประตูกระจกคอนโดมิเนียมได้ก็รีบโบกเรียกรถแท๊กซี่กลับโรงแรม วันนี้เธอมีจุดหมายที่ต้องไป อีกทั้งหากภูรินทร์ตื่นมาเธอก็ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไร เมื่อคืนมีแอลกอฮอล์ในร่างกายจึงใจกล้าทำอะไรแบบนั้นได้ ขึ้นแท๊กซี่ได้ร่างบางทิ้งตัวพิงเบาะรถ บีบนวดตา
اقرأ المزيد
ตอนที่6
ตอนที่6ร่างแกร่งขยับเขยื้อนมือหนาพยายามควานหาร่างนุ่มนิ่มเข้ามากอดแต่กลับพบเพียงหมอนข้างใบโต ภูรินทร์ปรือตาขึ้นดูเพื่อความแน่ใจ ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง ประตูห้องน้ำเปิดอยู่แสดงว่าไม่มีคนอยู่ข้างใน หมอนใบใหญ่ถูกเขวี้ยงทิ้งอย่างไม่ใยดี“น้ำค้าง! สองครั้งแล้วนะ เธอหนีฉันสองครั้งแล้ว!”ภูรินทร์ตวาดลั่นเมื่อในใจว่าน้ำค้างเธอคงไม่อยู่ในห้องเขาแล้ว จึงต่อสายหาลูกน้องคนสนิท“กร ไปสิบมาสิว่าผู้หญิงที่ฉันว่ามาเมื่อคืนออกไปตอนไหน” กรอกเสียงห้วนจัดใส่โทรศัพท์เครื่องหรู‘ครับนาย’ กรณภูมิ งัวเงียตื่นมารับสายเจ้านาย เมื่อคืนเขาขับรถตามเจ้านายส่งที่พัก เมื่อแน่ใจแล้วเจ้าตายเข้าห้องพักเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลากลับห้องพักของตนเอง เขาพักตึกเดียวกับเจ้านาย คอนโดหรูระดับ Super Luxury Class แต่อยู่ชั้นล่างลงราคาถูกกว่าห้องเจ้านายมากนักแต่สำหรับคนฐานะแบบเขาก็ยังถือว่าเกินเอื้อม แต่เพราะภูรินทร์ค่อนข้างเอาแต่ใจ หากต้องการอะไรต้องรวดเร็วและทันใจ กรณภูมิต้องพบรับใช้ 24 ชั่วโมง กรณภูมิจึงรับไว้ถือว่าเป็นสวัสดีการอย่างหนึ่งหลังจากวางสายภูรินทร์จึงลุกไปอาบน้ำแต่งตัว รอรายงายจากลูกน้องคนสนิ
اقرأ المزيد
ตอนที่7
ตอนที่7'ชีวิตต้องดำเนินต่อไป'น้ำค้างบอกตัวเองแบบนั้นซ้ำๆ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลากกระเป๋าเดินทางเดินเข้าสู่ร้านอาหารของตน หลังจากเรียนจบน้ำค้างก็เลือกที่จะช่วยธุรกิจทางบ้านจะได้มีเวลาดูแลแม่ เธอและแม่ย้ายมาอาศัยที่เมืองเล็กๆ ทางตอนเหนือของประเทศจีนตั้งแต่อายุ 10 ขวบ แม่ของเธอมีเงินติดตัวมาพอสมควร มากพอจะดูแลสองชีวิตได้หลายปี แม่ของเธอทำอาหารอร่อยจึงลองเปิดร้านอาหารเล็กๆ กิจการก็ดำเนินด้วยดีเสมอมา แม้จะไม่ได้ร่ำรวยอะไร น้ำค้างกับแม่ก็ก็มีความสุขดี