Chapter 7

Maagang dumating si Sunny sa bahay ni Sebastian. Hindi dahil mahilig siyang gumising nang maaga, kundi dahil inatasan siyang tumulong sa paghahanda para sa kaarawan ni Dahlia.

Personal na birthday party iyon ng anak ng CEO, pero dahil may ilang empleyadong naatasang tumulong sa pag-aasikaso, kasama siya sa listahan.

Pagdating niya sa malaking bahay, saglit siyang natigilan sa harap ng gate.

“Grabe. Bahay ba ito o resort?”

Napanganga siya sa lawak ng bakuran. May mga makukulay na lobo, malalaking dekorasyon, at isang malaking tent na may temang prinsesa. Sa gitna ng garden ay may inflatable castle at ilang palaruan para sa mga bata.

“Good morning, Ms. Alcazar.”

Napalingon siya sa isang babaeng lumapit.

“Good morning po. Ako po si Sunny. Pinapunta po ako ni Trina.”

“Yes, we've been expecting you. I'm Elena, Dahlia's nanny. Come with me.”

Sumunod si Sunny sa babae. Habang naglalakad sila, napansin niyang halos lahat ay abala sa paghahanda. May nag-aayos ng mesa, may naglalagay ng dekorasyon, at may nag-aasikaso sa pagkain.

“Ang ganda naman po ng preparation ninyo,” komento niya.

“Thank you. First birthday party niya na may ganitong kalaking celebration.”

“Lucky girl.”

Ngumiti si Elena. “She's a sweet child. You'll like her.”

Hindi nagtagal ay binigyan si Sunny ng listahan ng mga kailangang ayusin. Siya ang tumulong sa paglalagay ng pangalan sa mga gift bags at pag-aayos ng ilang gamit sa kids' table.

Habang nag-aayos, may isang maliit na kahon siyang nahulog.

“Oops!”

Yumuko siya para pulutin iyon, ngunit may isa pang kamay na naunang dumampot.

“Careful.”

Napatingala siya.

Si Sebastian.

Naka-white polo ito at dark trousers. Hindi tulad sa opisina na laging seryoso at pormal ang itsura, mas relaxed ito ngayong araw.

“Sir. Good morning.”

“Good morning. You're early.”

“Pinaghandaan ko po. Ayokong maging dahilan kung bakit malelate ang birthday party ng anak ninyo.”

“That's good.”

Inabot nito ang kahon sa kaniya.

“Thank you po.”

Tiningnan ni Baste ang paligid. “How's everything?”

“Okay naman po. Medyo marami lang ang kailangang ayusin.”

“If you need help, ask Elena.”

“Opo.”

Sandaling nagkatinginan sila bago muling nagsalita si Baste.

“Dahlia will be happy to see you.”

Napakunot-noo si Sunny.

“Naalala niya po ako?”

“She does.”

Napangiti si Sunny. Hindi niya inakalang matatandaan siya ng bata mula sa maikling pagkikita nila sa opisina.

“Cute naman.”

“She's been asking about you.”

“Talaga po?”

Tumango si Baste bago tumalikod upang kausapin ang isang event coordinator.

Hindi alam ni Sunny kung bakit parang may kakaibang tuwa siyang naramdaman sa sinabi nito. Siguro dahil bata pa lang ay mahilig na siyang makisama sa mga bata. Madali siyang maaliw sa kanilang mga tanong at simpleng kaligayahan.

Pagsapit ng alas-onse, nagsimula nang dumating ang mga bisita. May mga kaibigan ang pamilya, ilang kamag-anak, at mga batang kaedad ni Dahlia. Naging mas masigla ang buong garden dahil sa tawanan at ingay ng mga bata.

Si Sunny naman ay abala sa pagtulong sa pag-asikaso ng mga bisita.

“Miss, where can we leave the gifts?” tanong ng isang babae.

“Doon po sa gift table. Thank you!”

Nang matapos niyang ituro ang lugar, may narinig siyang maliliit na yabag sa likuran niya.

“Sunny!”

Napalingon siya.

Isang batang babae na nakasuot ng magandang pink dress ang mabilis na tumatakbo papunta sa kaniya. Nakalugay ang buhok nito at may maliit na koronang nakakabit sa ulo.

Si Dahlia.

“Hi, birthday girl!”

Hindi pa man nakakasagot si Sunny ay yumakap na agad ang bata sa kaniyang baywang.

“Sunny! You're here!”

Napatawa siya at yumuko upang pantayan ang bata.

“Of course. Birthday mo ngayon, di ba?”

Tumango nang mabilis si Dahlia. “Yes! I have a princess cake!”

“Wow! I want to see it.”

“Come! I'll show you!”

Hinawakan ng bata ang kamay niya at hinila siya papunta sa malaking cake table. Napangiti si Sunny habang sumusunod.

“Dahan-dahan lang, birthday girl. Baka madapa tayo.”

“I'm fast!”

“I can see that.”

Nang makarating sila sa cake table, ipinakita ni Dahlia ang malaking cake na may dekorasyong kastilyo at maliliit na prinsesa.

“Pretty!” bulalas ni Sunny.

“Daddy bought it for me.”

“Your daddy has good taste.”

“Just like me!”

Natawa si Sunny. “Oo naman. Birthday mo kaya.”

Ipinakita pa ni Dahlia ang kaniyang mga regalo at ang mga lobo sa paligid. Halatang excited na excited ito. Paminsan-minsan ay humihila pa sa kamay ni Sunny upang ipakita ang ibang dekorasyon.

