ใต้บัญชาอคิราห์

แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมขอบฟ้าภายนอกกระจกใสของห้องทำงานประธานบริหารให้กลายเป็นสีส้มอมแดง บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษเอกสารดังขึ้นเป็นระยะ

‘คิน อคิราห์ อัครธนกุล’ นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานหนังแท้ตัวใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราบเรียบไร้ความรู้สึก ดวงตาคมดุภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินยังคงไล่อ่านตัวเลขในรายงานธุรกิจอย่างละเอียด

นิ้วเรียวยาวข้างหนึ่งยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นเข้มข้นของแอลกอฮอล์เคล้าไปกับกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพง ยิ่งขับให้บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามจนยากจะเข้าใกล้

เสียงเคาะประตูจังหวะสม่ำเสมอดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่เลขาคนสนิทจะก้าวเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อม

“ท่านประธานครับ คุณหนูคีตากำลังกลับมาถึงแล้วครับ... ตอนนี้รถตู้กำลังเลี้ยวเข้าประตูรั้วคฤหาสน์”

รายงานนั้นละเอียดลออจนดูเหมือนคนพูดมีตาสับปะรด ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง เพราะคินแอบส่งบอดี้การ์ดฝีมือดีตามประกบติดน้องสาวนอกไส้ของเขาอยู่ห่างๆ ทุกฝีก้าว ไม่ว่าคีตาจะขยับตัวไปไหน เลี้ยวรถเข้าซอยใด หรือแม้กระทั่งหยุดคุยกับใคร รายงานทั้งหมดจะถูกส่งตรงเข้าเครื่องของเลขาเพื่อกรองมาถึงหูเขาภายในเวลาไม่เกินสามนาที

คินยังคงสายตานิ่งสนิทอยู่กับแผ่นกระดาษ มือหนาตวัดปากกาเซ็นอนุมัติโครงการพันล้านด้วยท่าทีไม่สะทกสะท้าน ราวกับคำรายงานเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องลมฟ้าอากาศประจำวัน

“อืม”

ชายหนุ่มตอบรับในลำคอเสียงเรียบต่ำ ก่อนจะปิดแฟ้มเอกสารลงเสียงดัง ปึก เขายกแก้วบรั่นดีขึ้นหมุนวนเบาๆ จนก้อนน้ำแข็งกระทบขอบแก้ว

“ให้เชิญเธอขึ้นมาพบฉันที่นี่ทันทีที่ลงจากรถ”

“รับทราบครับท่านประธาน” เลขาหนุ่มก้มศีรษะรับคำสั่งอย่างรู้หน้าที่ ก่อนจะถอยออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบ

ทางด้านล่างของคฤหาสน์ตระกูลอัครมหาศาล ‘คีตา คณิสรา อัครธนกุล’ ก้าวขาลงจากรถตู้หรูด้วยท่าทางที่พยายามทำให้ดูเป็นปกติที่สุด มือเรียวสวยกระชับกระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูแนบกาย

ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราที่ถอดแบบมาจากคุณหนูผู้ดีทุกกระเบียดนิ้วพยายามปรับเปลี่ยนสีหน้าให้ดูเรียบร้อย ราวกับว่าช่วงบ่ายที่ผ่านมาเธอไม่ได้แอบหนีคนขับรถไปนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่ ท้าลมและกลิ่นน้ำมันเครื่องอยู่กับ ‘ซีนาย’ ชายหนุ่มมาดเซอร์เจ้าของอู่ซ่อมรถคนนั้น

ทว่า ทันทีที่เท้าเรียวแตะพื้นหินอ่อนของโถงบ้าน หัวหน้าแม่บ้านก็เดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มสุภาพ แต่แววตากลับแฝงความลำบากใจ

“คุณหนูคีตาคะ คุณคินสั่งไว้ว่าถ้าคุณหนูกลับมาถึงแล้ว ให้ขึ้นไปพบที่ห้องทำงานใหญ่ทันทีค่ะ”

