CHAPTER 2

Luna Maxine Sandoval POV

Right after my appointment with Dad, doon agad ako dumiretso. What happened earlier was totally on the spot, but I didn't mind at all. I honestly don't care whatever his plans are for my life.

I was in the middle of my drinking session at Booze Up Club—same place, same time—when I caught sight of a familiar face.

What the hell is she doing here? I just watched her from my seat while she danced with different men. What is wrong with her?

After downing my last drink, I stood up to finally approach her.

"And who are you?" the guy asked the moment I grabbed his hand, stopping him from touching the girl. My girl, supposedly.

I smirked. "I'm her wife."

Naningkit lang ang mga mata niya. "Now that I'm here, you can take your leave." Hindi siya nagpatinag, and neither did I.

"Or do you want me to file a complaint report? Harassment, taking advantage of a drunk woman." He was taken aback. When I saw him realize that I was deadly serious, I added, "See you in jail, then." He finally gave up.

Inalalayan ko agad si Calli para dalhin sa kotse ko. Hindi naman ako nahirapan dahil magaan lang siya, except for the fact na sobrang likot niya.

I quietly observed her inside the car once she fell fast asleep.

She's totally useless, but I won't deny that she's a beauty. Still, it didn't attract me at all. I'm more into character; physical appearance just doesn't work on me.

Bumuntong-hininga lang ako. "Sayang ka," I muttered before speeding away.

"Take your dirty hands off me!" sigaw niya pagkarating namin. "You're all the same!" I didn't heed any of her words. I just did what I had to do.

"Leave me alone! Sino ka ba?!" She was getting so annoying, so I just let her go.

"Aw!" malakas niyang sigaw. I saw her clutch her butt in pain.

"Why did you do that?" Hindi maipinta ang mukha niya, pero maganda pa rin.

I hissed. "You just told me na bitawan ka." Then, I took my leave. I went straight to my room to take a shower. What a night indeed. Akala ko makakapag-isip ako para sa next story na isusulat ko, but she completely ruined my plans.

Callieyah Grabielle Suarez POV

Napahawak agad ako sa ulo ko pagkagising. nasaan ba ako? At bakit ang lamig?

I looked around and that's when I realized why it was freezing—nakasalampak lang ako sa sahig.

"What am I doing here?" kunot-noong tanong ko habang sinusuri ang pamilyar na lugar na ito.

My last memory was being at Booze Up Club. Pumunta ako roon matapos kong dalawin ang puntod ni Mommy para magsumbong tungkol sa pakikialam ni Dad sa buhay ko.

"Gising ka na pala." Agad akong napatingin sa pinanggalingan ng boses habang dahan-dahang itinatayo ang sarili ko.

Lalong dumami ang wrinkles ko sa noo dahil hindi maproseso ng utak ko kung bakit ko siya nakikita ngayon.

"You don't remember anything, do you?" tanong niya habang papalapit sa akin. I remained silent.

"Anyway, it doesn't matter." Pagkasabi niyon, isang susi ang inilagay niya sa palad ko. Napatingin lang ako roon, naguguluhan.

Bago ko pa namalayan, wala na siya sa harapan ko.

"Feel at home. I have to go." Iyon lang, at iniwan na niya ako sa malaking bahay na ito. It wasn't exactly a mansion, but it felt like one because it was completely empty.

Teka. Did she just leave me all alone here? Did she just let a stranger stay at her place?

I roamed around the area to find what I needed. Kanina pa ako naiihi, at sumasakit pa ang kanang binti ko sa posisyon ng pagkakahiga ko sa sahig kanina.

Hindi man lamang niya ako pinatuloy sa isa sa mga kwarto rito. Mukha namang may extra sa laki ng bahay na ito.

Grabe, ganoon ba ako ka-wasted kagabi para doon lang makatulog the whole damn time? At ang babaeng iyon, hinayaan lang ako. Sino ba siya sa tingin niya? At hindi ba niya ako nakikilala? Ako lang naman ang nag-iisang heiress ng Suarez Clan.

The audacity of her treating me that way! Isusumbong ko talaga siya kay Dad. Wala pang gumagawa sa akin niyon.

