LOGINChapter 6
"No," Ahmed said coldly.
"Why don't you think about it again?" pakiusap ni Lindsay, umaasang magbabago pa ang isip ng kaniyang kapatid.
"I said no," Ahmed replied firmly before hanging up on his sister.
Nanatiling tahimik si Lindsay habang hawak ang kaniyang phone. Ilang segundo siyang natulala bago biglang sinumpong at nagpagulong-gulong sa sofa sa matinding inis.
"Sino ba ang bwisit na nag-take advantage sa matalik kong kaibigan?!" galit na sigaw ni Lindsay sa kawalan, halos maiyak na sa pagkabigo.
Dumating si Phoebe sa kumpanya para asikasuhin ang kaniyang mga onboarding procedures. Isang sikat na photography studio ang bago niyang pinasukan, kilala sa malalaking proyekto kasama ang mga sikat na artista at influencers.
Noong nasa university pa lang siya, madalas nang tumanggap si Phoebe ng mga freelance photoshoot commissions. Ang mga natapos na pictures ay ipinapaskil din sa social media para mas humatak ng mga kliyente at traffic.
Unang araw niya ngayon sa trabaho kaya wala pa siyang hawak na kliyente o pormal na simula. Sinabihan lang siya ng HR na libutin muna ang buong paligid para mas maging pamilyar sa studio.
Kasama niya ang itinalagang assistant na si Yasmin, na masayang ipinapakita sa kaniya ang bawat sulok at set ng kumpanya.
"Hindi lang mga artista at influencers ang kinukuhanan natin dito, pati na rin ang mga sikat na business tycoons," masayang kuwento ni Yasmin habang naglalakad sila. "Kung susuwertehin ka, baka makasalubong mo pa ang enigmatic CEO ng company."
"Hindi ba sa mga nobela lang may ganoong uri ng mga lalaki?" natatawang tugon ni Phoebe. "May ganoon din pala sa totoong buhay?"
"Oo naman! Pero ibang-iba sila sa mga nababasa mo," bulong ni Yasmin, tila may ibinabahaging malaking lihim.
"Noong nakaraan, nakakita ako ng isang totoong CEO dito," pagpapatuloy ni Yasmin, nagniningning ang mga mata. "Napakamatangkad niya, malapad ang balikat, at aakalain mong isang Adonis! Sobrang ganda ng hubog ng mukha na parang sikat na artista. Higit sa lahat, napaka-elegante, magalang, at pormal niyang kumilos. Seryoso siya pagdating sa kaniyang trabaho at assistant, hindi katulad ng mga mapagmataas na karakter sa libro."
"Sigurado ka bang CEO talaga ang nakita mo?" may pag-aalinlangang tanong ni Phoebe.
"Oo naman, mukhang isa siya sa mga pangunahing shareholder ng kumpanyang ito," paninigurado ni Yasmin. "Makikita mo rin siya sa susunod, napaka-charismatic niya talaga!"
Masaya si Yasmin na may bago siyang makakausap kaya naman walang tigil ang kaniyang pagkukuwento tungkol sa mga tsismis sa paligid.
Naglakad ang dalawa patungo sa Section C, kung saan may isang napakagandang babaeng nakaupo sa gitna ng set. Nakasuot ito ng modernong cheongsam, kalahating nakapusod ang mahabang buhok, at napakasariwa ng suot na makeup.
Ilang beses siyang kinuhanan ng litrato ng photographer, ngunit bakas sa mukha ng babae na hindi siya nasisiyahan sa mga kuha.
"Masyadong pilit ang mga anggulo, hindi natural tingnan," reklamo ng magandang babae. "I need a softer and more elegant look para sa isang blind date. Dapat lumabas ang tunay kong personalidad sa mga larawang iyan."
"Sige po, Miss... susubukan ko pong makuha muli ang tamang timpla," sagot ng photographer habang pinupunasan ang pawis sa kaniyang noo.
Umakyat muli ang babae sa stage at nagsimulang pumosisyon. Habang pinagmamasdan ang magandang tagpo, nakaramdam ng pananabik at inspirasyon si Phoebe na sumubok.
Inilabas niya ang kaniyang phone, inayos ang anggulo, at mabilis na kumuha ng ilang larawan ng senaryo habang ninanamnam ang sandali. Buburahin na sana niya ang mga nakuha nang biglang sumigaw si Yasmin sa kaniyang tabi.
"Ma’am Phoebe, napakaganda ng mga kuha mo!" bulalas ni Yasmin, bakas ang paghanga sa mukha. "Napakanatural at nakakabighani ng dating, ang galing mo!"
Nang marinig ito, agad na bumaba ang magandang babae mula sa stage at lumapit para tingnan ang screen. Kumislap ang kaniyang mga mata sa labis na pagkamangha.
