Mag-log in“Oh, Zach.” Bumaha sa akin ang sarap.“Oo. Sabihin mo ang pangalan ko. Ibukas ang mga hita mo para sa akin. Tanggapin mo ang ibinibigay ko. Aking mahal na Grace, ganyan.”Umungol ako, muntik nang sumigaw habang napaikot ang aking mga mata.“Santa Maria.”“Ayan na ang aking Aking kalapati. Oo, ibahagi natin ang grasya. Labasan ka para sa akin, Grace. Gusto kong maramdaman ang pagpisil mo sa aking mga daliri.”Isang madre. Isang lalaking mapanganib. Isang pagnanasang hindi dapat umiral.Ipinangako ni Grace ang kanyang buhay sa Diyos, ngunit dumating si Zach—isang lalaking unti-unting sumisira sa mga hangganang buong buhay niyang pinangalagaan.Sa pagitan ng pananampalataya, tukso at ipinagbabawal na pag-ibig, kaya pa kaya ni Grace na tuparin ang kanyang mga panata kapag ang lalaking hindi niya dapat hangarin ang siya ring lalaking pinakagusto niya?
view moreDahan-dahan akong naglakad sa mga pasilyo ng kumbento habang hawak ang aking rosaryo. Marahang nagkikiskisan ang mga butil nito sa aking mga daliri habang dumaraan ako sa pamilyar na mga arko ng bato. Payapa ang hapong iyon. Karamihan sa mga madre ay natapos na sa kanilang mga gawain, at ang tanging naririnig ko ay ang malalayong tinig mula sa looban at paminsan-minsang yabag ng mga taong naglalakad sa likuran ko.
Inayos ko ang aking belo na bahagyang dumulas patungo sa aking noo at nagpatuloy sa paglalakad papunta sa kapilya. Kailangan ko ba talaga itong ipagtapat? Tiningnan ko ang mga butil ng rosaryo sa aking kamay at napabuntong-hininga. Mula pa kahapon ay pilit ko nang inaalis sa isip ko ang bagay na iyon, ngunit paulit-ulit pa rin itong bumabalik. Marahil ay makatutulong kung pag-uusapan ko ito. Itinulak ko ang p***o ng kapilya at pumasok. Sinalubong ako ng pamilyar na amoy ng mga kandila at lumang kahoy. May ilang taong nakaupo sa mga bangko at tahimik na nagdarasal. Lumuhod ako bilang paggalang, nag-antanda ng krus at nagtungo sa kumpisalan. Nasa loob na ang pari. Pumasok ako, lumuhod at nag-antanda ng krus. “Patawarin ninyo ako, Padre, sapagkat ako ay nagkasala.” “Kailan ang huli mong kumpisal, Grace?” “Mga dalawang linggo na po, Padre.” “At ano ang nais mong ipagtapat ngayon?” Nag-atubili ako. Ilang beses kong inensayo sa isip ang mga sasabihin ko habang papunta rito, ngunit ngayong nakaupo na ako sa harap niya, hindi ko alam kung paano magsisimula. “Nagkasala po ako sa aking mga iniisip.” “Anong uri ng mga iniisip?” Pinagdikit ko ang aking mga labi. “May isang lalaki po.” “Isang lalaki?” “Opo, Padre.” “At ano naman tungkol sa kanya?” Mahina akong napabuntong-hininga. “Hindi ko po siya maalis sa isip ko.” “May ginawa ka ba sa lalaking iyon na sa palagay mo ay kailangan mong ipagtapat?” “Wala po. Kamakailan ko lang siya nakilala.” “Kung gayon, ano ang gumugulo sa iyo?” “Hindi ko po alam. Paulit-ulit ko siyang naaalala, at sa palagay ko ay hindi dapat.” “Bakit mo naman nasasabing hindi dapat?” Napatingin ako sa aking mga kamay. “Dahil isa po akong madre, Padre. Hindi dapat ako nakaupo rito at nag-iisip tungkol sa isang lalaking halos hindi ko pa kilala.” “Ang presensya ba niya ang gumugulo sa iyo, o ang nararamdaman mo tuwing naaalala mo siya?” Hindi ako agad nakasagot. “Sa palagay ko, ang nararamdaman ko po.” “Gusto mo bang ikuwento kung paano kayo nagkakilala?” Tumango ako, kahit alam kong hindi niya iyon makikita nang