LOGINThe heavy silence in the living room felt almost physical, thick with an absolute heartbreak. Her breath was coming out in shuddering hitches. I could see the exact moment her energy began to give out from pure physical and emotional exhaustion. She was running on empty, fueled only by betrayal and fear. Tangina! Putangina! I couldn't do this to her anymore. I couldn't keep barking back like a threatened beast when all she needed was to understand why I burnt the world to keep her breathing."Seline, please." pakiusap ko sa kanya, a whisper that I barely recognized as my own. "Please, baby. Kumalma ka muna. Subukan mo namang pakinggan ang side ko, kahit ngayon lang."Before she could push me away again, I stepped into her space and pulled her hard against my chest. She stiffened immediately, her hands rising to shove against my ribs, but I didn't let go. I wrapped both arms tightly around her, burying my face into her."Don't. Caleb, bitawan mo ako." she sobbed against my shoul
CALEBI don't a choice but to stop her. Buhat na buhat ko siya ngayon habang pabalik kami sa loob ng rest house. Fvck! It hurts! Tangina, it really hurts! Yung nakikita ko siyang ganito dahil sa akin? Putangina talaga! Ang sakit-sakit! Sobra siyang nasasaktan, galit na galit, at buong-buong naniniwalang ako ang demonyo sa buhay niya."Bitawan mo ako, Caleb! Ano ba!"Gusto kong ipaliwanag sa kanya ang lahat, step by step. At sabihin sa kanya na I had to play Tasha. I had to feed her lies para lumabas kung ang totoo. I had to lock Drew in a cage para hindi na siya makasawsaw habang inililigpit ko ang mga totoong banta sa buhay nila ni Joana.Gusto kong ipaintindi sa kanya na lahat ng kadiliman, lahat ng manipulasyon, at lahat ng pagsisinungaling ko ay para lang protektahan siya. But how the fvck do I explain that to a woman who just discovered everything? Paano ko ipapaliwanag sa kanya nang hindi ako mukhang may sakit sa utak sa paningin niya? Putangina talaga! Fvck! Fvck! Fvck! "
Veronica? Kumunot agad ang noo ko. He leaned in slightly, dropping his voice into a barely audible whisper that sent an immediate surge of electricity straight up my spine. "We’ve been keeping a low-profile tail on her gaya ng inutos ninyo sa amin. Boss nakumpirma ng team na nagpunta si Veronica sa isa sa mga highly secured off-grid premises ni Caleb Foster sa outskirts."Naningkit ang mga mata ko. Parang may biglang sumabog na malamig na bomba sa gitna ng dibdib ko. Ano ang ibig nilang sabihin?"Pumasok siya sa loob ng secluded glass villa ni Caleb, Sir," dagdag pa nito, looking me dead in the eye. "She bypassed the primary perimeter, used an encrypted entry code, and stayed inside for nearly forty-five minutes before retreating.""Are you fvcking sure about this?" I hissed, taking a menacing step toward him. "Pumasok siya sa loob ng villa ni Caleb? What for?""We have high-resolution thermal imaging and long-range lens proof. Wala siyang kaalam-alam na nakabuntot lagi ang team s
DREWI staring at the polished granite slab sitting quietly under the towering shade of the mahogany trees. Matapos ang eksena kanina, dumeritso agad ako sa puntod ng aking Mommy. The silence here was heavy. Dead, literally. Pero mas tahimik ‘yong loob ko, na parang unti-unti nang nilalamon ng dilim ang lahat ng natitirang piraso ng pagkatao ko."Mom." My voice cracked, barely audible above the rustling leaves. "I’m back. Sorry kung ngayon lang ulit ako nakadalaw. Sobrang, sobrang gulo lang talaga ng lahat, Mom."I traced the engraved gold letters of her name on the stone. "Miss na miss na kita, Mommy. Sobra," bulong ko, my chest tightening so hard it felt like my ribs were about to snap. "Fvck, talaga! Pagod na pagod na ako. Hindi ko na alam kung paano ko pa bubuhatin ‘tong buong buhay ko nang mag-isa."Tahimik lang ang hangin, at sa utak ko, naririnig ko pa rin ‘yong malamig at comforting na boses niya. ‘Yung boses na palaging nagpapaalala sa akin nung bata pa ako na kahit gaan
Dali-dali akong humarurot palabas ng premises niya, habang dramatikong pumatak ang ulan bago ko pa man marating ang dulo ng mahabang driveway. Basang-basa na ang hoodie kong suot, mabigat sa balikat, pero mas mabigat ang natitirang piraso ng pusong winasak lang ni Caleb sa loob ng limang minuto."Seline, stop!" Mabilis ang mga yabag niya sa basang semento. Bago pa ako makatapak sa gate, hinawakan niya nang mahigpit ang braso ko at marahas akong iniharap sa kanya. Basang-basa na rin ang buhok niya, pumatak ang tubig-ulan mula sa matulis niyang cheekbones pababa sa nakabukas niyang collar. "Bitiwan mo ako, Caleb!" sigaw ko, pilit na kumakawala. "Huwag mo akong hahawakan!""I am not letting you wander out here in the middle of nowhere!" sigaw niya pabalik, his baritone slicing through the heavy downpour. "Seline, calm down. Please!""Kalma? Paano ako kakalma, Caleb?" Natawa ako nang hysteriko, totally losing it. "Ngayon ko lang narealize na putangina, ikaw pala ang nasa likod ng m
Dahan-dahan kong ibinaba ang phone niya sa ibabaw ng glass table. The metallic click echoed through the heavy silence of the master suite, sounding like a gunshot in a graveyard. Mula sa kabilang linya, rinig pa rin ang pautal-utal na sigaw ni Tasha na para bang desperadang humihingi ng saklolo, pero hindi ko na iyon binigyan ng kahit isang minutong pansin.Dumiretso ang tingin ko kay Caleb. Nakatayo siya roon, may hawak na baso ng tubig, pero ang mga mata niya? Pitch-black. Pure, unadulterated danger. "Bakit ganyan ka makatingin sa akin?" tanong niya. Ang boses niya, wala man lang kahit anong panginginig. No guilt. No hesitation. Parang simpleng business transaction lang ang nahuli kong ginagawa niya. Natawa ako. Isang pait at basag na tawa na halos lumabas bilang hikbi mula sa lalamunan ko."Bakit?" pabulong kong tanong. "Bakit nga ba ako ganito makatingin sa 'yo?" Humakbang ako lapit sa kanya. Bawat tapak ng paa ko sa carpet, pakiramdam ko binabaon ko ang sarili ko sa mas m







