**HUBAD NA MGA DAMIT!!**

**HUBAD NA MGA DAMIT!!**

**PANANAW NI NOAH**

“Hubad na damit, ang lahat!!!!” Ang nag-uutos na boses ng coach ay pumutok sa ibabaw ng ice rink bago ko pa nagagawang humabol sa aking hininga pagkatapos ng labinlimang minutong ikot na pinatakbo niya lang sa amin. Ang katawan ko ay nanigas, nakadilat ang aking mga mata habang nakatitig ako sa paligid ko. Walang sinuman sa mga lalaki ang nagreak; naghubad sila ng kanilang mga damit, iniiwan akong nakatayo roon……nakadamit.

Lumunok ako, nararamdaman na ang malamig na titig ng coach sa akin bago ako tumingin sa kaniya.

“Ikaw!” Itinuro niya ako nang tuwiran. “Mukhag-sanggol na manika!” Bawat segundo ay parang isa pang pako sa aking kabaong. Alam kong hindi ito magandang ideya… 'yon na 'yon, mahuhuli ako sa loob ng mas mababa sa apatnapu't walong oras.

“Ako?” Kumurap ako.

“Hindi, ang nakakairitang Zamboni.” Lalong lumalim ang kaniyang titig. “Siyempre ikaw!” Tumawa muli ang mga lalaki.

“Oo, Coach!”

“Pangit ba ang tainga mo?”

“Hindi, Coach!”

“Kaya bakit nakadamit ka pa rin? Kailangan mo ba na kantahan kita para doon?” Tumawa ang mga lalaki. Ang pawis ay gumapang sa aking likod habang naghahanap ako ng idahilan.

Ang utak ko ay parang nagkaroon ng short-circuit. Sa ilalim ng jersey na ito ay sapat na duct tape para hawakan ang isang bumabagsak na tulay nang magkakasama.

Sa sandaling itaas ko ang aking damit, magiging nasa unang lipad ako pabalik sa Amerika bago ang oras ng tanghalian. Halos maiisip ko ang nadismayang titig ni Papa.

Ang mga kamay ko ay humawak sa aking damit nang mahigpit na para bang pwede niya itong agawin mula sa aking katawan sa kahit anong sandali. “Ako….a….”

“Sige, magpatuloy ka na nga… huwag mong sabihing isang binibini ka sa ilalim niyan.” Halos lumuwa ang mga mata ko mula sa kanilang mga socket.

Pumutok sila sa mga fist ng tawa habang sinusubukan kong huwag maihi sa sarili ko. “H-hindi, coach….a…..iyon lang na a….” Pilit kong inilabas ang unang ideya na pumasok sa isip. “May kondisyon ako sa balat.”

Ang katahimikan ay tumama sa rink habang ang titig ng coach ay lalong lumalim. “Ganoon din ang lola ko, Brooks. Hubarin mo 'yan!” Ang tawa ay pumutok sa paligid ng rink muli habang ang init ay namula sa paligid ng aking mga pisngi.

“Ang ibig kong sabihin….” Inayos ko ang aking lalamunan nang ang aking totoong boses ay lumabas. “Sinabi ng doktor ko na hindi ko dapat ilantad ang aking balat pagkatapos ng pagsasanay; medyo nakakahawa ito para sa kahit sinong nasa loob ng….. tatlong milyang radius.”

Ang mga kasinungalingan ko ay nagtambak nang napakarami na nakaramdam ako ng masama para sa aking guardian angel.

Ipinagkrus ng Coach ang kaniyang mga braso, ang kaniyang titig ay mas matigas habang nagtatanong siya, “May sulat ka?”

“Naiwan…. ko ito.”

“Napakaginhawa.” Sinabi niya na may hindi natutuwang tawa.

Lumunok ako muli, ang puso ko ay pumupukpok nang napakalakas, napakalakas na nalalasahan ko na ito. Pakiusap… pakiusap, para sa pagmamahal sa hockey, huwag mong sabihing patunayan ko ito.

Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa bago iginalaw ang kaniyang baba patungo sa yelo. “Mabuti.”

