**Napakawalang-katarungan**

**Napakawalang-katarungan**

**PANANAW NI NOAH**

Ang pagnanakaw sa pagkatao ng aking kapatid para patunayan sa aking ama na ang mga babae ay nababagay sa yelo ay tunog mas madali noong nakaraang ilang oras. Noong oras na iyon, naisip ko ang pag-iskor ng mga goal, pagpanalo sa mga kampeonato, ang pagtingin sa baba ng panga ng aking ama kapag pinatunayan ko sa kaniyang mali siya……hindi ko kailanman naisip na mababalot ako sa sapat na duct tape para makaligtas sa isang likas na sakuna.

O ang pagsuot ng tatlong patong ng damit para lang itago ang katotohanang ang Diyos ay medyo masyadong matulungin noong nililikha ang aking katawan. Ang wig na nakadikit sa aking scalp ay parang ginawa mula sa isang cactus, ang mga pekeng kilay na idinikit ni Ernesto sa aking mga kilay ay sobrang nakakamot, isang kamot na lang ako sa paglalantad ng aking buong pagkatao bago pa man kami lumapag.

Huwag mo na akong pasimulan sa mga sideburn.

At sa paanuman, hindi iyon ang pinakamalaki kong problema.

Ang pinakamalaki kong problema ay nakaupo nang eksaktong labing-walong pulgada ang layo sa akin. Si Jace Donovan. Nagnakaw ako ng tingin sa kaniya bago tumingin pabalik sa bintana ng eroplano.

Apat na taon; apat na buong taon mula noong huli ko siyang nakita, at ang panahon ay hindi naging mabait sa kaniya. Hindi, inispoil siya nito.

Ang kaniyang madilim na buhok ay mas mahaba nang kaunti kaysa sa natatandaan ko, bumabagsak nang walang kapagud-pagog sa kaniyang noo para i-frame ang kaniyang napakatangang gwapong mukha. Isang sleeve ng mga tattoo ang nawala sa ilalim ng nakatagong cuffs ng kaniyang itim na hoodie, at isang mamahaling pilak na orasan ang nasa paligid ng kaniyang pulso. Sa paanuman, kahit nakaupo, dinadala niya ang kaniyang sarili na para bang pagmamay-ari niya ang bawat pulgada ng eroplano.

Mukha siyang sikat na manlalaro ng hockey na katulad niya. Napakawalang-katarungan; dinurog niya ang puso ko at sa paanuman ay naging mas hot pa.

“Patuloy ka lang bang tititig sa bintanang iyon?” Sinabi niya nang tamad, mararamdaman ko ang kaniyang titig na tumatakbo sa aking balat. Ipinagkrus ko ang aking mga kamay. “O nagbabalak ka bang bumati?”

Halos lumukso ako palabas ng aking upuan. “Ako..” ang aking totoong boses ay lumabas. Inayos ko ang aking lalamunan, pinalalim ito; “Pahinga lang ako.”

Pinag-aralan niya ako nang isang segundo habang pinipilit ko ang aking sarili na hawakan ang kaniyang titig. “Pagod?”

“Isang mahabang lipad ito.”

“Owen Brooks…matagal na mula noong naging ganito tayo. Saan ka papunta?” Yumuko siya sa akin; malamang masyadong malapit dahil naaamoy ko ang kaniyang lasang mint na hininga na nakatali sa mamahaling pabango na kumakapit sa kaniyang kumikislap na balat.

Lumunok ako ulit. “Black Ridge Hockey Academy.” Kinamuhian ko na ang boses ko ay lumabas na may piyok at ang kaniyang mga kilay ay tumaas.

“Ikaw? Bakit?”

“Gusto kong subukan para sa star team,” sagot ko, sinusubukang huwag kumurap nang mabilis o manginig mula sa kaniyang tumatagos na bughaw na titig.

“Kailan ka pa nagkagusto sa hockey?”

Humagikhik siya, yumuko nang mas malayo sa likod. Halos manginig ako; ang kaniyang perpektong atletiko, may laman na katawan ay natatakpan sa ibabaw ng upuan, nagbibigay sa kaniyang mas masarap na hitsura kaysa noong una.

“Mula ngayon.”

“At ang tatay mo ay walang kinalaman dito? Huli kong sinuri, galit ka sa isports.”

Nagawa kong makalimutan na siya at si Owen ay matalik na magkaibigan; siyempre, iniisip niya ito. “Nagbago ang isip ko.”

“Nakikita ko 'yan….mukhang hindi lang ang isip mo ang nagbago sa iyo.”

Pumilit ako ng isang tawa na tunog tulad ng isang taong nabilaukan sa mga yelo. “Anong ibig mong sabihin?”

