Home / Romance / PATAWARIN MO AKO, AMA, SAPAGKAT SIYA ANG AKING NAIS (SPG) / Kabanata 3 - HINDI KO MATIIS NA MAY UMAAPI SA IYO

Share

Kabanata 3 - HINDI KO MATIIS NA MAY UMAAPI SA IYO

Author: Humble Lee
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-14 15:53:24

Nang hapong iyon, dumating ako sa community centre kung saan ako nagboboluntaryo bilang bahagi ng regular kong paglilingkod sa komunidad. Isa itong payak na gusali kung saan naghahanda at namamahagi ng pagkain sa mga nangangailangan. Sanay na ako sa nakagawiang pagtulong doon.

Paglapit ko sa pasukan, napansin kong naghihintay na si Zach sa labas. Nakasandal siya sa dingding, nakasuksok ang mga kamay sa bulsa ng pantalon. Nakapusod paatras ang maitim niyang buhok, at kitang-kita ang mga tattoo sa mga braso niya sa ilalim ng nakatiklop na manggas ng kamiseta.

Muntik na akong dumiretso sa loob, sa pag-aakalang baka ibang tao ang hinihintay niya, ngunit agad na nagtagpo ang mga mata namin.

“Grace.”

Huminto ako.

“Zach. Anong ginagawa mo rito?”

“Hinihintay kita.”

Tumingin ako sa paligid. “Paano mo nalaman na nandito ako?”

“Nabanggit mo ang community service mo noong nagkape tayo.”

“Ah. Hindi ko akalaing naaalala mo pa.”

“Dapat ba nakalimutan ko?”

Bahagya akong ngumiti. “Hindi ko naman sinabi iyon.”

Inalis niya ang pagkakasandal sa dingding.

“Papunta ka na ba sa loob?”

“Oo. Marami pa akong kailangang gawin.”

“Kung ganoon, tara na.”

“Papapasok ka?”

“Maliban na lang kung may problema ka roon.”

“Wala naman. Akala ko lang baka may iba ka pang pupuntahan.”

“Walang hindi kayang maghintay.”

Umiling ako at nauna nang pumasok.

Abala na ang lahat sa loob. Naghahanda ng pagkain ang mga boluntaryo, nag-aayos ng mga lalagyan at umaasikaso sa mga taong dumating upang humingi ng tulong. Binati ko ang lalaking namamahala sa serbisyo at itinali ang aking apron bago sumama sa iba.

Nanatili muna si Zach malapit sa pasukan, pinagmamasdan ang mga nangyayari.

“Puwede kang umupo kung gusto mo,” sabi ko sa kanya.

“Ayos lang ako.”

“Hindi mo kailangang nakatayo lang diyan.”

“Grace, kaya ko namang tumayo.”

Tiningnan ko siya nang makahulugan.

Ngumisi siya. “Sige na. Magpapakabait ako.”

Hindi ako lubos na kumbinsido, pero bumalik na ako sa ginagawa ko.

Nagsimula ang hapon nang walang anumang aberya. Tumutulong ako sa pamamahagi ng pagkain, sumasagot sa mga tanong at tinitiyak na maayos ang pagkakalagay ng mga suplay. Karamihan sa mga tao ay nagpapasalamat, kahit na dumaranas sila ng mahirap na sitwasyon. May ilan namang tahimik lamang at mas gustong kunin ang kanilang pagkain nang hindi nakikipag-usap.

Hanggang sa may lalaking lumapit sa counter.

Mukha na siyang iritado bago pa man siya tuluyang makarating sa akin.

“Ano ito?”

Tiningnan ko ang lalagyang nasa harapan niya. “Iyan po ang pagkain ninyo.”

“Ito ang ibibigay ninyo sa akin?”

“Opo.”

Inangat niya ang takip at tinitigan ang laman.

“Pinagtitripan ba ninyo ako?”

“May problema po ba?”

“Tingnan mo nga ito. Inaasahan ninyong kakainin ko ito?”

“Iyan din po ang dami ng pagkaing ibinibigay namin sa lahat.”

“Hindi naman ako katulad ng lahat, hindi ba? Dagdagan mo.”

Itinulak niya ang lalagyan palapit sa akin.

