Oops: I Married The Wrong Billionaire

[ กาแฟ (หัวใจ) สูตรนี้ให้เธอคนเดียว ]

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นและรสกาแฟนุ่มละมุนลิ้นเป็นเอกลักษณ์เด่นของร้านกาแฟ”ชมดาว”  หากแต่ที่ดึงดูดลูกค้าสาวๆให้เป็นลูกค้าประจำคงหนีไม่พ้นเจ้าของร้านหนุ่มลูกครึ่งที่ชื่อ”ชาเลต” ใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยยิ้มอ่อนโยนอยู่เสมอ ทว่าไม่มีใครรู้ว่า เจ้าของร้านกาแฟสุดหล่อคนนี้มีลมหายใจเพื่อรอใครบางคนกลับมา

ตอนที่1.

เสียงกระดิ่งที่ประตูดังเป็นสัญญาณให้ทราบว่ามีสมาชิกเข้ามาในร้าน"ชมดาว"เพิ่มขึ้นแต่คนในร้านคงไม่ค่อยมีใครใส่ใจเท่าไรนัก รวมถึงชาเลต ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-สวีเดนที่เป็นเจ้าของร้านที่ยืนเช็ดแก้วอยู่หลังเคาน์เตอร์

“กาแฟภาคค่ำค่ะ”

เสียงนั่นทำเอาชาเลตถึงกับชะงัก ต้องหันกลับมามองทางต้นเสียง เห็นเพียงสมาชิกใหม่ที่เข้ามานั่งที่เก้าอี้ตรงเคาน์เตอร์ แต่กลับฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

“กาแฟๆ” น้ำเสียงยียวนกวนประสาททำเอาคนที่นั่งใกล้ๆหันมามอง หมวกแก๊ปสีน้ำเงินเข้มที่ปิดหน้าผู้มาใหม่ขยับเล็กน้อย ตามเสียงหัวเราะของคนพูด

“จูน!”

"จ๋า"อีกฝ่ายทอดเสียงหวานก่อนเงยหน้ามาสบตาด้วย

“มาได้ไงเนี๊ยะ”

ชาเลตถามอย่างไม่เชื่อสายตา จูนคือเพื่อนรุ่นน้องที่ท่าทางเหมือนทอมบอยอายุอ่อนกว่า2 ปีจะมาเยี่ยมในวันที่เขารู้สึกเหงาอย่างนี้

“เหาะมามั้ง” อีกฝ่ายยังคงกวนไม่เลิกรา “กาแฟจูนล่ะ”

“ชงเองเลยไหม” เขาเหย้าเล่น แต่หันหลังกลับไปชงกาแฟสูตรพิเศษให้เพื่อนสาวรุ่นน้อง

“ok มั้ย”  เขาถามเมื่อส่งถ้วยกาแฟให้เธอชิม

“ยังเข้มข้นเหมือนเดิม” จูนตอบพร้อมถอดหมวกออก

ชาเลตมองเส้นผมที่สั้นๆยาวๆไม่เท่ากันของจูนิ แต่ก็กะระดับได้ว่าประบ่า ทำให้เธอดูเปลี่ยนไปบ้าง ไม่เหมือนที่เคยตัดผมสั้นๆได้เท่ห์ขนานผู้ชายยังอิจฉา

“สองทุ่มแล้วลูกค้ายังเยอะอยู่เลยนะ” จูนถามเมื่อมองไปรอบๆตัว

“วันศุกร์ถึงวันอาทิตย์เปิดถึงสี่ทุ่ม”ชาเลตตอบแล้วยกจานใบน้อยใส่คุกกี้หลายชิ้นให้จูนกินกับกาแฟ

“มองอย่างนี้มีเรื่องอะไรอีกล่ะซิ”  ชาเลตถามอย่างรู้ทันสายตาของจูน หญิงสาวถอนหายใจเบาๆแก้เขินแล้วยิ้ม

“คือว่า... จูนกำลังมองหาที่พักชั่วคราวนะ”

“อ้อ ...เข้าใจแล้ว พอลำบากมาล่ะคิดถึงกันเชียว”  ชาเลตแกล้งทำเสียงน้อยใจ อยากให้อีกฝ่ายง้อ

