PERO DAPAT BOY KA!

**HINDI NABAGAY ANG MGA BABAE SA YELO**

“At nagdesisyon na ako, ang koponan na kakatawan sa paaralang ito sa pambansang rink ay ang….” Titig na titig kami sa koponan ng mga lalaki, pinipigilan ang aming mga ngiti dahil alam namin ang sasabihin ng coach. “Ang Wild Cats!!”

Nawala ang aming mga ngiti sa sandaling bumaon ang mga salitang iyon; ang tunog ng malalakas na hiwayan mula sa koponan ng mga lalaki ay tumama sa arena tulad ng isang bala. Tinitigan ko ang Coach, ang aking ama, nang nakadilat ang mga mata.

“Ano?” Napasinghap ako at lumapit sa kaniya. “Walang kuwenta 'yan, Coach.”

“Nakapagdesisyon na ako, Noah.”

“Tanga ang desisyong iyon.” Napasinghap ang lahat, at tumingin siya sa akin. “Kapananalo lang ng koponan ng mga babae sa regionals; natalo namin ang bawat koponang nakalaban namin sa nakalipas na anim na buwan. Deserve namin ito, hindi sila.”

“Noah, una, ako ang coach dito; ako ang nagdedesisyon. Pangalawa, nagdesisyon ang paaralan na putulin ang pondo para sa women's hockey team.

Makarahanap kayo ng ibang magagawa…..alam mo na, mga karaniwang bagay para sa babae.”

“Ano ang mga karaniwang bagay para sa babae, Pa?” Nanginig ang kaliwa kong mata. Alam ko kung bakit niya ginawa ito.

“Oo, prinsesa…..pumunta ka roon at makipaglaro sa mga manika o kung ano man.” Humiyaw ang isa sa mga lalaki mula sa koponan ng mga lalaki, ngunit hindi ko siya pinansin.

“Noah…” Nagpakawala ng hininga si Coach, pinipisil ang dulo ng kaniyang ilong. “Sige na, huwag kang maging matigas ang ulo.”

“Matigas ang ulo?” Nang-uyam ako. “Nagpakahirap kami ng mga kasama ko para maging hindi lang magaling kundi mas magaling pa sa mga lalaki dito. Mas maganda ang record namin kaysa sa mga lalaki, at nakakahakot din kami ng tao.”

“Una, hindi kailanman magiging mas magaling ang mga babae kaysa sa mga lalaki. Sayans lang 'yan, sweet cheeks.”

“Tawagin mo pa akong sweet cheeks ulit, River, at tutuluyan kita sa tuhod nang napakasakit, mararamdaman ng mga apo mo.”

“Tumingin ka, Noah; alam kong nadismaya ka… kaya ganito ang gawin natin,” sa wakas ay humarap sa akin si Coach. “Paano kung maghintay kayong mga babae ng isang taon?”

“Isang taon?” Nang-uyam kami.

“Oo, hayaang pumunta ang mga lalaki ngayon, at sa susunod na taon titingnan ko kung maipapasok ko kayo. Ngunit kailangan ninyong magsumikap nang husto.”

“Gaano pa katindi ang kailangan naming isipang pagsisikap, Pa?”

Bago pa siya makapagsalita, ang kasintahan ko, ang kapitan ng koponan ng mga lalaki, ay lumabas mula sa likuran. Hawak ang isang bote ng tubig, lumapit siya sa amin.

“Sa wakas, Salamat sa Diyos, Justin.” Sa wakas ay ngumiti ako at lumapit sa kaniya.

“Anong nangyayari?”

“Sinabi ni Papa na ang koponan niyo ang kakatawan sa paaralan…”

“Oh, astig!” Nakipagpalpakan siya sa isang lalaki sa malapit.

“Hindi, hindi astig, Justin. Ang mga babae ang dapat na gumagawa nito, at alam mo 'yon.”

“Ano?”