“Wala akong pakialam sa lahat ng iba. Ang sarili ko ang pinag-uusapan ko.”

Pinanatili kong mahinahon ang boses ko. “Naiintindihan kong gutom kayo, pero hindi ako puwedeng magbigay ng higit sa itinakda naming dami.”

“Kung ganoon, sino ang puwede?”

“Puwede ko pong tawagin ang supervisor kung gusto ninyo.”

Mapait siyang natawa.

“Siyempre. Laging may ibang kailangang sumagot sa problema.”

“Sinusubukan ko lang pong tumulong.”

“Kung ganoon, tigilan mo ang pagtayo riyan na parang walang silbi at gumawa ka naman ng paraan.”

Napahinto ako.

“Pakiusap, huwag ninyo akong kausapin nang ganyan.”

Nagbago ang ekspresyon niya.

“Ano’ng sinabi mo?”

“Sabi ko, hindi ninyo kailangang maging bastos.”

“Huwag mo akong pagsabihan kung paano ako magsalita.”

Huminga ako nang malalim at sinikap na manatiling kalmado.

“Hindi ako nakikipagtalo sa inyo. Ipinapaliwanag ko lang kung ano ang mayroon kami.”

“Kung ganoon, ipaliwanag mo iyan sa taong may pakialam. Hindi ako pumunta rito para sermunan ng isang madre.”

Mas tumimo sa akin ang mga salitang iyon kaysa sa inaasahan ko, ngunit bago pa ako makasagot, malakas niyang hinampas ng palad ang counter.

“Bingi ka ba? Tawagin mo rito ang taong marunong gumawa ng trabaho niya!”

“Tama na.”

Nagmumula sa likuran ko ang tinig na iyon.

Lumingon ako at nakita kong papalapit si Zach. Wala na ang kaswal na ekspresyong kanina’y nasa mukha niya.

Tumingin sa kanya ang lalaki.

“Ano?”

“Narinig mo siya. Tama na.”

“Sino ka ba?”

“Isang taong sawang-sawa nang makinig sa mga sinasabi mo.”

Huminto si Zach sa tabi ko.

“Narito ka sa isang lugar kung saan sinusubukan ka nilang tulungan, pero mula nang dumating ka, puro ka lang satsat.”

Napaingos ang lalaki. “At ano’ng gagawin mo?”

“Depende. Itutuloy mo pa ba ang pag-aasal mong parang gago?”

“Bantayan mo ang bibig mo.”

Napatawa nang maikli si Zach.

“Ang kapal naman ng mukha mong sabihin iyan.”

“Makinig ka, pare. Hindi ko alam kung sino ang akala mong ikaw, pero puwede kang umalis sa harapan ko.”

“Hindi kita kaibigan.”

“Kung ganoon, lumayo ka sa mukha ko.”

“Walang problema. Pagkatapos mong humingi ng tawad sa kanya.”

Bahagya akong humakbang pasulong.

“Zach, ayos lang.”

Hindi man lang siya tumingin sa akin.

“Hindi, hindi ayos.”

Itinuro ako ng lalaki.

“Bakit hindi mo sabihan ang munting kaibigan mo na lumayas? Sa amin lang ito.”

Tumigas ang ekspresyon ni Zach.

“Ibaba mo ang lintik mong daliri. Huwag mo siyang ituro.”

“Kung hindi, ano?”

“Subukan mo ako.”

Itinulak siya ng lalaki.

Mabilis na sumunod ang lahat.

Hinawakan ni Zach ang harapan ng kamiseta nito at hinila siya palapit. Tumama ang likod ng lalaki sa gilid ng counter, dahilan upang mahulog sa sahig ang isang lalagyan.

“Subukan mo akong hawakan ulit, lintik ka!”

“Ikaw ang unang gumawa niyon, gago ka!”

“Alisin mo ang mga kamay mo sa akin!”

“Kung ganoon, tigilan mo ang pagtulak sa akin!”

Umangat ang kamao ni Zach.

“Zach!”

Nagmamadali akong lumapit at hinawakan ang braso niya gamit ang dalawang kamay.

“Huwag!”

Halos hindi niya ako napansin.

“Tumabi ka, Grace.”