“โธ่!เราคิดถึงกาแฟสูตรพิเศษที่นี่ด้วย”

“ไม่ต้องอ้าง” ชาเลตรู้ทัน “บอกมาจะพักกี่วัน "

“ยังไม่แน่นอน แต่ที่แน่ๆคงไม่อยู่ถาวรหรอกชัวร์” จูนทำท่ายกมือสาบานจนผู้ชายที่ไม่ค่อยมีรอยยิ้มอย่างชาเลตหัวเราะออกมาได้

“อยู่ฟรีกินฟรีไม่ได้นะต้องช่วยทำงานในร้านด้วย”

เจ้าของร้านแกล้งขู่ทำหน้าดุแต่อีกฝ่ายกับยักไหล่ด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ

“โธ่!จิ๊บๆน่า!! เรื่องใช้แรงขอให้บอกจูนเถอะ”  หญิงสาวโบกหมวกไปมากระโดดลุกขึ้นยืนแล้วยื่นหน้าใกล้ๆแล้วอวดยิ้มกว้าง

“คิดไม่ผิดที่มาหาชาเลตจริงๆด้วย”

“แล้วเมื่อไหร่จะเรียกผมว่าพี่เสียที”

เขาส่ายหน้าไปมา เธออายุอ่อนกว่าเขาแค่สองปีก็จริง แต่ชอบทำตัวเหมือนรุ่นเดียวกัน แต่ถึงจะบ่นเธออย่างไร จูนก็ยังเป็นจูนไม่เคยเปลี่ยน  เขารู้จักเธอที่มหาวิทยาลัย เขาเรียนมหาวิทยาลัยเปิดเนื่องจากต้องดูแลกิจการของครอบครัว สลับวันไปเรียนกลับมาทำงาน  อาศัยได้เพื่อนสนิทช่วยเหลือบางวิชา  แต่เรื่องกิจกรรมนั้น เพื่อนฝูงก็พากันมาจูงเขากลับเข้าไปทำกิจกรรมทำให้ได้รู้จักกับคนอื่นๆบ้าง

 จูนเป็นน้องรหัสของเขา  แต่เรื่องความเคารพนั้นไม่ค่อยมีเท่าไหร่ ใครต่อก็ใครก็ชอบบอกว่าจูนเป็นทอมบอย มีแต่ชาเลตที่เห็นความน่ารักซุกซ่อนอยู่   

“แล้วนี่ไปไหนมาล่ะ ไม่เจอกันเกือบปีเชียว”

“ไม่นานขนาดนั้นมั้ง?”  หญิงสาวยักไหล่แล้วจิบกาแฟหอมกรุ่นจนเกือบหมดแก้ว

“นาน” ชาเชตย้ำ  จะให้บอกไหมว่าเขานับได้แปดเดือนกับอีกยี่สิบสองวัน

“ไปเป็นครูดอยมาจ๊ะ”   จูนตอบยิ้มๆแล้วมองไปรอบๆ “ร้านกว้างขึ้นนะ ต่อเติมใหม่หรือเปล่า”

“เปล่าแค่ปรับปรุงนิดหน่อย” เขาตอบเป็นจังหวะที่มีลูกค้าเข้ามา เขารับออเดอแล้วหันไปทำเครื่องดื่มให้ลูกค้า

จูนมองร่างสูงโปรงที่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ตั้งแต่รู้จักกัน เขาก็เป็นเช่นนี้เสมอ ใจดีเกินไป อ่อนโยนเกินไป ยอมคนเกินไป ทุกอย่างที่เขาเป็นดูขัดตาเธอไปเสียทุกเรื่อง นับตั้งแต่จับฉลากได้เป็นพี่น้องรหัสกัน  จูนจำได้ว่าพอรู้ว่าตัวเองสอบติดคณะสถาปัตย์ฯที่ตัวเองใฝ่ฝัน ก็ให้รางวัลตัวเองด้วยการตัดผมสั้นแต่มันดันออกมาเหมือนเด็กผู้ชายเสียนี่  แต่จูนก็ชอบที่ได้เปลี่ยนแปลงตัวเอง