“Oo, ngayon sabihin mo kay Coach na iyon ang dapat mangyari; sabihin mo sa kaniyang mas maganda ang record at presence namin, at dapat naming makuha ang pagkakataong ito. Ito ang unang pagkakataon na makakakuha ang mga babae ng ganoong oportunidad sa kasaysayan ng paaralang ito.

Deserve ito ng koponan namin.”

“Bakit ko naman gagawin 'yon, Noah?” Tanong niya na may nalilitong ngiti. Tinitigan ko siya, ang puso ko ay pumupukpok sa aking mga rib.

“Justin…” Nagpakawala ako ng nauutal na tawa. “Itigil mo 'to; bakit ka umaasta nang ganito?”

“Pasiya, Noah, pero alam nating hindi 'yan praktikal. Ang mga scout doon ay maghahanap ng mga propesyonal na manlalaro….hindi ng isang grupo ng mga nagpapanggap.”

“Mga nagpapanggap?”

“Oo, ang tanging dahilan kung bakit pinapayagan ng paaralang ito na maglaro ang mga babae ay para magmukhang inclusive sila. Alam natin kung sino talaga ang nagmamay-ari ng palabas dito.”

“Justin!” Nang-uyam ako, tumitingin mula sa koponan ng mga babae patungo sa coach at sa kasintahan ko nang tatlong taon. “Paano mo… naisip 'yan? Kahapon lang, sinabi mong mas magaling akong maglaro kaysa sa mahigit kalahati ng mga lalaki sa koponan mo.”

“Uhh…. Ako..” Nag-alangan siya; hinawakan ng mga lalaki ang kaniyang balikat.

“Sinabi mo 'yon, kapitan?” Tanong nila nang sabay, na may mga natutuwang ngiti.

“Sige na, Noah…..huwag tayong mag-imbento ng mga bagay dahil lang galit tayo.”

“Hindi ako nagsisinungaling!” Ako naman ang nagpisil sa aking ilong. “Sige na, makikinig ang coach sa iyo kung sasabihin mo lang sa kaniyang hayaang maglaro ang mga babae”

“Hindi ko gagawin 'yon.” Uminom siya ng kaniyang tubig. Nang marealize niyang hindi ako nagbibiro, o na ang sakit sa aking mga mata ay totoo, umayos siya ng tayo. “Sige na, Noah….hindi nababagay ang mga babae sa yelo. Makakahanap na lang kami ng espesyal na cheer team para sa inyo.”

“Justin…” Dinilaan ko ang aking ibabang labi. “Kapag hindi mo sinabi ang katotohanan ngayon din, tapos na tayo.”

“Sige, sasabihin ko ang katotohanan.” Umiling siya, tumingin sa mga lalaki at sa coach. Puno ng katahimikan ang rink habang naghihintay ang lahat.

Bumuo ng linya ang kaniyang koponan sa likuran niya. Tinitigan siya ni Coach. Tumingin siya sa mga lalaki, itinaas ang kaniyang mga bisig, at sumigaw;

“Mukhang pupunta tayo sa Nationals!!!!” Sumugod sila sa kaniya, itinataas siya sa ere na may malalakas na hiwayan at ugong. Nawalan ng hangin ang aking mga baga habang kinindatan ako ni Justin, itinutok ang kaniyang hintuturo at kalikit sa kaniyang mga tainga sa gawi na 'tawagan mo ako'.

Kung inisip niyang tatawag ako o titingin man lang sa kaniya pagkatapos noon, nagkakamali siya. Naglakad ako pabalik sa aking koponan, ang kanilang malulungkot at nadismayang mga titig ay parang mga pana sa aking puso, lalo na bilang kapitan nila.

“Anong gagawin natin, Noah?” Tanong ni Cassie, isa sa mga babae.

“Oo nga, nagpakahirap tayo sa nakalipas na ilang linggo, halos walang pahinga para manalo sa bawat laro, pero sila ang makakapaglaro sa malaking rink?”

“Hindi ito patas.” Ang kanilang mga protesta ay pumutok sa ere.

Tumingin ako pabalik kay Coach, ang aking ama na naglalakad patungo sa kaniyang opisina, nakadikit ang telepono sa kaniyang tainga.