ดีกว่าต้องฆ่าคนในครอบครัวเดียวกันเพื่อหุ้นไม่กี่เปอร์เซ็นต์ เธอและแม่ไม่เคยกลับไปทวงมรดกที่ว่านั้นน้ำค้างไม่เคยโทษแม่ที่ไม่สู้ ไม่โกรธที่ท่านไม่ทวงความยุติธรรมให้กับพ่อและพี่สาว แม่เป็นเพียงผู้หญิงคนเดียวอีกทั้งยังเป็นชาวต่างชาติต่างภาษาส่วนอีกอีกฝ่ายเป็นถึงนักธุรกิจใหญ่ คุณหญิงวรรณน่ากลัวขนาดไหนถึงได้ลงมืออุกอาจวางยาคนในบ้านตัวเองโดยไม่เกรงกลัวกฏหมาย แม่เลือกที่จะหนีเพื่อเธอ ทั้งๆ ที่ตอนนั้นท่านก็ยังไม่หายป่วยดีด้วยซ้ำ น้ำค้างไม่รู้รายละเอียดลึกๆ ของเรื่องทั้งหมด แต่เธอทั้งเกลียดและกลัวคุณหญิงวรรณจับใจ“มะม๊า น้ำฝีมือไม่อร่อยเท่ามะม๊า ลู
اقرأ المزيد
ตอนที่8
ตอนที่8บนตึกสูงระฟ้า แสงเบื้องหน้าไม่ใช่แสงสว่างจากดาวบนฟากฟ้า แต่เป็นแสงไฟหลากหลายสีสันของค่ำคืนเมืองกรุงร้านอาหารที่ต้องจองล่วงหน้าเท่านั้นจึงจะสามารถมานั่งทานได้ ที่นั่งริมระเบียง บ่งบอกถึงมื้อพิเศษกับคนพิเศษสองหนุ่มสาวนั่งทานอาหารกันใต้แสงเทียนในบรรยากาศสุดแสนโรแมนติกกรณภูมิยืนอยู่ไม่ไกลนัก เดินวนเป็นหนูติดจั่นลังเลว่าจะเอาข่าวสำคัญไปบอกนายดีหรือไม่ เขาส่งข้อความเข้าโทรศัพท์ของเจ้านายแล้ว แต่เจ้านายยังไม่ยกขึ้นมาอ่านเพราะกำลังนั่งทานอาหารกับว่าที่คู่หมั้นอยู่เอาไงดีว่ะไอ้กรหากนายรู้ที่หลังไม่อยากจะนึกว่าเขาจะโดนอะไรบ้าง แต่หากเข้าไปขัดจังหวะตอนนี้ ใจหนึ่งก็เกรงใจผู้หญิงอีกคนที่นั่งบนโต๊ะ แม้จะยังไม่ได้ประกาศหมั้นหมายอย่างเป็นทางการ แต่ทางผู้ใหญ่ก็พูดคุยกันเอาไว้หมดแล้ว กรณภูมิกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอชั่งใจอยู่นาน ในที่สุดก็เดินกล้าๆ กลัวเข้าไป“ขออภัยครับนาย” กรณภูมิทำหน้าลุแก่โทษ แต่มันรอไม่ได้หากคุณพิชญ์สิณีจะไม่พอใจที่เขาเข้ามาขัดจังหวะสวีท เขาก็ยอมรับ แต่ชั่งน้ำหนักดูแล้วโทษจากคุณภูรินทร์น่าจะหนักหนากว่า กรณภูมิก้มหน้าลงไปกระซิบแจ้งข่าวด่วนข้างหูเจ้านาย ภูรินทร์สีหน้าเปลี่ย
اقرأ المزيد
ตอนที่9