"Ito nga! Ito ang eksaktong klase ng simpleng kagandahan na gusto kong makuha!" masayang sabi ng babae.
Para sa mga magagandang babae, hindi ganoon kahalaga ang tamang komposisyon o kalidad ng imahe; ang tanging mahalaga ay kung gaano kaganda ang kanilang mukha sa retrato. Agad niyang inilabas ang kaniyang phone at hinarap si Phoebe.
"Miss, maaari mo bang i-send sa akin ang mga larawang kinuha mo?" pakiusap niya habang nakangiti. "Gusto ko ang lahat ng ito at hindi ko na babawiin ang ibinayad ko sa studio. Gagamitin ko ito para sa aking blind date, ipapadala ko agad sa kaniya ngayon."
Natigilan sandali si Phoebe bago muling binalingan ang opisyal na photographer ng kumpanya.
"Ayos lang ba... ang ganito?" tanong ni Phoebe upang masiguro.
"Oo naman, walang problema," mabilis na pagtango ng photographer, walang bakas ng inggit sa kaniyang boses.
Buong umaga na siyang nagtatrabaho at nakagawa na ng higit sa isang dosenang set, kaya naman pagod na pagod na siya. Laking pasasalamat niya na sa wakas ay natapos na rin ang kaniyang gawain para sa araw na ito.
Nang makitang walang tumututol sa magkabilang panig, binuksan ni Phoebe ang transfer function ng kaniyang phone at ipinadala ang mga larawan. Tuwang-tuwa na kinuha ng magandang babae ang mga retrato na wala man lang mabigat na edit bago masayang binuhat ang bag at umalis.
Hindi sinasadyang naipamalas ni Phoebe ang kaniyang natatanging talento sa kaniyang unang araw ng trabaho, kaya naman labis ang paghanga ni Yasmin sa kaniya.
"Ma’am Phoebe, maaari mo rin ba akong kunan ng larawan kapag may libre kang oras?" lambing ni Yasmin sa kaniya. "Gusto ko ring magkaroon ng magagandang larawan para sa aking profile picture."
"Walang problema," sagot ni Phoebe habang marahang tinatapik ang ulo nito bilang pag-sang-ayon. "Ipagpatuloy na natin ang paglilibot."
"Sige po," masayang tugon ni Yasmin.
"Ikwento mo nga ulit sa akin ang tungkol sa kahanga-hangang gwapo at matangkad na CEO," nakangiting sabi ni Phoebe habang naglalakad sila.
"Makakaasa ka, Ma’am Phoebe,” natatawang sagot ni Yasmin.
Matapos ang buong araw na magkasama, naging malapit ang loob ng dalawa sa isa't isa. Maganda ang pag-uugali ni Yasmin—masayahin, simple, at mabilis kumilos sa mga gawain. Labis na nasiyahan si Phoebe sa assistant na ibinigay sa kaniya ng kumpanya.
Nandito ang kaniyang matalik na kaibigan, ang kaniyang bagong trabaho... at maging ang kaniyang asawa. Tila napakaganda ng buhay dito sa kabisera.
Nang makarating si Phoebe sa mansyon ng pamilya Vandeford pagkatapos ng trabaho, ipinarada niya ang kaniyang sasakyan sa labas.
Pagkababa pa lang niya sa bakuran ay narinig na niya ang ingay ng mga boses na nagmumula sa loob ng bahay.
"Look, ito 'yong girl na pinili ko para sa kuya mo," maririnig ang masiglang boses ng isang babae mula sa loob.
"She's so elegant, gentle, and beautiful. She’s a lovely lady, hindi ba napakaganda niya?" pagpapatuloy pa nito.
Pamilyar sa pandinig ni Phoebe ang boses na iyon. It was Lindsay's mom, Amanda Vandeford. Isa rin siyang first-class actress sa National Soap Opera—isang tanyag na artist na laging bida.
Noong nasa high school pa lang si Phoebe, madalas niyang pinapanood ang mga opera performances ni Amanda. At that time, talagang nakakahumaling ang presensya nito sa entablado.
Every movement she made was like a fairy that descended from heaven. Dahil sa angking kagandahan ng kanilang ina, natural na nagmana ang mga anak nito sa magagandang genes. Each of them grew up to be exceptionally dazzling.
Agad na itinulak ni Phoebe ang pinto at pumasok.
"Good afternoon po, Tita. Good afternoon po, Tito," bati ni Phoebe sa kanila, holding a sweet smile on her lips.
"Nandiyan na pala si Phoebe! Are you done with work?" salubong ni Amanda sa kaniya with a beaming smile.