maayos. “Nangyari po iyon kahapon. Naghihintay ako ng bus nang lumapit siya at humingi ng tulong.” “Anong uri ng tulong?” “Nawala raw po ang kanyang pitaka at kinailangan niya ng pamasahe. Binigyan ko siya ng pera. Iyon lang po.” “At mula noon ay iniisip mo na siya?” “Opo.” “Sa palagay mo ba ay gusto mo siyang makita muli?” Napalingon ako sa kabilang panig ng harang. “Hindi ko po alam, Padre.” “Dahan-dahan lang, Grace. Ikukuwento mo sa akin ang nangyari.” Pumikit ako, at bumalik sa aking alaala ang nangyari sa hintuan ng bus. ⸻ Halos labinlimang minuto na akong nakatayo roon, panay ang tingin sa oras sa aking telepono kada ilang sandali. Late na naman ang bus. Inayos ko ang pagkakasabit ng aking bag sa balikat at tumingin sa kalsada, umaasang makikita ko na itong paparating. Halos buong umaga akong nag-asikaso ng mga bagay sa labas ng kumbento, at ang tanging gusto ko na lamang ay makabalik, makakain at makapagpahinga bago ang panalangin sa gabi. Nakatingin ako sa aking telepono nang makarinig ako ng boses ng isang lalaki. “Excuse me.” Napatingala ako. May isang matangkad na lalaki na nakatayo ilang hakbang ang layo sa akin. “Pasensya na sa abala. Maaari ba akong humingi ng pabor?” Isinilid ko ang aking telepono sa bag. “Opo?” Ipinahid niya ang isang kamay sa kanyang mukha. “Medyo napahamak ako. Nawala ang pitaka ko, at kailangan kong makauwi. Wala akong dalang pera.” “Ah.” “Iisa lang pala ang bus na hinihintay natin. Umaasa sana akong mahihiraman kita ng sapat na pamasahe. Maaari ko namang ipadala sa iyo sa pamamagitan ng Venmo pagdating ko sa bahay.” Tiningnan ko siya nang mabuti. Isa siyang malaking lalaki—matangkad at maskulado, malapad ang mga balikat kaya hapit na hapit sa dibdib niya ang suot niyang simpleng itim na T-shirt. Puno ng mga tattoo ang kanyang mga braso, at ang ilan sa mga ito ay naglalaho sa ilalim ng manggas niya. May maliit na singsing na pilak sa ibabang bahagi ng kanyang labi, at maikli ang gupit ng maitim niyang buhok sa magkabilang gilid, habang ang mas mahaba nitong bahagi sa ibabaw ay basta na lamang nakasuyod paatras. Magaspang at halos nakatatakot ang kanyang hitsura. Isa siya sa mga lalaking malamang ay iiwasan ko kung makasalubong ko sa isang lugar kapag gabi. Gayunman, nakatayo siya sa harap ko ngayon, magalang na nakikipag-usap at halatang nahihiyang humingi ng tulong. “Magkano po ang kailangan ninyo?” tanong ko. Sinabi niya sa akin ang halaga. Binuksan ko ang aking bag at hinanap ang pitaka ko. “Sigurado ka ba?” tanong niya nang ilabas ko ang pera. “Opo. Ayos lang.” “Ipinapangako kong babayaran kita. Ibigay mo na lang ang mga detalye ng bank account mo.” “Hindi mo na kailangang mag-alala tungkol doon.” Tiningnan niya ako. “Wala naman akong problema sa pagbabayad sa iyo.” “Alam ko, pero ayos lang talaga. Hindi naman kalakihan iyon.” Tinanggap niya ang pera. “Salamat. Malaking tulong ito.” “Walang anuman. Huwag mo nang alalahanin.” Ngumiti siya, at napansin kong mas matagal ko siyang tinitingnan kaysa sa nararapat. Kapansin-pansin ang kanyang hitsura, at may kakaiba sa kumpiyansa niya sa sarili na dahilan kung bakit mahirap siyang hindi pansinin. Mabilis akong umiwas ng tingin. “Sigurado ka bang ayaw mong bayaran kita?” tanong niya. Umiling ako. “Talagang ayos lang.” “Sige. Salamat.” Nginitian ko siya nang bahagya at ibinalik ang aking atensyon sa kalsada. Maya-maya, dumating