คำพูดนั้นทำให้คีตาถึงกับหน้าเจื่อนลงไปในทันตา ก้อนเนื้อในอกซ้ายสั่นระรัวขึ้นมาด้วยความหวาดหวั่น แม้เธอจะพยายามทำตัวดื้อรั้นและชอบลองดีกับเขาแค่ไหน แต่ลึกๆ แล้ว คีตารู้ดีว่าสายตาคมกริบหลังกรอบแว่นของพี่ชายนอกไส้คนนี้สามารถมองทะลุคำโกหกของเธอได้เสมอ

เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ ค่อยๆ ก้าวขาขึ้นบันไดวนไปยังชั้นบนอันเป็นเขตหวงห้ามของอคิราห์ คีตายืนทำใจอยู่หน้าประตูไม้สักบานยักษ์ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูและผลักเข้าไปด้วยท่าทางเรียบร้อย นอบน้อม ราวกับเด็กดีที่ไม่ได้ทำอะไรผิดแผกไปจากกรอบของตระกูลเลยสักนิด

“พี่คิน... เรียกคีมามีอะไรหรือเปล่าคะ?” เสียงหวานเอ่ยถาม แสร้งทำตาปริบๆ ดูไร้เดียงสา

ภายในห้องทำงานที่เริ่มมืดลง คินยังคงนั่งอยู่ที่เดิม แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบเสี้ยวหน้าคมคายจนเกิดเงาเข้ม ยิ่งทำให้เขาดูดุดัน ชายหนุ่มยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมามองเธอ สายตาของเขาจับจ้องอยู่กับเอกสารตรงหน้า มือหนายกแก้วเหล้าขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า บรรยากาศที่เงียบงันและเต็มไปด้วยความกดดันนั้นทำให้อากาศในห้องคล้ายจะหดตัวลงจนคีตารู้สึกหายใจลำบาก

“ไปไหนมา”

น้ำเสียงเรียบต่ำทว่าทรงพลังเอ่ยถามขึ้นลอยๆ มันไม่ได้ตวาด ไม่ได้ตะคอก แต่กลับเย็นเยือกจนคนฟังหนาวสะท้านไปถึงสันหลัง

คีตาลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เธอขยับมือเรียวบีบเข้าหากันแน่น พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือยามที่ต้องเอ่ยคำลวง

“เอ่อ... คีไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้ากับเพื่อนมาค่ะ พอดีคุยกันเพลินไปหน่อยเลยกลับค่ำ พี่คินอย่าโกรธคีเลยนะคะ”

คินไม่ได้พูดอะไรตอบกลับในทันที ชายหนุ่มค่อยๆ วางแก้วบรั่นดีลงบนโต๊ะ เสียงแก้วหนาบดลงบนพื้นไม้ดัง ตึก แผ่วเบา ทว่าสั่นสะเทือนเข้าไปในหัวใจของคนโกหก คินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แสงไฟสะท้อนกรอบแว่นตาจนมองไม่เห็นนัยน์ตาคู่คม ทว่ารังสีความหวงและกรุ่นโกรธที่แผ่ออกมานั้นชัดเจนจนคีตาต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

ชายหนุ่มถอดแว่นสายตาออก วางมันลงบนโต๊ะช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวที่บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยความไม่พอใจ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำสมส่วนในชุดสูทสีดำสนิทที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นแผงอกรำไร เดินอ้อมโต๊ะทำงานตรงเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขาเหมือนเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม

“เพื่อน?” คินทวนคำเสียงห้วน ยิ้มหยันที่มุมปาก “เพื่อนประเภทไหนที่ต้องซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์กอดเอวกันกลม แถมยังมีกลิ่นน้ำมันเครื่องสกปรกๆ ติดตัวกลับมาถึงในบ้านตระกูลอัครธนกุลแบบนี้... คีตา”

คำพูดประโยคเดียวทำเอาคีตาหน้าซีดเผือด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอรู้ทันทีว่าแผนแตกยับเยิน พี่ชายของเธอรู้หมดทุกอย่างแล้ว

“พี่คิน... คือคี...”