Tumango lang ang ama ni Lindsay na kasalukuyang nakaupo sa sofa bilang pagbati. Isang taon na ang nakalilipas nang magretiro silang dalawa kaya madalas silang bumiyahe at bihira lang mamalagi sa bahay.
Ang pag-uwi nilang ito ay tiyak na may kinalaman na naman sa pagmamadali sa kanilang mga anak na magpakasal.
Sure enough, sa sumunod na segundo, agad na hinila ng ina si Phoebe. She was made to sit right in the middle of a pile of photos.
"Phoebe, can you help me check these out?" pakiusap ni Amanda habang ipinapakita ang mga retrato.
"Isn't this girl particularly elegant? We're about to set up a blind date para sa kuya ni Lindsay, so I want to know your opinion," excited na dagdag pa ng matanda.
Chapter 19Hindi ba’t naospital ang matandang Vandeford? Bakit hindi ito sumama sa ospital?"Help her move," maikling utos ni Ahmed sabay turo sa itaas."Oh……" tanggong tugon ni Manang Cita.Naintindihan naman agad ng matanda. Marahil ay nakahanap na ng bagong matitirhan si Phoebe, at dahil walang tao sa bahay, ang asawa nito ang tumutulong sa kaniya ngayon.Sabagay, matalik na kaibigan naman ito ni Miss Lindsay.Kaya lang, kilalang hindi palakibo at walang pakiwari sa ibang tao ang ginoo. Kailan pa ito naging ganito ka-asikaso?"Napadalaw ho kayo, pero bakit ang dami ninyong dalang regalo?" takang tanong ni Manang Cita habang nakatingin sa mesang puno ng mga mamahaling kahon."It was brought by Phoebe and given to my parents. Please give it to them when they come back," malamig na sagot ni Ahmed."Oh, siya..." napabuntong-hininga si Manang Cita. "Napaka-pormal talaga nitong si Phoebe, napakatagal na niya ritong nakatira pero nahihiya pa rin."Saka lang unt-unting binuhat ng matanda a
Chapter 18Agad na nakuha niyon ang atensyon ni Phoebe. "What are you eating? It looks so delicious.""Green grape cake, my older brother brought it back," pagmamalaki ni Lindsay habang ninanamnam ang tamis. "There were two pieces. My mom saved one for you, pero dahil hindi ka umuwi, ako na ang umubos sa kanilang dalawa."I want to go back to your house to eat cake... usal ni Phoebe sa sarili, biglang nangulila sa nakasanayang tahanan.Kinabukasan.Maagang nagising si Phoebe, ngunit dahil hindi siya sanay na may kasama sa higaan, hindi naging maganda ang tulog niya. Buong gabi siyang binalot ng amoy ng cedar—isang amoy na tila nagpapahiwatig na buong gabi silang magkayakap at nagpagulong-gulong sa kama ng lalaki.Sa ganitong takbo ng mga pangyayari, tila mas mabilis niyang masasanayan ang presensya ni Ahmed kaysa sa mismong kama nito.Pagkatapos mag-ayos sa banyo ay nagmamadali niyang isinuot ang mga damit na suot niya kahapon. Pinihit niya ang pinto ng kwarto at lumabas. Agad na suma
Chapter 17"I guess... we don't know each other," Ahmed paused, a barely perceptible hint of sadness flashing in his eyes habang nakatitig sa kanya.Tumango si Phoebe, nag-iisip nang malalim. I knew it, sa loob-loob niya. Hindi pa siya nakakakilala ng kahit sinong may pangalang Ahmed noon, lalo namang hindi niya pa ito naririnig kahit kailan. Bukod sa pakiramdam na tila pamilyar ang hugis ng mga kilay at mata nito, wala na siyang ibang maalala tungkol sa lalaki.Naalala niya bigla ang sinabi ng tita niya noon. Kapag daw nakatagpo ng isang tao ang kanyang soulmate, para lang silang nagkita ng isang lumang kaibigan pagkatapos ng maraming taon; may pamilyar na pakiramdam at walang katapusang mga bagay na gustong pag-usapan.Siguro nga, si Ahmed ang itinadhana para sa kanya.Gabi na nang makabalik sila sa malaking condo sa BGC. Pagkatapos nilang kumain ng hapunan sa labas, namayani ang bahagyang awkward na atmospera sa pagitan nilang dalawa. Wala silang masyadong mapag-usapan.Sa totoo la