“Hindi. Bitawan mo siya!”

“Narinig mo ba ang sinabi niya sa iyo?”

“Narinig ko. Ngayon, bitawan mo na siya!”

Nagpumiglas ang lalaki sa pagkakahawak ni Zach.

“Alisin ninyo sa akin ang baliw na ’to!”

“Tumahimik ka,” singhal ni Zach. “Sobra na ang sinabi mo.”

“Zach, tumingin ka sa akin!”

Bahagya siyang lumingon.

“Grace, tumabi ka.”

“Hindi ako aalis. Bibitawan mo siya.”

“Kailangan niyang matutong manahimik kapag dapat siyang manahimik.”

“At tuturuan mo siya sa pamamagitan ng pagsuntok sa kanya?”

Nanigas ang panga niya.

“Lintik, dapat magpasalamat siyang nagpipigil pa ako.”

“Kung ganoon, magpatuloy ka sa pagpipigil.”

Ilang sandali pang nanatiling mahigpit ang pagkakahawak niya. Ramdam ko ang tensiyon sa braso niya sa ilalim ng mga kamay ko. Malakas siya, at alam kong hindi ko siya mapipilit na pakawalan ang lalaki.

Pero hindi ko hahayaang saktan niya ito nang hindi man lang sinusubukang pigilan siya.

“Pakiusap, Zach.”

Tumingin siya sa akin.

Marahil ay may nakita siya sa ekspresyon ko na sa wakas ay umabot sa kanya, dahil unti-unting lumuwag ang kamay niya. Binitiwan niya ang kamiseta ng lalaki, at napaatras ito habang inaayos ang suot.

“Lintik na baliw ka!”

Humakbang si Zach palapit sa kanya.

“Tuloy-tuloy ka na sa paglalakad.”

“Isusumbong kita!”

“Gawin mo ang gusto mo.”

“Zach!”

Huminto siya.

Patuloy na nagbulung-bulungan ang lalaki habang palayo ito sa counter. Nagmadaling lumapit ang isa sa mga boluntaryo upang pulutin ang nalaglag na lalagyan, habang papalapit naman ang supervisor upang alamin ang nangyari.

Ipinaliwanag ko ang sitwasyon sa abot ng aking makakaya, habang pinananatiling kalmado ang boses ko. Halos walang sinabi si Zach. Nakatayo lamang siya sa tabi ko, mahigpit pa rin ang pagkakakuyom ng panga.

Maya-maya, bumalik ang supervisor sa lugar ng pamamahagi matapos matiyak na walang nasaktan.

Humarap ako kay Zach.

“Ano ba iyon?”

“Lumampas siya sa hangganan.”

“Hindi iyon nagbibigay sa iyo ng karapatang saktan siya.”

“Hindi ko naman siya sinaktan.”

“Hinawakan mo siya at muntik mo na siyang suntukin!”

“Kasi nakatayo siya roon at iniinsulto ka na parang kung sinong hayop.”

“Zach.”

“Ano? Gusto mo bang ngumiti na lang ako at pasalamatan siya?”

“Hindi. Gusto kong lumayo ka na lang.”

Tiningnan niya ako na para bang may sinabi akong katawa-tawa.

“Lumayo?”

“Oo. Puwede mong hayaang ang supervisor ang umasikaso sa kanya.”

“Bago pa may makapunta rito, nakapagsabi na sana siya ng dalawampung pang-iinsulto.”

“At binigyan mo pa siya ng dahilan para magsabi ng dalawampu pa.”

Kinuskos niya ang panga niya habang nakatingin sa counter.

“Lintik naman.”

Tinaasan ko siya ng kilay.

Tumingin siya sa akin. “Pasensiya na.”

Napabuntong-hininga ako.

“Hindi ka puwedeng laging ganoon ang reaksiyon tuwing may taong nakakainis sa iyo.”

“Hindi ako sanay na hinahayaan lang na apihin ako ng mga tao.”

“Magkaiba ang pagtatanggol sa sarili at ang pagkawala ng kontrol.”

Bahagya siyang umiling na parang hindi niya gaanong pinapansin ang sinabi ko.

“Kahit ano pang sabihin mo, Grace.”

“Seryoso ako.”

“Alam ko.”