The fact that she brought me here means she should take full responsibility, yet she didn't even accommodate me properly.

Matapos kong magbanyo, agad akong lumabas. Gusto ko nang makauwi sa sarili kong bahay dahil pagod na pagod pa ang pakiramdam ko.

Thank God, I saw my baby safely parked in the garage. Napatingin pa ako sa kabuuan ng bahay bago tuluyang pumasok sa kotse ko.

Kotse ko ba ang ginamit niya kagabi? O nagbayad siya ng tao para i-drive ang baby ko rito? Whichever it was, I didn't even care.

Mabilis akong nag-drive para makahiga na sa sarili kong kama. And that's exactly what I did the moment I arrived. It took less than 15 minutes, so I guess short distance lang ang pagitan ng mga tirahan namin.

Nakatingin lang ako sa kisame habang ninanamnam ang lambot ng kama ko. Parang ang tagal kong hindi nakahiga rito. Marahil dahil sa matigas na sahig ako nakatulog kagabi.

Speaking of last night—paanong siya ang kasama ko? Pwede namang nakita lang niya ako roon, pero hindi niya kailangang mag-effort na iuwi ako sa place niya ganoong hindi naman kami close.

We don't even know each other. Or maybe it was just a random kind act?

Napailing na lang ako. Wala sa personalidad ng babaeng iyon ang maging nice. Kung may matino siyang pag-iisip, dapat tinulungan niya akong tumanggi sa kasal na gusto ng mga magulang namin.

Yet, wala siyang pakialam, and I hate her for that. Natigil lang ako sa pag-iisip nang biglang mag-ring ang phone ko.

It was Dad, kaya napapikit ako nang mariin. Ayoko siyang makausap o makita. I have plans today, at hindi kasama roon ang pagpasok sa kumpanya.

I'm tired of everything. I need a break. I need to unwind. Bumangon ako muli mula sa pagkakahiga para maligo at maghanda papunta sa lugar kung saan makakakuha ako ng peace of mind.

Sobrang sarap ng tubig; tila na-wash out nito ang lahat ng mabigat na dinadala ko sa dibdib.

Nagpapatuyo na ako ng buhok habang nakasuot ng bathrobe nang tumunog ulit ang phone ko.

I sighed. Can't he just give me a break to breathe?

Marahas kong kinuha ang phone ko. "What is it, Dad?!" Inis ang boses ko, pero agad din akong kumalma nang ibang boses ang marinig ko.

He was begging again. Napatingin ako sa caller ID to confirm, but it was an unregistered number—naka-block na nga pala siya.

"Just stop, Neil. You know my rules. I won't look back. Leave me alone." I hung up immediately. Wala akong interes sa kung ano pa ang sasabihin niya.

I was on my way to our old beach resort in Batangas while listening to music. I opened my car top, revealing the beautiful sky above. The blend of blue and white looked exactly like cotton candy.

Nilanghap ko ang sariwang hangin na tumatama sa balat ko. Napapikit ako at napangiti sa sarap ng pakiramdam. Mabilis ko ring idinilat ang mga mata ko para ibalik ang tuon sa daan.

I was wearing my shades, kaya hindi sensitive ang mga mata ko sa panaka-nakang pagsilip ni haring araw.

Wala pang dalawang oras nang marating ko ang mala-paraisong lugar. It was so quiet, giving me the solace that I had been longing for.

"M-Ma'am!" Tila may gulat sa boses ng caretaker nang makita ako.

"I'll be staying for the meantime," sabi ko lang nang nakangiti. Hindi naman ako rude na tao. subalit napansin kong naging balisa siya sa sinabi ko.

"What's wrong?" Nagtataka ako dahil hindi naman ito ang unang pagkakataon na pumunta ako rito.

"Sorry po. Hindi po ba sinabi sa inyo ng Papa niyo?" Nangunot ang noo ko sa tanong niya.

"Tell me what?"

"May guest po kasi tayo today." Meaning, fully operational na pala ito ngayon?

Napatingin ako sa ibang direksyon—sa dalampasigan, to be exact. What a waste of driving.