“Tingin ko dapat na lang nating hayaan.” Biglang sinabi ni Tina, isa pang babae. Tumingin kami sa kaniya, nakakunot ang mga kilay.

“Paano mo nasasabi 'yan?”

“Ano? Nagiging tapat lang ako. Mas gusto ni Coach ang koponan ng mga lalaki kaysa sa atin; walang kahit anong gagawin natin ang makakapagpabago ng isip niya. Tsaka, nasa panig niya ang paaralan… baka maghintay na lang tayo ng isang taon tulad ng sinabi niya?”

“Tina, naghintay ng isang taon ang nakaraang koponan; ang nakaraang taon ay dapat na taon nila, pero naputol sila. Ganun din ang nangyari sa mahigit limang koponan bago iyon.

Ang tanging dahilan kung bakit tayo kinilala ng paaralan ay dahil nanalo tayo sa bawat laro, at mahal tayo ng mga tao.

Ang maghintay kay Coach ay hindi opsyon; uulitin lang ang kasaysayan.” Kontra ng isa pa.

“Kaya anong gagawin natin ngayon?”

Nagkibit-balikat sila, tumitingin mula sa yelo patungo sa akin. Gusto nila ng mga sagot… at wala ako nito.

“Baka dapat subukan ko siyang kausapin ulit?”

“Anong magagawa niyan? Narinig mo siya kanina, 'di ba?” Isinampal ni Hailey, ang pinakabagong miyembro, ang kaniyang kamay sa kaniyang mukha.

“Anong masama sa pagsubok?” Pumalpak ako at tumakbo patungo sa kaniyang opisina nang walang pangalawang tingin. Hindi ako natagalan bago ito mahanap.

Pagkatulak sa p***o, nahanap ko ang aking ama na naglalakad-lakad, nakadikit ang kaniyang telepono sa kaniyang tainga.

“Pa, ano 'yong kagagawan sa labas?”

“Tatawagan kita mamaya.” Sinabi niya sa telepono bago bumagsak sa kaniyang upuan. “Masayang makita ka ulit, Noah.”

“Pa, alam mong magaling kami. Bakit ayaw mo kaming payagang makarating sa nationals?”

“Alam mo kung bakit.” Ang kaniyang mga abong mata ay nagningning sa isang bagay; ginawa nitong direkta ang aking mga balikat.

“Pumayag ka na hindi ka na magiging ganiyan.”

Nagpakawala siya ng buntong-hininga, kumuha ng isang tasa ng kung anong amoy kape, at nagsalitang muli.

“Noah, alam mo ang kasaysayan ng pamilyang ito. Ang bawat isa sa aking mga kapatid na lalaki ay nakalikha ng isang hockey prodigy; ang mga pinsan mo ay ginagalingan sa malalaking liga.”

“At gagawin ko rin kung papayagan mo lang akong maglaro. Pinag-usapan na natin 'to, Pa…..nangako ka.”

“Noah..” tumayo siya at lumapit sa akin. “Ang mga pinsan mong naglalaro sa malalaking liga ay lahat lalaki; lahat kamangha-mangha, may talentong mga lalaki. Isipin mo kung anong hitsura kung makikita ko ang anak kong babae na naglalaro sa halip na ang anak kong lalaki sa pambansang antas.”

“Pero mas magaling ako kaysa kay Owen.”

“Pareho nating alam na mas magaling ka, pero ang hockey ay hindi bagay na nilalaro ng mga babae, Noah. Magpa-enlist ka na lang sa debutante na bagay na sinabi ng nanay mo sa hapunan. Kalimutan mo 'to; ito ang pagkakataon ni Owen.

Hayaan mong kunin niya ito.”

Lumunok ako, ang sakit ay dumudugo sa aking puso. “Kailan, Pa?” Nagbuntong-hininga siya. “Kailan mo ako sa wakas pipiliin sa halip na si Owen? Kailan mo tatanggapin na maaari rin akong maging magaling dito?”