ตอนที่9เสียงภายในห้องโดยสารเงียบกริบ ความตึงเครียดแพร่กระจายไปทั่วทั้งรถ กรณภูมิที่นั่งอยู่ข้างคนขับต้องพยายามๆ หายใจให้เบาที่สุด ขนาดเขานั่งอยู่คนละตอนของรถยังรู้สึกเย็นเฉียบไปทั้งสันหลัง ไม่รู้เจ้านายไปกินรังแตมาจากไหนแต่รู้สึกสงสารผู้หญิงที่อยู่ในจอนั้นอย่างบอกไม่ถูก เขาเองก็ไม่รู้ว่าเจ้านายให้สืบเรื่องของคุณน้ำค้างทำไม ไม่รู้ว่าวันคืนนั้นเธอทำอะไรกับเจ้านายถึงได้ตามล่าหาตัวมาเป็นปีๆ ขนาดนี้ แม้รูปถ่ายที่แจกจ่ายจะไม่ค่อยชัดเจนเท่าไร แต่คนที่แจ้งเบาะแสมาจะได้เงินรางวัลเป็นเงินถึงหกหลักหากนำไปสู่การตัวน้ำค้างพบ พนักงานทุกคนที่คลับจึงพยายามจำใบหน้านั้นเอาไว้อย่างดี หากมีคนคล้ายคลึงมาที่คลับก็จะแจ้งมาที่เขา ทุกครั้งก็ผิดฝาผิดตัวมาตลอด หนนี้เขาเช็คข้อมูลเรียบร้อยก่อนจะรายงานเจ้านาย เป็นคุณน้ำค้างไม่ผิดแน่นอนภูรินทร์นั่งเอนหลังพิงเบาะรถยนต์ มือหนากำโทรศัพท์เอาไว้แน่ จ้องภาพเคลื่อนไหวบนจอสี่เหลี่ยมไม่วางตา ที่ภูรินทร์ซื้อหุ้นจากคลับไตรรงค์เพราะเขาจะได้ทำอะไรได้ตามใจโดยที่เพื่อนก็ขัดแข้งขัดขาไม่ได้ ภูรินทร์กำลังดูภาพสดจากกล้องวรจรปิดจากคลับ คนในจอเป็นคนที่เขาตามหาจริงๆ น้ำค้างหายเข้ากลีบ
اقرأ المزيد
ตอนที่10
ตอนที่10“ยังไง ยังไงบอกมาเลย” ลูกน้องของภูรินทร์หมุนตัวออกจากโต๊ะไป ณิชาก็ยิ้มอรุ่มเจ๊าะใส่เพื่อนสาวทันที น้ำค้างไปรู้จักคนอย่างภูรินทร์ได้อย่างไร ในเมื่อเพื่อนรักมาเมืองไทยปีล่ะหน อยู่ก็แทบจะนับนิ้วได้“ปีที่แล้วกาอนกลับฉันมาดื่มที่นี้คนเดียวคุณทิมเขาเห็นเลยมาดื่มเป็นเพื่อน” โดนสายตาเย้าแย่จากณิชาน้ำค้างยกแก้วขึ้นดื่มแก้เขิน บอกแค่นี้พบรายละเอียดเจาะลึกคงไม่จำเป็น “เห้ย คุณทิมเลยเหรอ เค้าให้แกเรียกชื่อเล่นเลยหรอ” ณิชาจากจะแกล้งแย่น้ำค้างเฉย ได้ยินเพื่อนเรียกชื่อเล่นอีกฝ่ายตากลมโตเบิกกว้างขึ้นมาทันที ทำไมเธอจะไม่รู้กิตติมศักดิ์ขอภูรินทร์กัน“ทำไมอ่า ก็แค่ชื่อเล่น ใครๆเขาก็เรียกกัน แกทำยังกับรู้จักเขาดีงั้นล่ะ” “ไม่มีใครในแวดวงธุรกิจไม่รู้จักตระกูลโตอมรทรัพย์ คุณภูรินทร์เป็นลูกชายคนเดียวของคุณหญิงมณีรัตน์ ขนาดฉันยังอยู่คนระดับกับเขาเลย” ณิชามองขึ้นไปยังชั้นสองของคลับ “คุณภูรินทร์เวลามาที่นี้จะอยู่แต่ชั้นบนไม่เคยลงมานั่งดื่นข้างล่างนี้หรอก คนระดับนั้นลงมาชวนแกดื่มเป็นเพื่อนเนี่ยน่ะ แปลก แปลกมาแกเล่าไม่หมดหรือเปล่าน้ำ”“ดื่มเป็นเพื่อนกันแค่นั้นจริง” น้ำค้างตอบรับอย่างแกนๆ เธอไม่สนใจข
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status