Ang ginhawa ay bumaha sa akin nang napakabilis, ang aking mga tuhod ay halos tumiklop. Humakbang siya nang mas malapit, sobrang lapit na naaamoy ko ang kaniyang pawis at mamahaling pabango. “Pero kapag nalaman kong nagsisinungaling ka….” Ang kaniyang mga mata ay sumikip, ginagawa akong lumunok muli. “Papatakboin kita sa yelo hanggang sa susunod na Pasko.”

“Naiintindihan, Coach.”

“Magaling.” Hinipan niya ang kaniyang pito at sumigaw. “Ang lahat sa linya!”

Sa loob ng ilang segundo, nag-sprint kami sa ibabaw ng rink na para bang ang aming mga buhay ay nakasalalay dito. Pabalik-balik, ulit-ulit, hanggang sa ang aking mga baga ay parang nasusunog. Ang aking mga mata ay nasusunog habang ang pawis ay pumapatak sa mga ito. Puta, malamig sa Canada.

“Walang mga shortcut!” Sumigaw ang Coach, nag-sprint kasama namin. “Igalaw ang inyong mga paa, mga lalaki! Kung nakakahinga ka pa rin, hindi ka nag-s-skate nang sapat na matindi!”

Ipinagtagpo ko ang aking mga ngipin at nagtulak nang mas matindi. Ang boys' hockey team sa academy na ito ay gawa sa ibang bagay. Mas malakas sila, mas mabilis, mas malaki.

Isang lalaki ang sumugod lagpas sa akin na para bang nakatayo lang ako, habang ang isa pang balikat ay nag-check sa akin nang napakatindi na halos bumagsak ang mukha ko sa yelo.

“Bantayan mo 'yan, mukhag-sanggol!”

Ang palayaw na iyon sa paanuman ay ginawa ang mga lalaki na tumawa muli. Magaling, halos ilang oras pa lang ako rito, at nagkaroon na ako ng palayaw?

Humiyaw ang coach, at ang aking titig sa paanuman ay bumagsak kay Jace.

Mukha siyang walang kapintasan, na para bang hindi siya nag-s-sprint sa ibabaw ng yelo sa mas mabilis na bilis kaysa sa amin.

Lumalakas ang hangin at sumusugod siya nang napakabilis, halos hindi ko nahuli ang hangin ng kaniyang mukha bago siya umikot sa yelo.

Ano bang gawa ang isang ito?!

Nang akala kong talagang mamamatay na ako mula sa pagputok ng aking puso, hinipan ng coach ang kaniyang pito. Nagpakawala ako ng hininga ng ginhawa. Sa wakas, makakakuha na ako ng pahinga.

Mali.

“Puck time! Ang lahat ay maghiwalay sa dalawang grupo ngayon din!” Sumigaw ang Coach.

Talagang maaari akong mamatay bago matapos ang araw.

Pagkaraan ng dalawang oras, buhay pa rin ako. Ang tubig ay pumapatak sa buong katawan ko habang ibinubuhos ko ito sa aking pawisang mukha.

“Maayos ka lang?” Tumayo si Jace sa tabi ko, ang tumatagos na bughaw na mga mata ay nakatitig sa akin. Ang likod ng aking lalamunan ay kumamot habang tumatango ako, halos hindi mahanap ang aking mga salita. Patuloy kong ginagawa iyon; nawawalan ng mga salita tuwing tumitingin siya sa akin… at kinamuhian ko ito.

“Lagi ka namang nag-s-skate nang ganyan, Owen.” Humagikhik siya, yumuyuko nang mababa para gulo-guluhin ang aking wig bago nag-skate palayo.

Ang coach ay nakatayo sa harap namin, ang clipboard ay nakatago sa ilalim ng isang braso. “Kung tawagin ko ang pangalan mo, ibig sabihin ay congratulations.” Huminto siya, nakatitig sa bawat isa sa aming mga recruit habang si Jace at ang kaniyang koponan ay nakatayo sa likuran niya. “At kung hindi ko tawagin ang pangalan mo, hindi ka maglalaro.

Maging sigurado ka, isa ka sa amin… at makakakuha ka ng pagkakataon na tubusin ang sarili mo mamaya. Hindi lang ngayon.”

Ang bilis ng puso ko ay tumaas muli habang ang katahimikan ay bumalot sa rink. Isa-isa, tinawag niya ang mga pangalan. Ang ilan sa mga lalaki ay naghihiyawan at nakakakuha ng mga high-five, habang ang iba ay nag-uungol.