na ang bus. “Sa wakas,” bulong ko. Mahinang tumawa siya. “Matagal ka nang naghihintay?” “Sapat na katagalan.” Huminto ang bus at bumukas ang mga p***o. Naunang sumakay ang lalaki, at sumunod naman ako. Nakahanap ako ng upuan ilang hanay ang layo sa kanya. Pumili siya ng upuan sa tabi ng bintana at bahagyang iniunat ang mahahaba niyang mga binti habang komportableng umuupo. Inilagay ko ang aking bag sa kandungan at tumingin sa unahan ng bus. Lumipas ang ilang segundo bago ako muling napatingin sa kanyang direksyon. Nakatingin siya sa labas ng bintana. Muli akong umiwas ng tingin, ngunit hindi nagtagal ay bumalik na naman ang aking atensyon sa kanya. Napansin ko ang mga tattoo sa kanyang braso, ang singsing na pilak sa labi niya at ang paraan ng komportable niyang pagkakaupo, na para bang pag-aari niya ang buong bus. Nahuli ko ang sarili kong nakatitig sa kanya kaya mabilis akong napatingin sa aking mga kamay. Ano ba ang nangyayari sa akin? Isa lamang siyang estranghero. Tinulungan ko lang siya sa pamasahe. Iyon lang. Nang dumating ang hintuan ko, tumayo ako at nagtungo sa pintuan. Nang madaanan ko ang kanyang upuan, muli ko siyang sinulyapan. Napatingala siya. “Magandang araw sa iyo,” sabi niya. “Ikaw rin.” Bumaba ako ng bus nang hindi na lumilingon. ⸻ “Grace?” Ibinalik ako ng tinig ng pari sa kumpisalan. “Opo, Padre?” “Parang bigla kang natahimik.” “Pasensya na po.” “Sabi mo, hindi mo alam ang pangalan ng lalaking iyon?” “Hindi po, Padre. Hindi kami nagpakilala sa isa’t isa.” “At nakita mo na ba siyang muli?” “Hindi pa po.” “Nakausap mo na ba siya mula noon?” “Hindi pa rin po.” “Kung gayon, marahil ay dapat mong hayaan na manatili na lamang ang pagtatagpong iyon bilang isang simpleng pangyayari. Tinulungan mo ang isang taong nangangailangan ng tulong. Walang masama roon.” “Alam ko po.” “Ngunit iniisip mo pa rin siya.” Mahina akong napabuntong-hininga. “Opo.” “Sa palagay mo ba ay gusto mo siyang makita muli?” Nag-atubili ako. Maaari naman akong sumagot ng hindi. Mas madali sana iyon. Ngunit hindi ako sigurado kung iyon ang katotohanan. “Sa palagay ko, hindi naman po ako tututol kung muli ko siyang makita,” amin ko. “At bakit naman?” “Hindi ko rin po talaga alam, Padre.” “Kung gayon, maglaan ka muna ng panahon upang maunawaan ang iyong nararamdaman. Hindi mo kailangang magkaroon ng lahat ng kasagutan ngayon.” Tumango ako. Nagpatuloy siya sa pagbibigay ng payo at mga panalangin. Nakinig ako, tinanggap ang aking penitensya at nag-antanda ng krus bago lumabas ng kumpisalan. Pagkalabas ko, bahagyang gumaan ang pakiramdam ko. Marahil ay pinalaki ko lamang ang isang simpleng pagtatagpo. Nakilala ko ang isang estranghero, tinulungan siya at nagpatuloy sa aking araw. Wala namang dahilan upang bigyan iyon ng mas malalim na kahulugan. Naglakad ako patungo sa mga pintuan ng kapilya habang tahimik na inuusal ang isang panalangin. Pagsapit ko sa mga pasilyo ng kumbento, halos nakumbinsi ko na ang aking sarili na kalimutan siya. Halos. Kinabukasan ng hapon, naglalakad ako patungo sa pasukan ng kumbento. May balak akong lumabas upang asikasuhin ang isang bagay nang makarinig ako ng boses ng isang lalaki na nakikipag-usap sa isang madre sa malapit. “Naghahanap po ako ng isang madre. Nagkita kami kahapon, at tinulungan niya ako sa isang bagay.” Bumagal ang aking lakad. Pamilyar ang kanyang