Chapter 16Paulit-ulit na namula ang dulo ng mga tainga ni Phoebe dahil sa hiya."Hindi pwede ang ganyan," giit niya. "Hindi pa tayo ganoon kakilala sa isa't isa, tsaka hindi ako sanay sa ibang kama. Nahihirapan akong makatulog kapag may kasama akong ibang tao.""Hindi rin pwede 'yung pangalawa. Sa photography business namin, walang fixed na weekends. Kapag naging busy na, normal lang na mag-overtime kami kahit kalahating buwan pa.""Lalong hindi pwede 'yung pangatlo... Ang mga ganyang bagay, dapat nangyayari nang natural. Kung pipilitin mo, ano pang pagkakaiba mo sa isang casual sex partner?"At saka... masakit kaya.Noong gabing 'un, hindi lang basta isang beses niya iyon ginawa.Wala pa naman siyang karanasan doon.Naging hindi komportable ang pakiramdam niya, nagkaroon siya ng takot, at tuluyang nawalan ng gana sa usaping iyon.Nang makitang tinanggihan niya ang bawat kondisyon na inilatag ng lalaki, nakaramdam ng kaunting pagkailang si Phoebe.O baka naman dapat... mag-divorce na
Chapter 15Ibinaba na ni Ahmed ang telepono at kaswal na sumulyap sa bintana ng kotse.Napansin ng taong nasa loob ang kaniyang tingin kaya mabilis nitong itinabi ang hawak na telepono. Naghintay muna siya ng ilang segundo hanggang sa umayos ng upo si Phoebe at magpanggap na walang nangyari bago siya humakbang patungo sa pinto ng kotse para buksan ito."Honey, we're home," malambing na tawag ni Ahmed habang nakalahad ang kaniyang kamay para alalayan si Phoebe.Strictly speaking, dalawang beses pa lang silang nagkikita nang personal, pero ganoon na lang kasing-natural para sa kaniya ang tawagin siyang asawa.Napatingin si Phoebe, nararamdamang kailangan niya ring sumagot sa kaparehong paraan. Tiningnan niya ang malalaking palad nito bago marahan na ipinatong ang kaniyang kamay roon."Okay... old..." Never mind, hindi niya talaga kayang bigkasin ang salitang 'yon sa ngayon. Masyadong nakatutunaw ang pagkakatitig nito.Nang marinig ang tila biting tawag na iyon, bahagyang kumislap ang mga
Chapter 14Hindi na nakipag-divorce si Phoebe.Hindi na rin siya nagwala pa o gumawa ng eksena.Sumama na lang si Phoebe pauwi sa kaniyang asawa.Dumaloy nang marahan ang itim na Bentley sa kahabaan ng kalsada, showing off its impeccable drivability. Katabi niya ang lalaki, magkadikit ang kanilang mga katawan sa makipot na espasyo. Ang amoy ng cedar na nagmumula rito ay tila ba humahaplos sa kaniyang ilong, nananatili sa kaniyang paligid.Umayos ng upo si Phoebe at patagong inilabas ang kaniyang telepono para magpadala ng mensahe kay Lindsay sa WeChat."Doggy, bakit ka tatakbo?" tanong ni Phoebe sa chat.Agad na sumagot si Lindsay gamit ang isang terrified dog emoji."Nakita ko si Kuya, e. Nilagpasan niya ako na may mukhang napakalamig, akala mo ikamamatay mo sa ginaw. Sobrang natakot ako kaya tumakbo ako palayo. Palagi niyang sinasabi na wala akong trabaho at ambisyon sa buhay. Kapag nalaman niyang naghahabol na naman ako ng mga artista, siguradong kakaladkarin niya ako para magtraba
Chapter 2Chapter 2"I legally pronounce you husband and wife..."Ume-echo pa rin sa pandinig ni Phoebe ang boses ng opisyal kanina. Pagkalabas niya mula sa Civil Affairs Bureau, mahigpit niyang hawak ang isang pirasong papel. Ito ang kanilang marriage certificate, at hanggang ngayon ay tila lutang
Chapter 1“Phoebe, please! Pumayag ka na makipag-blind date sa kuya ko!” paulit-ulit na pangungulit ng bestfriend niya habang tumatakbo siya sa treadmill sa tabi ng swimming pool. "Mabait iyon at super handsome, I swear. Face card pa lang, panalo ka na."Sinamaan niya ng tingin ang kaibigan. Alam n
Chapter 5"Holy crap, ito ba iyong pigeon egg kahapon?! Binili talaga ng con-artist mong asawa?!" bulalas ni Lindsay habang nanlalaki ang mga mata sa tindi ng gulat habang nakatitig sa dalawang maliit na kahon.Kahit pa lumaki si Lindsay sa karangyaan bilang isang mayamang tagapagmana, hindi pa siy
Chapter 4Tiningnan ni Phoebe ang kaniyang screen at napansin na wala na roon ang singsing na may malaking brilyante. Ang natira na lamang ay ang iba pang mga simpleng disenyo ng diamond rings.Sigurado siyang masyadong mahal ang pigeon egg ring na iyon. Umalis ito at iniwan siya para pumili na lan