Ang tiyan ko ay lalong pumipilipit sa bawat lumilipas na segundo. “Owen Brooks.” Ang ulo ko ay pumutok sa taas habang humahakbang ako sa unahan.

“Oo, coach!”

Hindi siya ngumiti, hindi man lang nang kaunti. “May magagandang kamay ka, “ ang isang ngiti ay humila sa aking mga labi habang ang pag-asa ay pumuno sa aking dibdib. Nakapasok ako? Nakapasok ako! “Pero ang conditioning mo ay kailangan ng trabaho.”

Ang pag-asa na lumiyab sa aking dibdib ay tumakbo agad. “Hindi ka makakapasok sa starting roster, Brooks. Magsasanay ka kasama ang development squad, mag-eensayo kasama namin nang buo, at baka makakuha ka ng oras mo.”

Ang aking mga balikat ay bumagsak, at hindi ko mapigilang magtaka…..Baka hindi naman ako ganoon kagaling. Tumingin ang Coach sa aking mga mata at nagtapos, “Kung maglalaro ka man ng magandang laro ay nakasalalay sa iyo. Hanggang doon, huwag kang maging duwag.”

“Oo, Coach!”

Hindi ito ang pangarap na naisip ko, at iyon ay masakit. Gayunpaman, isa rin itong pagkakataon. Mapapatunayan ko ang aking sarili kung magtatrabaho ako nang sapat na matindi. Hinipan ng coach ang kaniyang pito muli at sumigaw;

“Oras na para magplano ng mga ayos sa pagtulog!”

Ang ulo ko ay pumutok sa taas muli……anong ibig niyang sabihin sa mga ayos sa pagtulog?

“Bawat isa ay ipares sa dalawa, at maghahati kayo sa isang kuwarto. Kapag nakuha niyo na ang inyong card, pag-usapan niyo kasama ang inyong roommate o huwag…..wala talaga akong pakialam. Pero kung kailangan niyong malaman, sinasabi ng mga tuntunin ng academy na walang sinumang pinapayagang matulog sa ibang lugar. Hindi kung ayaw mong ma-expel. Kaya pumili ng card, at magpatuloy sa bagay na ito.”

Tangina! Kinagat ko ang aking ibabang labi nang mahigpit habang ang isang lalaki ay humawak ng kahon patungo sa akin. Ang mga daliri ko ay nanginig habang nagpupuno ako. Ang kamay mo ay pumupunta sa kahon. Iginalaw ko ang mga ito sa paligid na para bang makakatulong ito hanggang sa napili ko ang card na medyo iba ang pakiramdam.

“Pakiusap huwag si Jace; pakiusap maging kahit sino maliban kay Jace,” ibinulong ko sa ilalim ng aking hininga habang inilalabas ko ito. Inikot ko ito, ang mga mata ko ay halos lumuwa mula sa kanilang mga socket nang makita ko ang mga pangalan sa kayumangging card.

Owen Brooks & Jace Donovan

Maghahati ako ng kuwarto kasama siya?! Bago pa ako makapag-isip muli, isang napakasakit na pamilyar na pakiramdam ang bumabagsak sa akin. Tumingin ako sa taas para salubungin ang tumatagos na titig ni Jace.

Nang-uyam siya sa sandaling makita niya ang mga pangalan sa card. “Mukhang nakatali ka sa akin, mukhag-sanggol.” Ang kaniyang mga labi ay nahila sa isang ngisi habang isinabit niya ang kaniyang braso sa aking balikat. “Umasa akong hindi ka naghihilik.”

Lumunok ako bago binigyan siya ng sapat na panlalaking tawa. Ang paghihilik ang huling bagay na nasa isip ko.

Sa oras na nakarating ako sa kuwarto, bumukas ang bibig ko. Ito ang puwesto na inaasahan nilang paghatian namin? Kakasya rito ang anim na apartment sa isa! Napakalaki nito, napakalagho, hindi ko kinwestiyon ang kabaliwang bayad sa matrikula. Inilagay ko ang aking maleta sa tabi ng kama na pinakamalapit sa en-suite na banyo.

