"No, hindi ako aalis dito sa apartment, Mom." Mula sa counter sa kusina ay ipinagpatuloy ni Samantha ang paga-ayos ng mga groceries na kaniyang binili. She's talking with her Mom though phone call since she's still with his stepfather celebrating their marriage out of the country.
"Honey... Ayaw mo ba na makikala pa ng lubos ang step-brother mo, si Tristan? Mag-bonding kaya kayo?" Her hands tremble as she puts another bag into the fridge. Nai-isip pa lamang niya na magsasama sila ni Tristan sa iisang bubong ay tila ba may mabigat ng dumadagan sa kaniyang mga balikat na siyang tiyak na sisira sa kaniyang kinabukasan."That would be a nightmare, Mom.""Sam... Huwag ka naman magsalita na parang kilala mo na si Tristan. He's a good man. He's hardworking, responsible. Kahit naman madalas siyang busy sa trabaho niya ay natitiyak ko pa rin na magiging masaya ka na makasama siya." Samantha rolled her eyes then whispered..."And he's definitely a play boy, more than a fuck boy.""What? I didn't hear you, Sam." Naging mariin ang tikom niya sa kaniyang labi."N-Nothing, Mom. Basta po ay huwag ka na mag-alala pa sa akin. Ayos lang po ako rito, sanay ako na mag-isa. Just enjoy your honeymoon." Samantha hung up before her Mom could say anything else. Pagkatapos na matapos ang tawag ay malalim na napabuntong hininga Samantha ng hangin na kanina niya pa pinipigilan.She tried to forget all the shits that's happening in her life. She hang out with Evelyn, they go to some places to get some rest to all her problems.~It's another boring day for Samantha. Ina-ayos niya ang tuwalya sa kaniyang katawan dahil kakatapos lamang niya maligo nang marinig niya ang makailan ulit ng katok sa may pintuan. Nagsalubong ang kaniyang mga kilay, nagtataka siya kung sino ang maaari na bumisita sa kaniya, lalo na at hindi naman niya inimbita si Evelyn, at wala rin naman siya inaasahan na delivery."Wait!" she called out loud before rushing to open the door."Sorry, hindi pa ako nakakapagbihis!" Samantha said hurriedly. Her hair was still wet from the shower, dripping onto the floor. Mabilis naman siyang nanigas mula sa kaniyang kinatatayuan nang makita kung sino ang lalaki na nakatayo ngayon sa kaniyang harapan."T-Tristan? What are you d-doing here?"His blue eyes were looking down at her. He's wearing a light grey sweater vest and gray slacks. Napalunok siya, hindi malaman kung ano ang dapat niyang sumunod na sabihin."Are you not going to invite me in?" Her left brow lift up. Mabilis siyang umiling, ang nakaraan sa pagitan nila ay nag-umpisa na naman na magkagulo sa kaniyang isipan. Naisip niya na mas makakabuti kung hindi niya ito papatuluyin sa loob."No, stay there! I-I'm just going to dress up." As Samantha closed the door, her eyes landed on her cleavage, and she run upstairs with a red face.~"Hello?""Evelyn, nandito siya!""Ha? Ano ang ibig mo sabihin, Sam?" Nag-umpisa na manginig ang kaniyang mga kamay."Sino ang nandiyan?""Si Tristan, nandito siya. He's in my apartment!""Omg! Bakit siya nandiyan?""Maybe he's here to confront me or to tell how easy to get I am after giving up my virginity to him?""Oh my gosh! Maybe he's also here to seduce me. Ano ang gagawin ko? Kailangan ko na ba kumuha ng mahaba na kurtina at dumaan ako sa may bintana nitong kwarto ko?" Evelyn laughs at her best friend's reaction."Why are you laughing, Evelyn? Mamamatay na ako sa kaba rito.""Why you're thinking that he's going to seduce you, Sam? And even if he do that, there's nothing to worry because that'll not going to affect you, unless..""He's your type at natatakot ka na hindi mo siya matanggihan." Samantha rolls her eyes."Yuck! He's my step-brother, Evelyn.""That's the point, Sam....""Kaya kung ako sa iyo ay umakto ka lang na normal sa harapan niya, bago niya pa mapansin na kinakabahan ka. He might remember what happened between you and him on the past if you keep on reacting like that." Dahan-dahan ay napatango si Samantha, habang ramdam niya pa rin ang pagi-init ng kaniyang mga pisngi.