Mas mahina ang sagot niya kaysa sa inaasahan ko. Saglit siyang nagmukhang natutuwa sa tindi ng pag-aalala ko sa nangyari, pero hindi na siya nakipagtalo.

Bumalik ako sa mga tungkulin ko, bagaman ramdam ko ang presensiya niya sa malapit. Nanatili siya roon hanggang sa matapos ako, paminsan-minsang tumitingin sa pasukan tuwing may nagtataas ng boses.

Nang sa wakas ay hubarin ko ang apron at kunin ang mga gamit ko, sumabay siya sa paglalakad ko.

“Ang tahimik mo naman,” sabi niya.

“May iniisip ako.”

“Tungkol ba sa nangyari?”

“Ano pa ba ang iisipin ko?”

Nagkibit-balikat siya. “Hindi ko alam. Baka napagpasyahan mo nang masama akong tao.”

Tumingin ako sa kanya.

“Wala akong ganoong napagpasyahan.”

“Mabuti.”

“Pero hindi ko sinasang-ayunan ang ginawa mo.”

Nakuha ko na ang ibig mong sabihin.”

Nagpatuloy kami sa paglalakad.

Sinisikap kong unawain kung bakit ganoon katindi ang naging reaksiyon niya. Bastos talaga ang lalaki, at hindi ko nagustuhan ang paraan ng pakikipag-usap nito sa akin. Pero agad at halos likas ang naging tugon ni Zach. Para bang sapat na ang ideyang may mang-iinsulto sa akin upang tuluyan siyang mawalan ng kontrol.

“Ganoon ka na ba talaga noon pa?” tanong ko.

“Ganoon na ano?”

“Madali kang magalit.”

Napatawa siya nang maikli.

“Depende kung sino ang nagtatanong.”

“Ako ang nagtatanong.”

Tumingin siya sa unahan.

“Sabihin na lang nating wala akong gaanong pasensiya sa mga taong akala nila puwede nilang gawin ang kahit anong gusto nila.”

“Kahit na malagay ka pa sa gulo?”

“Hindi ako masyadong nag-aalala kung magkagulo man ako.”

“Hindi iyan isang bagay na dapat mong ipagmalaki.”

“Hindi ko naman sinabing ipinagmamalaki ko.”

Sumulyap ako sa kanya. Napakasimple ng pagkakasabi niya kaya hindi ko malaman kung sinasadya ba niyang pahirapan ako o talagang iyon ang paniniwala niya.

“Alam mo,” sabi ko, “kung minsan, mas matinding lakas ng loob ang kailangan para talikuran ang gulo kaysa para makipag-away.”

“Siguro.”

“Hindi ka ba sumasang-ayon?”

Tumingin siya sa akin.

“Sa tingin ko, depende sa sitwasyon.”

Pinag-isipan ko iyon. Kahit paano, hindi niya basta binabalewala ang lahat ng sinasabi ko.

Naglakad pa kami nang kaunti bago siya muling nagsalita.

“Hindi mo dapat kailangang tiisin ang pagtrato sa iyo nang ganoon.”

“Alam ko. Pero hindi ko kontrolado ang asal ng ibang tao.”

“Hindi. Hindi mo nga kontrolado.”

“At hindi mo rin kontrolado.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Unti-unti ko nang naiintindihan iyan.”

Hindi ako sigurado kung gaano karami sa mga sinabi ko ang talagang sinasang-ayunan niya, pero pinahahalagahan kong nakikinig siya.

Narating namin ang landas na pabalik sa kumbento. Inayos ko ang strap ng bag ko at sumulyap sa kanya.

“Sana hindi ka na makipagtalo sa ibang tao sa susunod na pagbisita mo.”

Tumingin siya sa akin.

“Susubukan kong magpakabait.”

“Pakiusap, gawin mo.”

Natahimik siya sandali. Pagkatapos, naging seryoso ang ekspresyon niya.