หญิงสาวพยายามจะอ้าปากแก้ตัว แต่ร่างสูงใหญ่ของคินก็ขยับเข้ามาประชิดจนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือไม่ถึงคืบ กลิ่นอายบรั่นดีผสมกับกลิ่นกายบุรุษเพศอันร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำเอาสมองของเธอขาวโพลนไปหมด คินก้มหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ที่ข้างแก้มเนียน เสียงทุ้มต่ำเอ่ยย้ำด้วยถ้อยคำที่จงใจกรีดลึกลงในใจของเธอ

“เธอมีคู่หมั้นอยู่แล้ว... รู้ตัวใช่ไหม?”

คำว่า คู่หมั้น ถูกเน้นย้ำชัดถ้อยชัดคำ คินจงใจยกเรื่องของ ‘ธัน ศิรวิชญ์ พัฒนสกุล’ นักธุรกิจหนุ่มที่ผู้ใหญ่จัดหาไว้ให้มาอ้าง เพื่อเตือนสติว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะไปร่าเริงกับผู้ชายชั้นต่ำที่ไหนทั้งนั้น ห้ามทำตัวเหลวไหลให้ตระกูลต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง

มือหนาของคินเอื้อมขึ้นมาเชยคางมนของเธอให้เงยขึ้นสบตา บังคับไม่ให้เธอหลบเลี่ยง นิ้วหัวแม่มือเนียนสากลากไล้ไปตามเรียวปากอิ่มของน้องสาวอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอันจาบจ้วงและแฝงไปด้วยความปรารถนาอันลึกล้ำทำเอาคีตาขนลุกซู่ไปทั้งตัว หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอทั้งกลัว... ทว่าในขณะเดียวกัน ร่างกายกลับสั่นสะท้านไปด้วยความสยิวจนน่าประหลาดใจ

“ธันเป็นคู่หมั้นทางธุรกิจที่พ่อกับแม่เลือกให้เธอ... และเขาก็เป็นคนเดียวที่คู่ควรจะยืนข้างเธอ...”

คินเอ่ยต่อ สายตาคมกริบเลื่อนลงมองริมฝีปากแดงก่ำก่อนจะตวัดกลับขึ้นมาสบตาเธออีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวงแหนดุดัน ราวกับกำลังตีตราจอง

“ส่วนฉัน... ในฐานะ พี่ชาย ของเธอ ฉันมีหน้าที่ต้องดูแลและควบคุมไม่ให้เธอทำตัวออกนอกลู่นอกทางจำเอาไว้ด้วย คีตา”

ชายหนุ่มจงใจเน้นย้ำคำว่า พี่ชาย เพื่อสะกดกั้นอารมณ์ดิบเถื่อนในกายตนเอง และเพื่อตอกย้ำสถานะอันแสนบิดเบี้ยวระหว่างเขาและเธอ ครอบครัวคาดหวังในตัวเขาให้เป็นผู้สืบทอดที่สมบูรณ์แบบ และคาดหวังให้เขาควบคุมน้องสาวดื้อรั้นคนนี้ให้อยู่ในโอวาท... แต่เขากลับคิดมากกว่านั้น...

แต่น้ำเสียงที่กระซิบชิดใบหู สัมผัสบีบเคล้นที่ปลายคาง และสายตาหลังกรอบแว่นที่เผลอมองเรือนร่างของเธอผู้เป็นน้องสาวนอกไส้อย่างจาบจ้วงในเวลานี้... มันกลับห่างไกลจากคำว่าพี่ชายไปไกลโข มันคือกรงขังทองคำอันแสนวาบหวามที่อคิราห์จงใจสร้างขึ้นเพื่อครอบครองเธอไว้แต่เพียงผู้เดียว...