“Maiiintindihan mo rin kung bakit ko ginagawa ito hindi magtatagal, Noah. Pero patawad; hindi ka pwedeng maglaro, at ang koponan mo.

Umuwi ka na ngayon; kikilalanin kita sa hapunan ngayong gabi.”

Ipinagdiikit ko ang aking mga labi, ang aking mga talukap ng mata ay kumakating sa pagpigil ng mga luha. Lumapit siya para sa isang yakap, ngunit yumuko ako pabalik at lumakad palabas ng p***o.

Isang lalaking nakadamit ng madilim na suit ang halos bumangga sa akin nang lumabas ako. “Patawad, sir.”

“Maayos lang…..sandali….Noah Brooks?” Nagdalawang-tingin siya.

“Oo.”

“Kamangha-mangha!” Hinawakan niya ang aking kamay at kinamayan ito. “Masaya akong makilala sa wakas ang hockey prodigy.” Magtatanong na sana ako kung sino siya nang bumukas ang p***o ng opisina ng aking ama

“Scott!” Napasinghap siya nang makita siya. “Inaasahan kita. Pasok ka.”

Nagsusumugod siya palabas, hinahawakan ang kaniyang balikat para hilahin si Scott sa loob. “Sandali, Brooks, nakilala ko lang si Noah…”

“Alam ko.” Isinara niya ang p***o sa akin. Kumurap ako, handa nang sumugod palabas doon para makiusap sa aking ina na kausapin ang kaniyang asawa.

Ngunit habang humahakbang ako ng isa palayo, narinig ko ang kanilang mahihinang boses sa likod ng nakasarang p***o.

“Anak mo ba 'yon? Sobra akong nasasabik na dalhin ang koponan niya sa nationals. Naipadala mo na ba ang panukala sa dean?”

Halos lumukso ang puso ko palabas ng aking dibdib. Gusto niya kaming dalhin? Talaga?

Lumapit ako hanggang sa ang tainga ko ay nakadikit sa kahoy.

“Hindi,” sinabi ni Papa, naiiritang tono.

“Hindi? Anong ibig mong sabihin sa hindi?”

“Ang ibig kong sabihin, hindi mo dadalhin ang mga babae sa Nationals. Ang mga lalaki ang dadalhin mo.”

“Anong sinasabi mo, Coach Brooks? Hindi ito ang plano!” Isang hindi pamilyar na boses ang sumigaw.

“Tumingin ka, naiintindihan ko ang frustration mo, pero magtiwala ka sa akin. Ang koponan ng mga lalaki ay mas malakas, mas magaling kaysa sa mga babae.”

“Hindi, Coach. Pinanood kong maglaro ang mga babaeng iyon, at ang desisyon ay nananatili; gusto naming ang female team ang maglaro sa nationals.”

“Sige na, Scott; sinong manonood sa isang grupo ng mga babaeng naglalaro ng hockey? Baka magbago ang isip nila kapag nakita nila ang laki ng crowd. Magpatuloy na lang tayo sa mga lalaki.”

Kumalampag ang puso ko laban sa aking mga rib habang ang boses ng aking ama ay tumama sa aking mga tainga. Gusto nila kami… pero siya ang nagsabi ng hindi?

Isang sandali ng katahimikan ang lumipas sa pagitan nila hanggang sa magsalita si Scott. “Sabihin mo sa akin, Brooks, anong deal?”

“Deal?”

“Bakit parang kontra ka na maglaro ang mga babaeng ito, huh? Naipadala na namin ang deal nang mahigit limang beses na; ang iba ay para sa mga koponang nauna sa mga ito.

May seryosong potensyal dito. Bakit mo ito sinasayang?”

Sa isang sandali, walang nagsasalita ng kahit ano. Kailan lang nung akala ko hindi na sila magsisimula, binasag ni Papa ang katahimikan. “Ang anak kong lalaki, si Owen, gusto kong maglaro siya sa nationals level. Hindi pa natin nakukuha ang pagkakataong ito kailanman; gusto kong kunin ito ni Owen.”