Inilagay ko ito sa kama, binuksan ko ang zipper nito. Iyon ang sandaling pumasok si Jace. Ang kaniyang mabibigat na hakbang ay parang tumatama nang diretso sa aking puso.

“Nandito ka na pala.” Narinig ko siyang tumawa sa likuran ko.

Inayos ko ang aking lalamunan at sinubukang palamimin ang aking boses. “Oo, ako nga.” Wala siyang sinabing kahit ano sa isang sandali, at karaniwan, magpapasalamat ako, pero hindi ko mapigilang mag-isip

May hinihinalaan ba siya? Lumaki kaming magkasama hanggang sa kailangan niyang umalis sa Amerika noong nag-labing-walong taong gulang ako… baka alam niyang hindi ito si Owen? Iyon ba ang dahilan kung bakit siya tahimik?

Lumunok ako muli, “uh…..mga balaliwang tryouts ngayon, 'di ba?”

“Balaliw? Hindi naman.” Tumawa siya muli. “Mabait ang Coach ngayon.”

“Kung mabait 'yan, ayaw kong makita siyang matindi.” Mabilis kong sinabi, ang aking totoong boses ay halos lumabas. Ang tanging narinig ko ay ang kaniyang tawa bago ang katahimikan ay tumama sa kuwarto muli.

Sobrang init ko. Ang pawis ay kumakapit sa aking balat, pareho mula sa pagsasanay at mula sa kailangang magtago sa ilalim ng mga patong ng damit para itago ang aking mga kurba. Tsaka ang katotohanang ang crush ko ay literal na nakatayo sa kabila ng kuwarto mula sa akin!

“Ano 'yan?” Biglang itinanong ni Jace. Inikot ko ang aking sarili, nakadilat ang aking mga mata habang tumitingin ako sa aking katawan. May nakita ba siya?

“A-ano?” Inayos ko ang aking lalamunan muli.

“Iyan.” Itinuro niya, at sinundan ko ang kaniyang daliri hanggang sa nahanap ng aking mga mata ang stack ng mga napkin at tampon na sumisilip mula sa kung anong inakala kong maingat na nakatagong pakete.

Maraming salamat, Owen!

“Ako….”

“Bakit mayroon ka niyan?” Ang aking mga pisngi ay namula at hanggang sa masunog nang maliwanag na pula habang nakatitig ako mula sa kaniya patungo sa mga tampon at napkin. Gusto kong lamunin ako ng sahig; mas mabuti pa iyon kaysa kailangang harapin ito.

“Ako….a…..” Pinatunog ko ang aking mga daliri, na para bang makakatulong ito sa akin na mag-isip nang mas mabilis, pero ang utak ko ay parang walang silbi. Walang pumasok sa isip.

Nakatayo doon si Jace, naghihintay nang may pasensya para sa aking sagot. Kumurap ako na para bang makakatulong ito sa akin na mag-isip nang mas mabilis. Gumana ito dahil may sinabi ako;

“Malamang pagmamay-ari ito ng balaliw kong ex-girlfriend.” Napangiwi ako sa loob sa sandaling ang mga salita ay umalis sa aking mga labi.

“Oh…may girlfriend ka?”

“Oo, balaliw na isa.” Natawa ako, pinupunasan ang pawis mula sa aking noo.

Malaking pagkakamali.

Ang mga pekeng kilay na nakadikit sa akin ay dahan-dahang nagsimulang magdulas palabas. Ang puso ko ay lumukso sa aking lalamunan habang ang mga mata ni Jace ay sumikip.

Mamamatay ako ngayon…..alam ko na.

Nagsimula akong magbulong ng mga dasal sa aking guardian angel. “Nangangako ako kung ilalabas mo ako rito, hindi na ako magsisinungaling kailanman….sige, kasinungalingan 'yon, pero susubukan ko, isinusumpa ko.”

Bigla na lang, isang katok ang tumunog sa p***o bago ito itinulak pabukas.

“Jace, gusto ka ng Coach.”

Tumango siya, ginagawa akong magpakawala ng hininga ng ginhawa habang naglalakad siya palabas. Sa sandaling naiwan akong mag-isa, huminga ako nang normal muli. Ang aking paningin ay lumabo habang ang kuwarto ay nagsimulang umikot.

