Share

Kabanata 2 - ISANG TASANG KAPE

Author: Humble Lee
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-14 15:52:53

Sandali akong natigilan habang nakatayo roon at nakatingin sa kanya.

Napansin niya ako at ngumiti.

“Hi.”

“Hello,” sagot ko habang papalapit.

Lumingon sa akin ang madre na nakatayo sa tabi niya.

“Oh, Grace. Narito ka pala.” Sinulyapan niya si Zach bago muling tumingin sa akin. “Hinahanap ng ginoong ito ang madre na tumulong sa kanya kanina. Sa palagay ko, ikaw iyon.”

Tumango ako. “Opo, ako nga.”

Ngumiti si Zach. “Sabi ko sa inyo, mahahanap ko siya.”

Mahinang natawa ang madre. “Kung ganoon, iiwan ko na kayong dalawa para makapag-usap.”

“Salamat po,” sabi ko.

Tumango siya bago naglakad palayo, at naiwan kaming dalawa ni Zach malapit sa pasukan.

“Umaasa akong mahahanap kita,” sabi niya.

“May problema ba?”

“Wala naman. Ayos ang lahat.” Isinuksok niya ang kamay sa bulsa. “Gusto ko lang ibalik ang perang ipinahiram mo sa akin.”

“Naku, hindi mo na kailangang gawin iyon.”

“Alam kong hindi ko kailangang gawin. Pero gusto ko.”

“Talagang ayos lang. Sinabi ko na sa iyo na huwag mo nang alalahanin iyon.”

“At sinabi ko rin sa iyo na babayaran kita.”

Umiling ako. “Kung ganoon, mukhang hindi na tayo magkakasundo sa bagay na iyan.”

Sandali niya akong tinitigan bago maikling tumawa.

“Matigas ang ulo mo, ano?”

“Hindi ko tatawaging katigasan ng ulo iyon. Hindi ko lang talaga nakikitang kailangan pa.”

“Sige. Dahil ayaw mong tanggapin ang bayad ko, paano kung ilibre na lang kita ng kape?”

Nag-atubili ako.

“May aasikasuhin pa sana ako,” paliwanag ko.

“Kung ganoon, magkape muna tayo bago ka umalis. Hindi naman ako nagmamadali.”

Pinag-isipan ko ang alok niya. Wala naman itong masama. Gusto lamang niyang ipakita ang pasasalamat niya, at kung minsan, ang pagtanggi sa bawat kabutihang iniaalok sa atin ay maaari ring maging kawalang-galang.

“Sige,” sabi ko. “Masarap sigurong magkape.”

“Maganda. Siyanga pala, parang hindi pa tayo nagkaroon ng pagkakataong magpakilala nang maayos.”

Iniabot niya ang kanyang kamay.

“Zach.”

Tiningnan ko muna ang nakalahad niyang kamay bago ko inilagay roon ang sa akin.

“Grace.”

Kapansin-pansing mas malaki ang kamay niya kaysa sa akin. Malapad ang kanyang palad, at makakapal at malalakas ang kanyang mga daliri na buong higpit na bumalot sa maliit kong kamay habang nagkakamay kami. Magaspang ang balat niya sa aking palad, na para bang mas sanay ang mga kamay niya sa mabibigat na gawain kaysa sa mga maseselang bagay na nakasanayan ko. Napansin ko ang mga tattoo sa likod ng kanyang kamay, na ang maiitim na disenyo ay naglalaho sa ilalim ng manggas ng kanyang damit.

“Ikinagagalak kitang makilala nang maayos, Grace.”

“Ganoon din ako.”

Binitiwan niya ang aking kamay, at inayos ko ang laylayan ng aking kasuotan.

“Tara na. Magkape na tayo,” sabi niya.

Naglakad kami patungo sa isang maliit na kapihan na hindi kalayuan sa kumbento. Tahimik doon nang dumating kami, at iilan lamang ang mga taong nakaupo malapit sa mga bintana. Binuksan ni Zach ang p***o para sa akin, at nagpasalamat ako bago pumili ng mesa.

Umorder siya para sa sarili niya at hinintay akong pumili ng iinumin. Nang dumating ang mga inumin, umupo siya sa tapat ko at sumandal sa kanyang upuan na para bang wala siyang ibang pupuntahan.

Sandali ko siyang pinagmasdan.