Lumunok ako nang malalim; ang mga alaala ng aking kabataan ay gumuhit sa harap ng aking mga mata. Tulad ng lagi, Pa… si Owen ang pipiliin mo kaysa sa akin.

“Nasa yelo ba siya kanina? Alin doon siya?”

Nakikita kong napapangiwi si papa bago siya sumagot…..at alam natin kung bakit; “numero sampu.”

“Numero sampu?! Ano? Sino ang dapat maging water boy sa halip? Halos hindi man lang niya alam kung paano hawakan ang….” Nagbuntong-hininga ang lalaking si Scott. “Pakisabi sa akin na nagbibiro ka lang.”

“Hindi…..ang pamilya ko ay nakalikha ng isang lalaking hockey prodigy sa mga henerasyon na ngayon. Si Owen ang tanging anak kong lalaki; kailangan niya ito nang higit kaysa sa kaniyang kapatid na babae.”

“May masamang binti ang bata! Pageway-geway siya sa yelo.”

“Dahil 'yan sa isang malalang aksidente, pero hindi nito nababago ang katotohanan na maaari siyang maging mas magaling sa paglipas ng panahon.”

Lalong bumaba ang tono ni Papa; tulad din ng pagbagsak ng aking puso. Dahil sa akin kaya naging ganoon si Owen. Nangyari iyon nung labintatlong taong gulang kami. Gustong-gusto kong maglaro, pero na-ground ako. Nagdesisyon si Owen na itakas ako palabas ng bahay at dalhin ako sa lokal na rink.

Sa daan, nabangga siya ng isang trak. Hindi naman malalang nasira ang kaniyang binti….pero hindi na ito magiging tulad ng dati kailanman.

“Mukha rin silang magkahawig; sigurado ka bang ayaw mong lagyan natin si Noah ng wig at gawin siyang Owen sa halip? Walang kailangang makaalam.”

“Hindi.” Isinara ito ni Papa.

“Halos limang linggo na lang bago ang nationals, kaya naiintindihan mo ang panganib na kinukuha natin?”

“Oo.”

“Sige, pero sabihin mo man lang sa akin na ang ibang mga lalaki ay mas magaling kaysa sa nakita ko sa labas; kung magpapatuloy sila sa Nationals, makakalaban nila ang Wolves….alam mo ba kung sino ang katatransfer lang sa academy na iyon, at sa hockey team nila?”

“Hindi maaari..”

“Jace Donovan. Kung makikipaglaban tayo sa koponang kinabibilangan niya, mas mabuting dalhin mo ang A-game mo.”

Jace Donovan?! Ang Hari ng hockey? Kahit ako ay alam ang pangalang iyon. Bawat manlalaro ng hockey sa bansa ay nakakaalam. Ang lalaki ay tinatawag na na hinaharap ng Canadian hockey. At kung pupunta ang Wild Cats sa Nationals, kailangan nila siyang harapin.

Siya iyon, si Jace Donovan! Ang dating matalik na kaibigan ni Owen at ang minsan kong crush. Ang mayabang na gago na dumurog sa puso ko sa aking ikalabing-walong kaarawan pagkatapos kong ipagtapat ang aking mga nararamdaman, ang huling tao sa lupa na gusto kong makita ay si Jace Donovan. Ang una kong crush, ang una kong heartbreak, ang unang lalaki na isinumpa kong lalayuan ko magpakailanman.

At kung gagawin ko ang bagay na ito sa aking isip, kailangan ko siyang makasama sa parehong paaralan nang hindi bababa sa anim na linggo?

Mukhang ang uniberso ay may baluktot na uri ng katatawanan.

Gusto ko laging makipaglaro laban sa kaniya, hindi lang para sa pagmamayabang, kundi para masipa ko ang kaniyang pwet, at may pagkakataon ako, pero ayaw ni Papa na kunin ko ito?!

Nanginig ang aking mga kamay sa aking gilid habang ang bilis ng aking puso ay tumaas. Lumunok ako nang malalim; kung ayaw ni Papa na maglaro ako dahil babae ako, magiging lalaki ako.