~Tanging katahimikan lamang ay namamayani ngayon sa pagitan nila. Ilang minuto na rin ang nakalipas simula ng papasukin ni Samantha si Tristan sa loob ng kaniyang apartment, pagkatapos niya itong akusahan na walang respeto.She immediately stand up from sitting when she saw Tristan move a bit from the couch."Are you going now? Alright, I'll accompany you until the door." Mabilis na gumuhit ang nakakaloko na ngisi sa labi ni Tristan. Masiyado niyang nahahalata na kanina pa hindi mapakali si Samantha na makaalis na siya rito."We are not even started talking."Ipinagkrus ni Samantha ang kaniyang braso sa kaniyang bandang dibdib. Ang kaniyang labi ay naging mariin ang pagtikom. His smirk widened, thinking that she's acting so adorable right now."T-Then tell me now why you are here. Huwag mo naman sana aksayahin ang oras ko, sabihin mo na agad ang sadya mo rito." She tries her best to act normal like what her best friend advice her to do. Tristan takes his place again on the couch. Samantha remains standing awkwardly in the middle of the living room while staring at him, waiting patiently for an explanation."Your Mom, told me to pick you up here. Kailangan ko bumalik sa mansyon na kasama ka. Ayoko na mabigo ko ang Mommy mo, lalo na at umaasa siya na mahihikayat kita na tumira na rin kasama namin." Samantha bites her lower lip."Napag-usapan na namin ni Mommy, ang tungkol diyan. So, you can go now, because I am not going with you." Peke ang naging pag-ngiti niya, samantalang pinipigilan naman ni Tristan ang sarili na matawa."Pwede ka ng umalis," dagdag pa ni Samantha."Hey..." Mabilis na napatayo mula sa kaniyang pagkakaupo si Tristan. Ang kaniyang kamay ay dumapo sa balikat ni Samantha para mapigilan siya sa paglayo sa kaniya. Samantha flinches a bit before taking a few steps backwards. Tristan noticed it."Hmm. You seemed tense. Is there's something wrong?" Umiling si Samantha, sinubukan niya pa na tumawa, kasabay ng pagyuko niya para maiwasan na magtama ang kanilang paningin."I-I'm just worried. It's getting late, and I still need to compile all the requirements I'll submit for my work application.""Kakausapin ko na lang ulit si Mommy about dito, para na rin hindi ka na ma-pressure pa sa request niya sa iyo.""A-At saka busy ka na tao, hindi ba? Kaya sige na, iwan mo na ako rito." Tristan can't helo but to chuckle a little."Actually, I'm not." Nagsalubong ang mga kilay ni Samantha. Hindi niya malaman kung talagang nais lamang siya asarin lalo ni Tristan."Look...""If you're not busy then sorry to tell you but I have some important things to do than talking to you, okay?" "Uulitin ko, hindi ako aalis dito." Samantha sighed, she's ready to turn around and go upstairs again when her feet were glued to the ground after hearing the words she keeps on trying to avoid."Kung hindi ka sasama sa akin, sasabihin ko na lang sa Mommy mo ang rason kung bakit... I'll tell to your Mom about our wild one night stand, Sam..." Tristan's deep voice saying her nickname made goosebumps form on her skin, as her hands turned into fist and he gave him a glared."Fine! Sasama na ako sa iyo!"Hindi na maitago pa nina Kristoffer at Viviana ang katotohanan—may damdamin sina Tristan at Samantha para sa isa’t isa. At kahit pa step-siblings ang dalawa, hindi nito nabawasan ang tensyong nararamdaman nila. Imbes na tanggapin, mas pinili nilang pigilan ang anumang maaaring mabuo sa pagitan ng dalawa. Kinagabihan matapos ang double date, nag-iisa si Kristoffer sa maliit na wine cellar ng bahay nila. Tahimik siyang umiinom habang paulit-ulit na bumabalik sa isipan niya ang mga tagpong naganap kanina. “Ang kapal ng mukha mo, Tristan,” bulong niya, mariin ang tono habang nakatingin sa baso ng alak. “Sa dami ng babae sa mundo, si Samantha pa talaga ang pinili mo? Hayop ka.” Bago pa siya tuluyang lamunin ng inis, bumukas ang pinto at pumasok si Viviana. Diretso siya sa upuang nasa tapat ni Kristoffer, ang mukha niya'y halatang punô ng pagkainis. “Hindi puwede ‘to, Kris,” matigas ang tinig niya. “Hindi puwedeng hayaan na lang natin silang dalawa. Ramdam ko, hindi lang si Tristan an
Tahimik ang buong opisina, ang tanging maririnig lang ay ang pagtipa sa keyboard at mahihinang tunog ng aircon—hanggang sa biglang bumukas ang pinto ng opisina ni Samantha.Dumiretso sa loob si Kristoffer, taglay ang kumpiyansang parang pagmamay-ari niya ang buong mundo. Hindi niya suot ang usual niyang business suit—ngayon ay naka-blue jeans siya, puting polo shirt, at black leather jacket na lalong nagpatingkad sa porma niyang cool pero classy.May ngiting nakakapanloko sa mga labi niya, habang hawak sa kaliwang kamay ang isang bouquet ng pulang rosas. Kasabay ng pagbukas ng pinto, nagkalat sa buong silid ang mabango nitong halimuyak.“Ready ka na ba sa date natin, Sam?” tanong niya, ang tono’y magaan at parang sanay na sanay.Napatingin si Samantha mula sa kinauupuan niya, at nang magtagpo ang mga mata nila, dahan-dahan siyang tumayo. Pinatpat niya ang laylayan ng suot niyang light pink na dress—simple pero elegante, bagay na bagay sa maputi niyang kutis. Sa leeg niya ay nakasabit