Ang kaniyang mga bughaw na mata ay nanatili sa aking mukha nang isang segundo na mas matagal kaysa sa gusto kong kapootan. Pakiusap itigil mo ang pagtingin sa akin….pakiusap.

“Iba ang amoy mo.”

“Ano?” Natigilan ako.

“Dati mong nilulunod ang sarili mo sa nakakadiring cedar musk na iyon.” Nasuka siya para doon, at halos ako rin.

Kinamuhian ko iyon katulad ng ginawa niya….pareho kami. Inikot niya ang kaniyang ilong nang dramatiko, napakunot nang kaunti ang noo, at biglang lumapit.

“A-anong g-ginagawa m-mo?” Lumunok ako. Sobrang lapit niya…sobrang lapit na nakikita ko ang aking repleksyon sa kaniyang mga mata.

Yumuko siya nang mas malapit pa, ibinaon ang kaniyang ilong sa sulok ng aking leeg. Bumukas ang bibig ko habang napasinghap ako nang malakas, ginagawa ang lahat na humarap para titigan kami. Inayos ko ang aking lalamunan, ang aking mga kuko ay naghuhukay sa upuan habang umaamoy siya.

“Mabango ka tulad ng niyog…. allergic ka sa niyog.”

Si Owen ay allergic sa niyog; paborito ko ito.

Inayos ko ang aking lalamunan muli, iginalaw ang aking mga balikat, at sinabi na may pilit na kaswal na tono. “H-hindi na ako allergic.”

“Talaga?” Mabuti na lang at yumuko siya pabalik sa likod, sa wakas ay binibigyan ako ng tamang hangin para huminga. Bagaman nakakahuli pa rin ako ng ilang nota ng kaniyang pabango.

“Oo, sinasabi ng doktor na maayos na ang lahat ngayon. Pwede akong magkaroon ng kasing daming niyog na gusto ko.” Pinigilan ko ang aking sarili sa pagpunas ng pawis mula sa aking noo.

Hindi siya mukhang nakumbinsi. Pero mabuti na lang, bago pa siya makapagtatanong ng isa pang tanong, ang maliit na attendant ay lumitaw sa tabi namin.

“Ginoong Donovan?”

Tumingin siya sa taas na may magalang na ngiti. “Ang drayber ng pamilya mo ay dumating na sa Blackridge Academy, sir. Maghihintay siya sa labas ng pribadong terminal sa sandaling lumapag tayo.”

“Salamat.”

Ngumiti siya bago lumakad palayo. Siyempre, isang pribadong drayber at terminal. Hindi ako maaasahan ng kahit anong mas mababa para sa isa sa pinakamayamang manlalaro ng hockey sa Hilagang Amerika, o mula sa tagapagmana ng isang malaking ari-arian na inimpon ng kaniyang namatay na lolo sa kaniya.

Ang ilang mga bagay ay hindi kailanman magbabago; isa na rito ang katotohanang si Jace Donovan ay nakakadiring mayaman.

Napansin niyang nakatitig ako. “Ano?”

“Wala.”

“Mandaraya.”

Tumingin ako palayo; ang tunog ng kaniyang malambot na tawa ay humugas sa aking balat tulad ng makinis na mantikilya. Dapat kong kapootan ito, pero gusto kong patuloy na marinig ito. Mula sa gilid ng aking mata, nakita ko siyang pinalalamas ang kaniyang panga gamit ang isang hintuturo.

Tumingin ako sa kaniyang orasan; lalapag na kami hindi magtatagal….at pwede akong magtago sa kaniya nang kasing dami ng posible. Ang hininga ko ay nahuli sa aking lalamunan nang itanong niya ang isang bagay na hindi ko kailanman naisip na itatanong niya;

“Kumusta ang kapatid mong babae?”

Bawat kalamnan sa aking katawan ay nanigas, ang aking mga tainga ay parehong kumiliti at kumamot habang sinusubukan kong huwag tumingin sa kaniya.

Nagtatanong siya tungkol sa…akin?

“Ganon pa rin ba siya kagulat sa hockey?” Ang kaniyang boses ay kaswal.

“O-oo.” Mas mabuti bang sabihing hindi?

“Nagulat ako na hindi ka niya itinalikod sa bahay, at gumawa ng ilang dakilang plano para kunin ang lugar mo sa halip.”

Ang ulo ko ay pumutok sa kaniya agad. “B-b-bakit mo s-s-sasabihin 'y-y-yan?”

“Dahan-dahan, tigre.” Humagikhik siya, itinampal ang aking dibdib. Napasinghap ako muli, nakadilat ang mga mata na tulad din ng kaniya. “Bakit ang lambot ng dibdib mo?”