Kakaiba talaga. Isang beses ko pa lamang siyang nakikita noon, at hindi man lang umabot nang ilang minuto ang pagtatagpong iyon. Gayunman, higit sa nararapat ang panahong ginugol ko sa pag-iisip tungkol sa kanya. Kahit habang nagdarasal ako, bumabalik sa isip ko ang mukha niya at ang tunog ng kanyang boses.

Ipinagtapat ko na iyon kay Padre.

Naalala ko ang kanyang payo. Hindi ako dapat agad-agad magbigay ng konklusyon, ni ipagkamali ang unang impresyon bilang tunay na pagkaunawa sa pagkatao ng isang tao. Mas masalimuot ang mga tao kaysa sa mga unang bagay na napapansin natin sa kanila.

Alam ko iyon. Isa iyon sa mga prinsipyong sinisikap kong isabuhay.

Gayunman, nagtataka pa rin ako kung bakit ang partikular na estrangherong ito ang labis na sumakop sa aking mga iniisip.

“Ayos ka lang ba?”

Napabalik ako sa kasalukuyan dahil sa kanyang boses.

“Opo. Pasensya na.”

“Parang ang layo ng narating ng isip mo.”

“Nag-iisip lang ako.”

“Tungkol ba iyon sa isang mahalagang bagay?”

“Hindi naman gaano.”

Itinaas niya ang kanyang tasa. “Kung ganoon, sige.”

Humigop ako ng kape.

“Kung gayon,” sabi niya, “gaano ka na katagal dito?”

“Sa kumbento?”

“Oo.”

“Ilang taon na rin.”

“At nagugustuhan mo naman?”

“Oo. Makabuluhan ang buhay dito, bagaman nangangailangan ito ng disiplina at dedikasyon.”

“Mukhang mahirap.”

“May mga pagkakataong mahirap. Pero karamihan sa mga bagay na may halaga ay nangangailangan ng kaunting sakripisyo.”

Tumango siya habang marahang iniikot ang kanyang tasa sa pagitan ng mga daliri.

“Siguro nga.”

“May partikular ka bang dahilan kung bakit mo itinatanong?”

“Wala naman. Nagtatanong lang.”

Bahagya akong ngumiti. “Ikaw naman? Ano ang trabaho mo?”

“Negosyo.”

“Anong klaseng negosyo?”

“Karaniwang negosyo lang.”

Naghintay ako, ngunit wala na siyang idinagdag.

“Hindi ka pala mahilig magkuwento, ano?”

Tumawa siya. “Ang dami mong tanong para sa isang taong nagsasabing hindi siya mausisa.”

Nakikipag-usap lang naman ako.”

“Siyempre.”

May kakaibang kaswalidad sa paraan ng kanyang pagsasalita. Komportable rin siya sa katahimikan at tila hindi niya kailangang punan ang bawat sandali ng kung anu-anong salita.

Maya-maya, nag-vibrate ang kanyang telepono sa mesa. Sinulyapan niya ang screen, kumunot ang noo at ibinaligtad iyon nang hindi sinasagot.

“May problema ba?” tanong ko.

“Wala namang dapat ipag-alala.”

Muli siyang humigop ng kape.

“May mga taong sadyang pinapahirap ang buhay ng iba,” dagdag niya.

“Marahil ay may sarili rin silang mga pinagdaraanan.”

“Siguro. Pero hindi naman ibig sabihin na kailangan nilang idamay ang lahat sa problema nila.”

“Totoo iyon, pero mahalaga ang pagiging matiyaga. Hindi natin palaging alam kung ano ang pinagdaraanan ng ibang tao.”

Tiningnan niya ako.

“Ganyan ka ba palagi mag-isip?”

“Sinisikap ko.”

“Ang sarap siguro ng ganoong pananaw.”

Hindi ako lubos na sigurado kung ano ang ibig niyang sabihin.

“Hindi mo naman siguro iniisip na masamang bagay ang pagiging matiyaga?”

“Hindi. Iniisip ko lang na may mga taong sinasamantala iyon.”

“Kung ganoon, marahil kailangan nilang matutong magpahalaga.”

Mahina siyang tumawa. “Pinagmumukha mong napakadali ng lahat.”

“Hindi ko naman sinabing madali.”

“Mabuti. Dahil hindi talaga.”