“Gagawin ko ang lahat. Pero hindi ko matiis na may umaapi sa iyo.”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • PATAWARIN MO AKO, AMA, SAPAGKAT SIYA ANG AKING NAIS (SPG)   Kabanata 3 - HINDI KO MATIIS NA MAY UMAAPI SA IYO

    Nang hapong iyon, dumating ako sa community centre kung saan ako nagboboluntaryo bilang bahagi ng regular kong paglilingkod sa komunidad. Isa itong payak na gusali kung saan naghahanda at namamahagi ng pagkain sa mga nangangailangan. Sanay na ako sa nakagawiang pagtulong doon. Paglapit ko sa pasukan, napansin kong naghihintay na si Zach sa labas. Nakasandal siya sa dingding, nakasuksok ang mga kamay sa bulsa ng pantalon. Nakapusod paatras ang maitim niyang buhok, at kitang-kita ang mga tattoo sa mga braso niya sa ilalim ng nakatiklop na manggas ng kamiseta. Muntik na akong dumiretso sa loob, sa pag-aakalang baka ibang tao ang hinihintay niya, ngunit agad na nagtagpo ang mga mata namin. “Grace.” Huminto ako. “Zach. Anong ginagawa mo rito?” “Hinihintay kita.” Tumingin ako sa paligid. “Paano mo nalaman na nandito ako?” “Nabanggit mo ang community service mo noong nagkape tayo.” “Ah. Hindi ko akalaing naaalala mo pa.” “Dapat ba nakalimutan ko?” Bahagya akong ngumiti

  • PATAWARIN MO AKO, AMA, SAPAGKAT SIYA ANG AKING NAIS (SPG)   Kabanata 2 - ISANG TASANG KAPE

    Sandali akong natigilan habang nakatayo roon at nakatingin sa kanya. Napansin niya ako at ngumiti. “Hi.” “Hello,” sagot ko habang papalapit. Lumingon sa akin ang madre na nakatayo sa tabi niya. “Oh, Grace. Narito ka pala.” Sinulyapan niya si Zach bago muling tumingin sa akin. “Hinahanap ng ginoong ito ang madre na tumulong sa kanya kanina. Sa palagay ko, ikaw iyon.” Tumango ako. “Opo, ako nga.” Ngumiti si Zach. “Sabi ko sa inyo, mahahanap ko siya.” Mahinang natawa ang madre. “Kung ganoon, iiwan ko na kayong dalawa para makapag-usap.” “Salamat po,” sabi ko. Tumango siya bago naglakad palayo, at naiwan kaming dalawa ni Zach malapit sa pasukan. “Umaasa akong mahahanap kita,” sabi niya. “May problema ba?” “Wala naman. Ayos ang lahat.” Isinuksok niya ang kamay sa bulsa. “Gusto ko lang ibalik ang perang ipinahiram mo sa akin.” “Naku, hindi mo na kailangang gawin iyon.” “Alam kong hindi ko kailangang gawin. Pero gusto ko.” “Talagang ayos lang. Sinabi ko na sa

  • PATAWARIN MO AKO, AMA, SAPAGKAT SIYA ANG AKING NAIS (SPG)   Kabanata 1 - PATAWARIN MO AKO, AMA, NAGKASALA AKO

    Dahan-dahan akong naglakad sa mga pasilyo ng kumbento habang hawak ang aking rosaryo. Marahang nagkikiskisan ang mga butil nito sa aking mga daliri habang dumaraan ako sa pamilyar na mga arko ng bato. Payapa ang hapong iyon. Karamihan sa mga madre ay natapos na sa kanilang mga gawain, at ang tanging naririnig ko ay ang malalayong tinig mula sa looban at paminsan-minsang yabag ng mga taong naglalakad sa likuran ko. Inayos ko ang aking belo na bahagyang dumulas patungo sa aking noo at nagpatuloy sa paglalakad papunta sa kapilya. Kailangan ko ba talaga itong ipagtapat? Tiningnan ko ang mga butil ng rosaryo sa aking kamay at napabuntong-hininga. Mula pa kahapon ay pilit ko nang inaalis sa isip ko ang bagay na iyon, ngunit paulit-ulit pa rin itong bumabalik. Marahil ay makatutulong kung pag-uusapan ko ito. Itinulak ko ang pinto ng kapilya at pumasok. Sinalubong ako ng pamilyar na amoy ng mga kandila at lumang kahoy. May ilang taong nakaupo sa mga bangko at tahimik na nagdarasal. Lu

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status