“Ako…ako…” ang pawis ay bumagsak sa aking noo patungo sa aking kaliwang mata habang sinusubukan kong makahanap ng kahit ano, kahit ano. “Mabuti naman si Noah; sinusuportahan niya ako dito.”

“Huh? Nakakagulat 'yan.” Tumango siya nang dahan-dahan bago tumingin pabalik sa bintana.

“Oo.”

Salamat sa Diyos….ang mga daliri ko ay tumataptap nang mabilis laban sa aking balat habang nagbibilang ako mula isa hanggang tatlumpu pabalik.

“Galit pa rin ba siya sa akin?”

Itinanong niya muli, ginagawa akong tumitig sa kaniyang gilid ng mukha. Ang manunuksong ngiti ay nawala. Sa unang pagkakataon, idinilat niya ang kaniyang mga mata at mukhang halos nadismaya.

“Ako…” Ang lalamunan ko ay sumikip habang ang alaala ng kaniyang pagtanggi sa akin nang tuwiran noong mga taon ang nakalipas ay gumuhit sa aking isip. Dapat ko siyang sabihan ng hindi at matapos na ito, pero sa parehong pagkakataon, hindi ko mapigilang maalala ang aking durog na puso, o ang katotohanang nagdesisyon akong makasama si Justin dahil sa galit, para lang malalamang umalis siya sa bansa pagkatapos noon. “May dahilan ba siya para kapootan ka, Jace?”

Ang aking totoong boses ay lumabas. Pinanood ko siya, ang paraan ng kaniyang mga kamay na mukhang nagiging fist nang kaunti. Hindi siya sumagot, hindi man lang iginalaw ang kaniyang mga kilay, at sa paanuman, ang katahimikang iyon ay mas masakit kaysa sa inasahan ko.

Bago pa ako makaisip ng kahit anong sasabihin, ang boses ng kapitan ay umalingawngaw sa cabin.

“Mga ginoo at kababaihan, lalapag tayo sa Vancouver sa loob ng humigit-kumulang limang minuto.”

Ang ginhawa ay humugas sa akin. Sa wakas, magiging kasing layo ako sa kaniya ng posible. Baka makaligtas ako sa pagiging lalaki pagkatapos ng lahat.

Ang mga gulong ay tumama sa runway na may mahinang bagsak, at pagkatapos naming huminto, ang mga pasahero ay tumayo agad, umaabot sa kanilang mga bagahe.

Kinuha ko ang aking backpack, naiisip na ang sampung minuto ng kapayapaan bago ang kahit anong susunod.

Isinabit ni Jace ang kaniyang duffel bag sa isang balikat at ngumisi. “Huwag kang magmukhang napakahinga.”

“Bakit?” Napakunot ang noo ko.

“Bakit?”

“Magsisimula na ang saya ngayon.”

Bago pa ako makapagtatanong kung anong ibig niyang sabihin, ang p***o ng eroplano ay bumukas. Sa sandaling humakbang kami sa terminal, isang malakas na boses ang umalingawngaw sa arrivals hall.

“BLACKRIDGE RECRUITS!!!”

Bawat ulo ay pumutok patungo sa lalaking nakasuot ng academy tracksuit na nakatayo sa tabi ng naghihintay na bus. Isang pito ang nakasabit sa kaniyang leeg, isang clipboard ang nakatago sa ilalim ng isang braso, at isang matigas na ekspresyon ang nakaupo sa kaniyang malakas na mukha.

“Aalis ang bus sa loob ng limang minuto! Walang sightseeing! Walang katamaran!! Magsisimula ang tryouts sa sandaling makarating tayo sa campus!”

Ang puso ko ay bumagsak nang diretso sa aking tiyan. Inakala kong ang pagpapanggap na maging lalaki ang magiging pinakamahirap na bahagi. Mukhang hindi pa man lang ako nagsisimula.

Gumalaw ako patungo sa bus tulad ng ibang mga lalaki nang hawakan ni Jace ang aking balikat.

“A-anong g-ginagawa m-mo?” Kumurap ako, ang aking balat ay naging mainit kahit na sa gitna ng mabibigat na patong ng damit.

“Hindi mo kailangang sumakay kasama nila sa bus; pwede kang sumakay kasama ko sa halip.”

Ang sakay patungo sa campus mula rito ay aabutin ng hindi bababa sa dalawang oras; ang paggastos ng isa pang minuto sa malapit kay Jace ay isang bangungot na hindi ko kayang bayaran ngayon.

“A-akala k-ko w-walang k-kailangan n-na..”

“Oh, tara na.” Humagikhik siya, kinuha ang aking bagahe bago pa ako makapagsalita ng kahit ano, at hinila niya ako kasama.