boses. “Hindi ko po alam ang pangalan niya,” patuloy niya. “Mga ganito po siya katangkad, maputi ang kutis. Nakasuot siya ng kasuotan ng mga madre.” Nakilala ko ang kanyang boses bago ko pa man makita ang kanyang mukha. Pagkatapos, lumingon siya. Siya ang lalaking nakilala ko sa hintuan ng bus. At naroon siya sa loob mismo ng kumbento, hinahanap ako.Nang hapong iyon, dumating ako sa community centre kung saan ako nagboboluntaryo bilang bahagi ng regular kong paglilingkod sa komunidad. Isa itong payak na gusali kung saan naghahanda at namamahagi ng pagkain sa mga nangangailangan. Sanay na ako sa nakagawiang pagtulong doon. Paglapit ko sa pasukan, napansin kong naghihintay na si Zach sa labas. Nakasandal siya sa dingding, nakasuksok ang mga kamay sa bulsa ng pantalon. Nakapusod paatras ang maitim niyang buhok, at kitang-kita ang mga tattoo sa mga braso niya sa ilalim ng nakatiklop na manggas ng kamiseta. Muntik na akong dumiretso sa loob, sa pag-aakalang baka ibang tao ang hinihintay niya, ngunit agad na nagtagpo ang mga mata namin. “Grace.” Huminto ako. “Zach. Anong ginagawa mo rito?” “Hinihintay kita.” Tumingin ako sa paligid. “Paano mo nalaman na nandito ako?” “Nabanggit mo ang community service mo noong nagkape tayo.” “Ah. Hindi ko akalaing naaalala mo pa.” “Dapat ba nakalimutan ko?” Bahagya akong ngumiti
Sandali akong natigilan habang nakatayo roon at nakatingin sa kanya. Napansin niya ako at ngumiti. “Hi.” “Hello,” sagot ko habang papalapit. Lumingon sa akin ang madre na nakatayo sa tabi niya. “Oh, Grace. Narito ka pala.” Sinulyapan niya si Zach bago muling tumingin sa akin. “Hinahanap ng ginoong ito ang madre na tumulong sa kanya kanina. Sa palagay ko, ikaw iyon.” Tumango ako. “Opo, ako nga.” Ngumiti si Zach. “Sabi ko sa inyo, mahahanap ko siya.” Mahinang natawa ang madre. “Kung ganoon, iiwan ko na kayong dalawa para makapag-usap.” “Salamat po,” sabi ko. Tumango siya bago naglakad palayo, at naiwan kaming dalawa ni Zach malapit sa pasukan. “Umaasa akong mahahanap kita,” sabi niya. “May problema ba?” “Wala naman. Ayos ang lahat.” Isinuksok niya ang kamay sa bulsa. “Gusto ko lang ibalik ang perang ipinahiram mo sa akin.” “Naku, hindi mo na kailangang gawin iyon.” “Alam kong hindi ko kailangang gawin. Pero gusto ko.” “Talagang ayos lang. Sinabi ko na sa
Dahan-dahan akong naglakad sa mga pasilyo ng kumbento habang hawak ang aking rosaryo. Marahang nagkikiskisan ang mga butil nito sa aking mga daliri habang dumaraan ako sa pamilyar na mga arko ng bato. Payapa ang hapong iyon. Karamihan sa mga madre ay natapos na sa kanilang mga gawain, at ang tanging naririnig ko ay ang malalayong tinig mula sa looban at paminsan-minsang yabag ng mga taong naglalakad sa likuran ko. Inayos ko ang aking belo na bahagyang dumulas patungo sa aking noo at nagpatuloy sa paglalakad papunta sa kapilya. Kailangan ko ba talaga itong ipagtapat? Tiningnan ko ang mga butil ng rosaryo sa aking kamay at napabuntong-hininga. Mula pa kahapon ay pilit ko nang inaalis sa isip ko ang bagay na iyon, ngunit paulit-ulit pa rin itong bumabalik. Marahil ay makatutulong kung pag-uusapan ko ito. Itinulak ko ang pinto ng kapilya at pumasok. Sinalubong ako ng pamilyar na amoy ng mga kandila at lumang kahoy. May ilang taong nakaupo sa mga bangko at tahimik na nagdarasal. Lu












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.