Sandali siyang tumigil bago umiling na para bang may naalala.

“Diyos ko. Pasensya na.”

Kumurap ako.

“Para saan?”

“Sa pananalita ko.” Bahagya niyang itinuro ang direksyon ko. “Palagi kong nakakalimutang isang madre ang kausap ko.”

Hindi ko napigilang bahagyang ngumiti. “Hindi mo kailangang humingi ng tawad sa tuwing may nasasabi ka.”

“Siguro dapat.”

“Bakit naman?”

“Dahil napakasama ng bibig ko.”

“Iyan ay isang bagay na maaari mong baguhin.”

Muli siyang tumawa, at sa pagkakataong ito ay mas malakas.

“Ayan. Iyan mismo ang sinasabi ko.”

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“Pinapamukha mong may tamang paraan para gawin ang lahat.”

“Wala ba?”

“Hindi sa lahat ng pagkakataon.”

“Sa palagay ko, kadalasan ay may mas mabuting paraan para harapin ang mga bagay-bagay, kahit hindi natin agad iyon makita.”

Umiling siya, natatawa. “Iba ka talaga.”

Ibinaba ko ang tingin sa aking tasa, iniisip kung pinagtatawanan ba niya ako. Gayunman, walang halatang masamang intensyon sa kanyang ekspresyon.

“Hindi ko naman sinasabing mali ka,” patuloy niya. “Sadyang hindi lang palaging naaayon sa inaakala ng mga tao ang takbo ng mundo.”

“Alam kong hindi perpekto ang mundo.”

“Medyo malayo pa nga iyan sa katotohanan.”

Sumandal siya pasulong at ipinatong ang kanyang mga bisig sa mesa.

“Marami na akong nagawang bagay na hindi ko ipinagmamalaki,” sabi niya. “Hindi ako uupo rito at magkukunwaring hindi iyon totoo. Hindi ako mabuting tao.”

Maingat ko siyang tiningnan.

“Bakit mo naman nasasabi iyan?”

“Dahil alam ko ang mga nagawa ko.”

“Lahat naman tayo ay may mga bagay na pinagsisisihan.”

“Hindi katulad ng sa akin.”

“Hindi mo naman maaaring malaman iyon.”

Bahagya siyang tumawa, ngunit walang saya sa kanyang tinig. “Talaga bang naniniwala kang may kabutihan sa bawat tao?”

“Naniniwala akong kayang magbago ng mga tao. Walang sinuman ang hindi na maaaring tubusin dahil lamang sa mga pagkakamaling nagawa niya.”

“Kahit ang mga taong nakagawa ng kakila-kilabot na bagay?”

“Lalo na ang mga taong kinikilala ang kanilang mga pagkakamali at tunay na nagnanais na magbago.”

Napatingin siya sa kanyang kape.

“Hindi palaging ganoon kasimple.”

“Hindi nga siguro. Pero hindi iyon nangangahulugang dapat nang tumigil ang isang tao sa pagsisikap.”

Sandali siyang hindi nagsalita. Naisip ko kung naging masyado ba akong mariin sa aking mga sinabi. Madaling magbigay ng mga prinsipyo, ngunit ibang usapan ang isabuhay ang mga ito sa bawat pagkakataon.

“Malaki ang pananalig mo sa mga tao,” sabi niya sa wakas.

“Sa palagay ko, kailangan natin iyon. Kung hindi, ano na lang ang pag-asa ng sinuman?”

Sandali niya akong pinagmasdan bago bahagyang tumango.

“May punto ka.”

Hindi ko alam kung ano ang iisipin tungkol sa kanya. Para siyang namuhay sa mundong ibang-iba sa mundong nakasanayan ko, gayunman ay nakaupo siya ngayon sa harap ko at nakikipag-usap tungkol sa kabutihan at sa posibilidad na maging mas mabuting tao. May kontradiksyon doon, bagaman marahil ay bahagi talaga ng pagiging tao ang mga kontradiksyon.

Pinaalalahanan ko ang aking sarili na huwag siyang husgahan.

Pinaalalahanan ko rin ang aking sarili na ang pagiging maawain ay hindi nangangahulugang kailangan kong sang-ayunan ang lahat ng ginagawa ng isang tao.

Naubos namin ang aming mga inumin, at sinulyapan ko ang oras.

“Kailangan ko na pong umalis. May aasikasuhin pa ako.”

