LOGINCALEB "Don't get too excited, Seline." sabi ko sa kanya nang papunta kami sa rooftop, halos bumaon ang mga kuko niya sa braso ko sa pagpiring ng mga palad ko sa kanya, while I was just beside her in a tailored tuxedo. "Careful, baby. You were so beautiful in that breathtaking emerald green dress." Sa sobrang stress ng pinagdaanan niya, I decided to pamper her at least. Kahit sa ganitong paraan man lang maibsan ko ang bigat na nararamdaman niya. You know, ang dami ng nangyayari. Gusto kong bumawi. Gusto ko siyang pasayahin, dahil matagal na ring huli ko siyang nasilayang ngumiti. And of course, ang moment naming dalawa. “Caleb, ano na namang trip ito?" kabado niyang tanong, curious na curious habang patuloy lang sa paglalakad just as she tried pulling my wrists away. “Saan mo ba ako dadalhin?" I chuckled against her ear, binibiro siya as I leaned in closer. “Relax, Seline. Trust me for once. I’m not going to throw you off a building in a dress that stunning.” Inakay ko si
VERONICANapahalakhak ako nang napakalakas habang nakasandal sa leather seat ng sasakyan. Anong sabi ni Drew? He's going to make sure na Caleb will lose everything? And he even asked me a favor? What the fvcking shit! As in legit yun? The great and untouchable Drew was literally desperate begging at my feet for help? Nakakatawa talagang isipin! Porket ayaw kong magkatuluyan sina Caleb at Seline, he's taking advantage of it! Biruin mo nga naman, ang isang lalaking nagpaka-hero just to solve the case, walang kaalam-alam kung sino ba talaga ang kinakampihan niya. Nakakatawa talaga!"Kung alam mo lang ang totoo, Drew." halakhak ko sabay kapa sa backseat at hinablot ang isang kare-repaire na smartphone, it was Tasha's phone. "Sayang. Hindi mo mapapakinggan ang sinabi ni Seline rito.""Pero chill ka lang," dagdag ko pa habang pinapaitaas-ibaba ang cellphone sa kamay ko. "Saka na. May tamang panahon para sa mga pasabog na ito, eh. At ayoko namang sirain ang excitement nang ganun kaaga."Sa
DREW Hindi lang ako magugulat, mandidiri pa ako sa makikita ko? Aba! Kung anu-ano na lang talaga naiisip nang babaeng ito just to win me back. Tinitigan ko muna yung cellphone saka bumaling ng tingin pabalik sa kanya, na kasalukuyang nakasandal sa upuan at nakatitig din sa akin na para bang hawak niya ang buong mundo. "What? Hindi mo man lang i-check?" marahang sabi niya na halos pabulong, pero bawat salita ay may dalang bigat na nakakairita. "Natatakot ka ba kasi hindi ka handa sa makikita mo? Oh, come on. Sneak it out." "Ano na naman bang kabaliwan ito, Tasha?" malamig kong tanong, nakuhang ipag-krus ang mga braso ko sa dibdib. "Do you honestly think a random beat-up phone is going to clear your name?" "It's not just a random phone, Drew. It's the truth. Nasa loob niyan ang katotohanan para gisingin ang tulad mo sa kabaliwan," she smirked, acting like nasasaktan dahil pilit kong ipapaamin sa kanya ang totoo. Ngumiti pa siya sa harap ko na walang bahid ng takot o kahit na an
SELINEHindi ko na alam kung tama ba ang naging desisyon ko. Pero what choice do I have? Wala diba? Kahit lumuhod man ako sa harap at makiusap sa lecheng demonyong ito, ipaglalaban niya pa rin ako hanggang kamatayan. Much better na lang na ganito, para naman may hangganan naman kami. At sana. Sana magising na si Joana sa madaling panahon. Ayoko kasing tumagal pa, baka sa huli mas lalo lang lumala."I need to go back there, Caleb." pakiusap ko, my voice cracking under the weight of my desperation. " Utang ko sa kanya ang buhay ko, at hindi ako mapakali kung tumunganga na lang ako rito at walang gagawin."Dahan-dahan naman niya akong iniharap. "And what exactly are you going to do there? Tatay sa labas ng glass window, staring at her monitoring machines for twenty-four hours straight?"Oo nga naman. May point siya. Ano pa ang gagawin ko kung siya na mismo itong gumawa ng paraan? Pinapakilos niya ang kanyang private investigator to prove na si Tasha talaga ang bumaril kay Joana, plus h
Napakunot ang noo ni Tasha. At sa isang iglap, napalitan ng matinding galit at kawalan ng paniniwala ang maarte niyang mukha. Parang bombang sumabog ang reaksyon niya sa gitna ng tahimik at mamahaling restaurant.“Seriously, Drew? Are you fvcking kidding me right now?” halos maitapon niya ang hawak niyang wine glass pabalik sa lamesa, dahilan para lumikha ito ng matalas na kalansing na nakatatawag-pansin sa ibang mga customer. “Anong klaseng accusations ito?" Nanlaki pa ang mga mata niya habang nakatitig sa akin, na para bang ako ang pinakagagong taong nakaharap niya at this moment. "Pagkatapos mo akong hindi paniwalaan, pagkatapos mong sirain yung cellphone ko, ipahiya sa harap ng maraming tao, at palayasin sa resort, ngayon naman pagbibintangan mo akong killer? Gross! As in, seriously, Drew? Pinagmumukha mo akong demonyo!” Nananatili lang akong nakatitig sa kanya. Walang kakurap-kurap, even a single move. Hinayaan ko lang siyang mag-hyperventilate at magsisaw sa tapat ko habang
“Come on, Seline.” paulit-ulit kong tinatawagan ang number niya sa phone ko habang abala ang isa kong kamay kakahawak sa manibela. “Fvck! Answer the damn phone!" Tangina! Nasa ospital lang ba talaga siya? Bakit hindi niya ako sinasagot? Nasaan ba siya? Don't fvcking tell me she's with fvcking Caleb Foster right now? Hinding-hindi siya pwedeng sumama sa hayop na yun. Shit! Gago talaga! Kung tama man ang hinala kong nasa mga kamay ka ngayon ng putanginang Caleb na yan, Seline, sana hindi ka magpapaloko sa mga sasabihin niya sa'yo. Huwag na huwag mo ring hahayaan na bumigay ka sa kanya, Seline. Hindi ka naman talaga mahal nun, obsessed lang siya sa'yo. Akin ka lang, Seline. Akin na akin ka lang. Kunting panahon pa, Seline. Mananagot din ang hayop na Caleb na yan sa ginawang paglason niya sa kapatid mo. Sisiguraduhin kong hinding-hindi talaga siya makakalabas ng kulungan, at pagbabayaran niya ang bawat patak ng lason na pumasok sa katawan ni Joana. Habang binabagtas ko ang kalsada,