Mabilis kong itinago ang mga produktong sanitary sa aking maleta, itinatago ang mga ito nang mas mabuti para walang sinuman maliban sa akin ang makakakita sa mga ito muli. Lumukso ako sa banyo, nakakaramdam ng dumi mula sa pawis na kumakapit sa aking balat.

Pagkatapos alisin ang duct tape sa paligid ng aking mga dibdib, hinila ko ang wig at binuksan ang mainit na tubig sa tub. Deserve ko ang isang buong soak.

Sa sandaling humakbang ako sa loob nito, ang amoy ng aking niyog na wash ay lumutang sa aking ilong at nagpaluwag ng bawat buhol sa aking mga kalamnan.

Ang aking mga mata ay pumikit habang nagpapadpad ako sa aking sariling paraiso, nagbubula ng sabon sa aking balat.

Bigla na lang, ang p***o ng banyo ay hinila pabukas. Ang aking mga mata ay pumutok pabukas habang nakatitig ako rito. Mabuti na lang, naisara ko ito bago hubarin ang aking mga damit.

“S-sino 'yan?” Ang aking normal na boses ay pumiyok

“Brooks? Bakit mo isinara ang p***o?” Ang boses ni Jace ay lumabas.

“Naliligo ako.”

“Kailan ka pa nag-s-sara ng mga p***o ng banyo?” Tumawa siya, humihila pa rin sa hawakan habang nagkandarapa ako palabas ng tub. Hindi na ako nag-abala sa isang tuwalya. Dapat alam ko nang babalik siya nang sapat na mabilis.

Puta

Ang wig, ang tape, ang aking sports bra na nakasabit sa towel rack, ang aking mga damit na nakakalat sa sahig. Kung pumasok siya ngayon din, ang lahat ay matatapos na. Ang hawakan ay gumalaw muli, mas matindi sa pagkakataong ito.

“Brooks?” Tumawag siya muli, itinutulak pa rin ang hawakan. “Buhay ka pa diyan sa loob?”

“Ako-ako…” ang aking totoong boses ay nagdulas palabas muli; nubo ako bago ito pilit na ibinaba. “Ako’y…naliligo.”

“Kaya? Dati tayong nag-s-salo sa pagligo, Brooks. Buksan mo ang p***o.” Lumunok ako, hinahatak ang bagong pares ng sweatpants at inaabot ang duct tape.

“Brooks?”

“Nandiyan na ako sa loob ng isang minuto!” Sumigaw ako, ibinabalot ang tape sa paligid ng aking mga dibdib.

“Bakit ang tagal? Kailangan kong kumuha ng isang bagay doon.”

“A-anong 'yon?” Pumiyok ako, humihila sa duct tape nang humuli ito sa tap. Hinila ko ito nang napakatindi at inalis ang balot.

Ugh!

Nagsungit ako, sinusubukang huwag umiyak habang ibinabalot ko ang aking sarili muli.

“Ibukas mo lang ang p***o, at kukunin ko ito. Gusto ng Coach na magtipon tayo para sa ritwal sa loob ng dalawampung minuto”

“A-anong ritwal?” Ang pawis na nakatali sa tubig mula sa bath ay kumapit sa aking balat habang kinuha ko ang mga pekeng kilay mula sa counter.

“Malaman mo rin hindi magtatagal, Brooks. Ibukas mo lang ang p***o para makuha ko ito.”

“Malapit na ako.”

“Sinabi mo na 'yan sa loob ng sampung minuto.”

Sinabi ko ba? Ang panic ay bumagsak sa akin habang kinuha ko ang mga pekeng sideburns at isinampal ang mga ito.

“Sabihin mo na lang sa akin kung ano 'yon, at idadala ko sa iyo.”

“Hindi... oh! Nakalimutan kong mayroon akong ekstrang susi.” Narinig ko siyang nagbubulong bago siya humakbang palayo.

Bumalik siya hindi nagtagal, at naririnig ko ang lock na umiikot….ang aking wig ay nakahiga pa rin sa ibabaw ng counter, ang mga damit na isinuot ko bago iyon, ang pawisang sports bra, ang duct tape, ang lahat ng maglalantad sa akin para maging….si Noah ay nakahiga nang hubad sa harap ko.

At ang p***o ay itinulak pabukas…