Sa di-kalayuan, pinagmamasdan sila ni Baste.

Hindi niya maiwasang mapangiti nang makita kung gaano kadaling napalapit si Dahlia sa bagong empleyado niya. Kadalasan, nahihiya ang anak niya sa mga hindi nito madalas nakakasama. Pero kay Sunny, tila matagal na silang magkakilala.

Biglang may nangyari na hindi niya inaasahan.

Habang nakatalikod si Sunny upang kunin ang maliit na regalo na iniabot ng isang bisita, yumakap muli si Dahlia sa kaniya.

Pagharap ni Sunny, masayang tumingala ang bata.

“Mommy!”

Natigilan si Sunny.

Napakurap siya at bahagyang yumuko.

“Ha? What did you say, sweetheart?”

“Mommy!”

Natawa nang alanganin si Sunny. Akala niya ay nagkamali lamang ito ng tawag.

“I'm not your mommy, baby. I'm Sunny, remember?”

Pero lalo pang humigpit ang yakap ni Dahlia sa kaniya.

“Mommy Sunny!”

Nawala ang ngiti sa labi ni Sunny. Hindi niya alam kung paano sasagot. Ayaw niyang itama nang masakit ang bata, lalo na't birthday nito.

“Sweetheart,” mahinahon niyang sabi, “your mommy isn't here. I'm just Sunny.”

“Mommy!” ulit ni Dahlia.

Sa kabilang bahagi ng garden, tuluyang napatigil si Baste.

Narinig niya ang pagtawag ng anak.

At nakita niya ang mukha ni Sunny nang yumuko ito sa bata.

Hindi niya maipaliwanag ang biglang pakiramdam sa dibdib niya.

May kung anong kakaiba sa eksenang iyon. Hindi lamang dahil tinawag ng anak niya na mommy ang isang empleyado. Kundi dahil nang magkatabi ang dalawa, may napansin siyang hindi niya kailanman binigyang-pansin noon.

Magkahawig sila.

Hindi lang sa mata o sa hugis ng mukha.

Maging ang ngiti, ang bahagyang pag-angat ng pisngi, at ang paraan ng pagkunot ng noo ay halos magkapareho.

Parang iisang mukha na magkaiba lamang ang edad.

Napatingin siya nang mas mabuti.

“Sir?” tawag ng event coordinator.

Hindi siya sumagot agad.

“Sir Sebastian?”

“Give me a minute.”

Dahan-dahan siyang lumapit sa dalawa.

“Dahlia.”

Napalingon ang bata.

“Daddy!”

Lumapit ito sa kaniya at hinawakan ang kamay niya, pero hindi binitiwan ang isang kamay ni Sunny.

“Daddy, look! Mommy Sunny!”

Napatingin si Baste kay Sunny.

Bahagyang namula ang mukha nito.

“Sir, I'm sorry. Hindi ko po alam kung bakit ako ang tawag niya.”

“It's okay.”

Yumuko si Baste sa anak.

“Sweetheart, remember what we talked about?”

Tumango si Dahlia, pero hindi pa rin bumibitaw kay Sunny.

“Mommy Sunny is nice,” sabi nito.

Napangiti si Sunny nang pilit.

“She's a very sweet girl, sir.”

Tumingin si Baste sa dalawa. Sa pagkakataong iyon, mas malinaw niyang nakita ang pagkakahawig nila.

“Dahlia, why don't you show Sunny your other presents?”

“Can she stay with me?”

Bumaling si Baste kay Sunny.

“If you don't mind.”

“Of course, sir. Happy naman po akong samahan siya.”

Tumango ito.

Habang papalayo sina Sunny at Dahlia, nanatili si Baste sa kinatatayuan. Hindi niya maalis ang tingin sa kanilang dalawa.

“Sir, is everything okay?” tanong ni Elena na lumapit sa kaniya.

“Do you notice something?”

“About what, sir?”

Tumingin siya sa direksiyon ng anak.

“Dahlia and Sunny.”

Napatingin din si Elena sa dalawa. Saglit itong natahimik bago ngumiti.

“Actually, sir… may pagkakahawig nga po sila.”

Hindi sumagot si Baste.

Masyado bang nagkataon iyon?

Limang taon na niyang pinalalaki ang anak niya. Limang taon na rin niyang iniisip kung ano kaya ang hitsura ng babaeng nagdala rito sa mundo. Hindi niya ito nakilala. Hindi niya alam ang pangalan, mukha, o kahit anong personal na detalye nito.

At ngayon, naroon sa harap niya ang isang babaeng halos kamukha ng anak niya.

Si Sunshine Alcazar.

Hindi niya alam kung bakit biglang bumigat ang pakiramdam niya.

Sa kabilang banda, masayang nakaupo si Sunny sa tabi ni Dahlia habang tinutulungan itong buksan ang isang regalo.

“Wow! A dollhouse!”

“It's for me!”

“Yes, birthday girl. It's yours.”

“Mommy, help me.”

Napatingin si Sunny sa bata. Hindi niya alam kung bakit muling kumurot ang dibdib niya sa tawag na iyon.

Ngumiti siya at inayos ang laruan.

“Okay, sweetheart. Let's open it together.”

Hindi niya alam na ilang hakbang lamang ang layo nila sa isang lalaking nagsisimula nang magtanong tungkol sa nakaraan ng anak niya.

At hindi niya alam na ang simpleng tawag na “Mommy” ay maaaring magbukas ng isang lihim na limang taon nang nakatago.