Tumayo na mula sa pagkakaupo si Kristoffer, senyales na tapos na ang usapan nila ni Samantha.“Salamat sa oras mo, Sam. Kailangan ko na sigurong umalis,” aniya habang tinapunan ito ng mahinahong ngiti.Ngumiti rin si Samantha at tumayo, saka tumango. “It was nice talking to you, Kris.”Inalalayan niya ito palabas ng opisina, ngunit bago pa man niya mabuksan ang pinto, bigla siyang napahinto.Nakatayo sa labas, nakataas ang kamay na tila kakatok pa lang, si Tristan.Nanlaki ang mga mata nito nang magtagpo ang tingin nila, at saglit na tila huminto ang oras sa pagitan nilang tatlo.“T-Tristan...” mahina ngunit punong-puno ng emosyon ang pagkakabigkas ni Samantha. Parang boses niya’y nanggaling pa sa kabilang mundo.Hindi agad kumilos si Tristan. Ilang segundo lang pero parang habang buhay ang lumipas bago ito umiwas ng tingin at tumalikod.Bakas pa rin sa mukha nito ang pagkalito kahit pa unti-unti na ring nawawala ang pagkagulat.“Kristoffer? Hindi ko alam na may business ka dito sa ko
Pagkatapos ng charity event, hindi mapakali si Kristoffer.Hindi mawala sa isipan niya ang mga titig ni Tristan kay Samantha—hindi iyon tingin ng isang kapatid. May ibang lalim, may ibang init. Parang... pagtingin ng isang lalaking umiibig.Habang papalapit siya sa living room, nakita niya si Viviana, nakahiga sa sofa, may hawak na libro.“Finally, bumangon na ang antok kong kapatid," biro niya. “Pero ano ‘yang kunot sa noo mo?”Nilapag ni Kristoffer ang bitbit niyang kape at umupo sa tapat ng sofa.“Viviana, may gusto akong sabihin... tungkol sa fiancé mo.”“Kay Tristan?” tanong ni Viviana, tinaas ang kilay.“Ano na naman ‘yan, kuya?”Tumabi si Kristoffer, seryoso ang mukha.“Pakiramdam ko... may nararamdaman si Tristan para kay Samantha.”Napaupo ng tuwid si Viviana.“Ha? Kalokohan ‘yan. Magkapatid sila.”“Step-siblings lang sila, Viviana. Pero ‘yung mga tingin niya kagabi—hindi normal. Hindi pangkapatid. Parang—parang in love siya.”Napatawa si Viviana, tila naiinis.“Kuya naman, s
Maganda si Samantha ngayong gabi—sobrang ganda.Yung tipong mapapahinto ka na lang sa paghinga habang pinagmamasdan siya. Ang suot niyang gown ay hapit na hapit sa katawan niya, bawat kurba ay litaw na litaw. Ang buhok niya ay nakalaylay sa balikat, malalambot na kulot na parang alon sa dagat.Pagbaba niya sa kotse, inalalayan siya ni Kristoffer. Tinanggap niya ang kamay nito at dahan-dahang tumapak, may kasamang pino at eleganteng ngiti. Isang eksenang halos ikabiyak ng dibdib ni Tristan habang tahimik lang siyang nakatayo sa malayo.Nakikita niya kung paanong hawakan ni Kristoffer si Samantha. Kung paanong tingnan. Para bang siya lang ang babae sa mundo. At sa bawat segundo ng titig niya, parang may kutsilyong sumasaksak sa puso ni Tristan.Sana siya na lang.Sana siya ang kasama ni Samantha ngayong gabi.Pero pinili niyang huwag.At ito ang bunga ng desisyon niyang iyon.Pagpasok sa ballroom, puno ng halakhakan at kwentuhan. Pero para kay Tristan, parang biglang tumahimik ang buong
Mabagal, matamis, at punong-puno ng pagnanasa ang bawat halik niya. Napapikit si Samantha habang ramdam niya ang kilabot na gumapang sa likod niya. Napakapit siya nang mahigpit sa suot niyang polo, parang doon siya kumukuha ng lakas.Gusto pa niya. Mas higit pa. Pero hindi niya magawang umakto ayon sa nararamdaman niya."What? Sam, pinipigilan mo na naman? Hindi ka ba napapagod itago ’yung nararamdaman mo para sa ’kin?" tanong ni Tristan, mababa at may halong lungkot ang boses."Hindi. Ikaw? Hindi ka ba napapagod pilitin ang ideya na pareho tayo ng nararamdaman?" balik ni Samantha, matalim ang mga mata.Umiling si Tristan, may galit at pagkadismaya sa bawat galaw niya. "Hanggang kailan ka magbubulag-bulagan sa katotohanang magkapatid tayo? Wala nang iba pa.""Magkapatid ba talaga ang nagkakantutan? ’Yung nagmamakaawa matikman ang isa’t isa? Sabihin mo nga, Samantha." sarkastikong tanong ni Tristan habang tinititigan siya nang dire-diretso. Napalingon si Samantha, iniiwas ang tingin sa