“Saan ka pupunta?”

“Hindi naman kalayuan dito.”

“Samahan na kita.”

“Hindi mo na kailangang gawin iyon.”

“Alam ko. Nag-alok lang ako.”

Kinuha ko ang aking mga gamit at sabay kaming lumabas ng kapihan.

Hindi naman ganoon kahaba ang aming nilakad. Nagpatuloy kami sa pag-uusap, bagaman napunta na sa mas magagaan na paksa ang aming usapan. May paraan si Zach ng pagsasabi ng mga karaniwang bagay na nagiging nakakatawa ang mga ito, at natagpuan ko ang aking sarili na mas malayang sumasagot kaysa sa inaasahan ko.

Nang makarating kami sa lugar na kailangan kong puntahan, pumasok ako upang magtanong-tanong.

Sa kasamaang-palad, wala roon ang taong nais kong makausap.

Bumalik ako kay Zach, na naghihintay sa labas.

“Ayos lang ba ang lahat?” tanong niya.

“Oo. Sa kasamaang-palad, wala rito ang taong kailangan kong makausap.”

“Hindi maganda ang tiyempo.”

“Mukhang ganoon na nga. Kailangan ko na lang bumalik sa ibang araw.”

Tumango siya. “Tara na. Ihahatid na kita pabalik.”

“Napakarami mo nang ginugol na oras para sa akin.”

“Wala namang problema.”

Hindi na ako nakipagtalo.

Pagdating namin sa kumbento, napagtanto kong mas tumagal ang aming pag-uusap kaysa sa inaasahan ko. Isa lamang iyong karaniwang hapon, wala nang iba. Isang tasa ng kape, isang maikling lakad at isang pag-uusap kasama ang isang taong halos hindi ko pa kilala.

Gayunman, natagpuan ko ang aking sarili na inaalala ang ilan sa mga sinabi niya.

Huminto kami malapit sa pasukan.

“Salamat sa kape, Zach.”

“Walang anuman.”

Isinuksok niya ang kanyang mga kamay sa bulsa, pagkatapos ay tumingin sa kumbento bago muling ibinaling sa akin ang kanyang tingin.

“Okay lang ba kung dumalaw ako rito minsan?”

Bahagya akong nagulat sa tanong niya.

“Dito?”

“Oo. Sa kumbento. Gusto kong dumalaw.”

“May kailangan ka ba?”

“Hindi naman ganoon.” Sandali siyang tumigil, tila pinipili ang kanyang mga sasabihin. “Sadyang… kapag narito ako at nakakausap ang isang tulad mo, mas madali kong nakakalimutan ang ilan sa mga nagawa ko. Nabibigyan ako nito ng pagkakataong mag-isip tungkol sa ibang bagay, sa halip na puro iyon na lang.”

Pinag-isipan ko ang kanyang mga sinabi.

Marahil ay may mga pasaning dinadala siya na hindi niya alam kung paano bibitawan. Marahil ay kailangan lamang niya ng isang taong magpapaalala sa kanya na hindi kailangang diktahan ng kanyang nakaraan ang lahat ng mangyayari sa hinaharap.

Naniniwala ako sa posibilidad ng pagtubos. Naniniwala akong maaaring makabalik sa tamang landas ang isang tao, kahit pa ang mga naging desisyon niya ay naglayo sa kanya nang husto mula rito.

“Kung sa palagay mo ay nakatutulong sa iyo ang pagpunta rito, malugod kang makapagdadalaw,” sabi ko. “Hindi mo naman kailangang ako ang makausap sa tuwing pupunta ka. Kung hindi ako available, maaari kang makipag-usap sa iba pang mga madre.”

Tumango siya.

“Sige. Salamat.”

“Walang anuman.”

Ngumiti siya sa akin sa huling pagkakataon bago tumalikod at umalis.

Sandali ko siyang pinanood habang papalayo, saka ako humarap sa pasukan ng kumbento.

Isa lamang iyong simpleng pagkikita. Walang pambihirang nangyari, at wala akong dahilan upang bigyan ng anumang espesyal na kahulugan ang hapong iyon.

Gayunman, habang naglalakad ako, paulit-ulit kong binibigkas sa isip ang kanyang pangalan.

