LOGINPOV ni MathildaNagising ako sa maliwanag na sinag ng mga ilaw sa kisame, nakalubog sa puti ang buwang silid. Gabi na pala.Pag-abot ko sa aking telepono sa unan sa tabi ko, nakita ko ang oras—alas-otso ng gabi. Mahigit sampung oras na akong natutulog.Ang aking katawan ay mas magaan kaysa kaninang umaga, ang pagtibok sa aking ulo ay halos nawala na. Inunat ko ang aking mga braso, lumingon sa aking kaliwa, nag-asang makita ang tahimik at bakanteng silid—Para lang makapagbitaw ng isang nagugulat na sigaw nang makita si Fredric na tahimik na nakaupo sa tabi ng kama, nakatitig sa akin na may seryosong ekspresyon.“KYAA!”Agad kong tinakpan ng kamay ang aking bibig, mabilis ang pagtibok ng aking puso. Hindi natinag si Fredric. Nanatili lamang ang kanyang mga braso na nakakrus, ang kanyang titig ay nakatutok sa akin.Tumayo ako at yumuko sa hiya.“Pasensya na, Mr. Fredric. Nagulat mo ako—hindi ko sinasadyang sumigaw.”“Maupo ka,” kalmado niyang sabi. “Siguro ako ang dapat humingi ng tawad
POV ni FredricAng matinis na tunog ng aking telepono ay naglabas sa akin mula sa pinababaw na tulog.Si Paula iyon.Ang aking mga talukap ay parang tingga, ang ulo ko ay mabigat at makulimlim mula sa wala pang dalawang oras na pahinga. Kinumpirma ng orasan sa screen—alas-dos ng umaga.Ang pagod at inis ay naghalo tulad ng lason sa aking dibdib. Ayaw kong sumagot.Hindi dahil kinamumuhian ko siya, kundi dahil kailangan ko ng kapayapaan—kahit sandaling katahimikan para makapag-isip.Ang sikretong itinatago ko ay kinakain ako nang buhay. Ang pagbubuntis ni Mathilda.At natatakot ako na ang aking pagkabalisa ay magtulak sa akin para maibunyag ito.Pero si Paula ay walang awa. Kung balewalain ko siya, tatawag lang siya nang tatawag. Matigas ang ulo niya nang ganoon. At ang huling bagay na kailangan ko ay ang pagpapakita niya sa aking bahay sa kalagitnaan ng gabi.“Hey, babe,” sagot ko, mababa at magaspang ang aking boses, manhid pa ang aking katawan mula sa pagtulog.“Ahh, yes, baby, deep
POV ni FredricSa isang punto, kailangan kong sabihin kay Paula ang tungkol sa pagbubuntis ni Mathilda.Hinding-hindi niya ito tatanggapin—sigurado ako riyan. Walang alinlangan, ito ang pinakamasamang balita na posible.Hindi ko pa rin lubusang paniwalaan ang aking sarili. Pero kahit akusahan ko si Mathilda na nabuntis siya ng ibang lalaki, hindi nito mababago ang totoo.Ang sanggol na iyon ay akin.Naaalala ko pa ang dugo sa mga kumot gabing iyon—patunay ng kanyang pagka-birhen.Ako ang nagbuntis kay Mathilda.At sa totoo lang, nakakaramdam ako ng konsensya.Hindi ko sana siya isinama nang araw na iyon. Marami na siyang pinagdaanan dahil sa pekeng kasal na ito, at ngayon ay kailangan niyang pasanin ang isang bagay na napakabigat, isang bagay na walang sinuman sa amin ang inaasahan.Lalo siyang lumamig simula noon. Ang pagkabigo at galit sa kanyang mga mata ay tumusok nang mas malalim kaysa sa alinman sa kanyang mga salita.Pero ang aking pride… ang lintik kong pride ang nagpapanatili
POV ni Mathilda“Mathilda! Hoy! Gumising ka!”Ang boses ni Fredric ay matalim na tumagos sa aking kalahating-gising na estado. Ang aking mga talukap ay parang napakabigat, ang ulo ko ay parang pinupukpok ng martilyo.“Mathilda! Bingi ka ba?!”Pinilit ng kanyang galit na tono na imulat ang aking mga mata. Kumurap ako, nahihirapang mag-focus, at sumalubong sa akin ang kanyang mukha na puno ng galit.“O-oo, Mr. Fredric…”“Nakarating na tayo, ikaw na tamad ka! Bumalik ka na lang sa bahay at matulog kung gusto mo!”Ang maliwanag na sikat ng araw sa New York ay bumuhos sa mga bintana ng eroplano. Hindi ko man lang namalayan na lumapag na kami pagkatapos ng mahabang biyahe.Sinubukan kong tumayo, pero sa sandaling ginawa ko iyon, parang tumagilid ang sahig sa ilalim ko. Nanlumo ang aking mga binti, at nagsimulang umikot nang marahas ang lahat.Gumapang ang dilim sa mga gilid ng aking paningin, nilamon ang buong mundo. Ang sikat ng araw ay parang talim na humihiwa sa aking mga mata hanggang s
“Mahirap paniwalaang sampung araw na ang lumipas. Ngayon, pabalik na kami sa New York. Hindi ko man lang masabi kung gaano kasalimuot ang tinatawag na bakasyong ito. Ang lahat ng nangyari—bawat kasinungalingan, bawat kahihiyan—ay naghalo-halo sa isang walang katapusang blur, lalo na pagkatapos matuklasan ang relasyon ni Paula. Sa kasamaang-palad, minsanan ko lang silang nakitang magkasama gabing iyon sa bar. Pagkatapos noon, perpekto niyang itinago ang kanyang mga bakas. Sa loob ng isang sandali, akala ko ang makita siya nang ganoon ay gagawing mas hindi walang katuturan ang biyahe na ito—na kahit papaano ay may natuklasan akong sulit malaman—pero hindi. Lalo pang lumamig si Fredric sa akin, at patuloy siyang nakakahanap ng mga bagong paraan para insultuhin ako. Hindi na kailangang sabihin pa—ang mga araw na ito ay walang iba kundi miserable. Kadalasan ng oras, natutulog ako. Minsan ay hinahangaan ko ang tanawin o pinipilit ang sarili na makisabay sa nakasusuklam sa pandiri
POV ni MathildaMahina ako.Oo. Ginawa ko.Ang pagsigaw, ang galit, ang sakit—lahat ay naghalo-halo nang idikit ni Fredric ang kanyang katawan sa akin, at nawalan na ako ng anumang katinuan.Nakalimutan ko na hindi ko dapat hinayaang mangyari ito."Tapos na ang kasunduan, Mathilda," sabi niya pagkatapos, malamig at walang pakialam ang tono. "Wala ka nang kailangang gawin ngayon. Magpapatuloy ang maliit na dramang ito hanggang sa makuha ko ang lahat ng ipinangako sa akin ng aking lola."Sa isang iglap, si Fredric ay bumalik sa pagiging yelo na lalaking kilala ko.Bumaba siya sa kama, ang ekspresyon ay mapang-uyam, halos may pagkasuklam.At naramdaman ko ang pagiging maliit ko — kahabag-habag, hinamak, marumi.Bakit?Bakit ko ibinigay ang aking katawan sa isang lalaking hinding-hindi ako minahal?Hindi ko siya asawa. Kailanman ay hindi niya ako ginusto.Para sa kanya, wala akong silbi kundi isang piyesa sa baliw na palabas na ito.Diyos ko, kay-tanga ko.Pero tapos na ang nangyari.Hind


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