Zach.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • PATAWARIN MO AKO, AMA, SAPAGKAT SIYA ANG AKING NAIS (SPG)   Kabanata 3 - HINDI KO MATIIS NA MAY UMAAPI SA IYO

    Nang hapong iyon, dumating ako sa community centre kung saan ako nagboboluntaryo bilang bahagi ng regular kong paglilingkod sa komunidad. Isa itong payak na gusali kung saan naghahanda at namamahagi ng pagkain sa mga nangangailangan. Sanay na ako sa nakagawiang pagtulong doon. Paglapit ko sa pasukan, napansin kong naghihintay na si Zach sa labas. Nakasandal siya sa dingding, nakasuksok ang mga kamay sa bulsa ng pantalon. Nakapusod paatras ang maitim niyang buhok, at kitang-kita ang mga tattoo sa mga braso niya sa ilalim ng nakatiklop na manggas ng kamiseta. Muntik na akong dumiretso sa loob, sa pag-aakalang baka ibang tao ang hinihintay niya, ngunit agad na nagtagpo ang mga mata namin. “Grace.” Huminto ako. “Zach. Anong ginagawa mo rito?” “Hinihintay kita.” Tumingin ako sa paligid. “Paano mo nalaman na nandito ako?” “Nabanggit mo ang community service mo noong nagkape tayo.” “Ah. Hindi ko akalaing naaalala mo pa.” “Dapat ba nakalimutan ko?” Bahagya akong ngumiti

  • PATAWARIN MO AKO, AMA, SAPAGKAT SIYA ANG AKING NAIS (SPG)   Kabanata 2 - ISANG TASANG KAPE

    Sandali akong natigilan habang nakatayo roon at nakatingin sa kanya. Napansin niya ako at ngumiti. “Hi.” “Hello,” sagot ko habang papalapit. Lumingon sa akin ang madre na nakatayo sa tabi niya. “Oh, Grace. Narito ka pala.” Sinulyapan niya si Zach bago muling tumingin sa akin. “Hinahanap ng ginoong ito ang madre na tumulong sa kanya kanina. Sa palagay ko, ikaw iyon.” Tumango ako. “Opo, ako nga.” Ngumiti si Zach. “Sabi ko sa inyo, mahahanap ko siya.” Mahinang natawa ang madre. “Kung ganoon, iiwan ko na kayong dalawa para makapag-usap.” “Salamat po,” sabi ko. Tumango siya bago naglakad palayo, at naiwan kaming dalawa ni Zach malapit sa pasukan. “Umaasa akong mahahanap kita,” sabi niya. “May problema ba?” “Wala naman. Ayos ang lahat.” Isinuksok niya ang kamay sa bulsa. “Gusto ko lang ibalik ang perang ipinahiram mo sa akin.” “Naku, hindi mo na kailangang gawin iyon.” “Alam kong hindi ko kailangang gawin. Pero gusto ko.” “Talagang ayos lang. Sinabi ko na sa

  • PATAWARIN MO AKO, AMA, SAPAGKAT SIYA ANG AKING NAIS (SPG)   Kabanata 1 - PATAWARIN MO AKO, AMA, NAGKASALA AKO

    Dahan-dahan akong naglakad sa mga pasilyo ng kumbento habang hawak ang aking rosaryo. Marahang nagkikiskisan ang mga butil nito sa aking mga daliri habang dumaraan ako sa pamilyar na mga arko ng bato. Payapa ang hapong iyon. Karamihan sa mga madre ay natapos na sa kanilang mga gawain, at ang tanging naririnig ko ay ang malalayong tinig mula sa looban at paminsan-minsang yabag ng mga taong naglalakad sa likuran ko. Inayos ko ang aking belo na bahagyang dumulas patungo sa aking noo at nagpatuloy sa paglalakad papunta sa kapilya. Kailangan ko ba talaga itong ipagtapat? Tiningnan ko ang mga butil ng rosaryo sa aking kamay at napabuntong-hininga. Mula pa kahapon ay pilit ko nang inaalis sa isip ko ang bagay na iyon, ngunit paulit-ulit pa rin itong bumabalik. Marahil ay makatutulong kung pag-uusapan ko ito. Itinulak ko ang pinto ng kapilya at pumasok. Sinalubong ako ng pamilyar na amoy ng mga kandila at lumang kahoy. May ilang taong nakaupo sa mga bangko at tahimik na nagdarasal. Lu

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status