**KAILANGAN KONG GAWIN MO AKONG LALAKI**

**KAILANGAN KONG GAWIN MO AKONG LALAKI**

**PANANAW NI NOAH**

“Gusto mong gawin ko ang ano?” Ang matalik kong kaibigan na si Tara ay mabilis na kumukurap sa akin.

“Gawin mo akong lalaki, partikular na si Owen. At kailangan mong gawin 'to ngayon.”

“Gusto mong gawin kitang kapatid mong lalaki?”

“Oo, pupunta ako sa Blackridge Academy bilang si Owen, sasali sa boys team nila roon, at sa loob ng anim na linggo, tatalunin ko ang koponan ni Justin. Pagkatapos, makikita ni Papa na ang isang babae ay pwede ring maging hockey prodigy.”

“Kababawan lang 'yan, Noah.”

“Sige na, Tara. Alam mong kailangan ko 'to.” Nag-ungol ako. “Dumating ang mga scout para sa mga babae, nagustuhan nila ang performance namin! Kung ayaw makita ni Papa kung gaano kami kagaling, baka kapag ipinakita ko sa kaniya kung gaano ako kagaling ay magising na siya sa wakas.”

Ibinagsak niya ang kaniyang baso ng alak sa lamesa bago nagpakawala ng buntong-hininga. “Naiintindihan mo ba kung gaano katindi 'to? Paano kung may makadiskubre? Mape-expel ka, at hindi ka na makakapaglaro kailanman. Malinaw na sinasabi ng mga tuntunin…”

“Alam ko kung anong sinasabi ng mga 'yon, at handa akong sumugal.”

“Paano natin 'to mapapagana?” Natawa siya bago kinuha ang alak para uminom. “Paano natin itatago ang lahat ng 'yan?” Iwinagayway niya ang kaniyang mga kilay.

“Anong 'yan?”

“Noah, may salamin ka ba? May kurba kang pang-Beyoncé level! Kahit sinong lalaki ay makakahalata niyan.”

Bumagsak ako pabalik sa kaniyang upuan na may mabigat na buntong-hininga. Tama siya.

Mahirap nang maglaro ng hockey nang ganito; kung kailangan ko pang magtago sa ilalim ng mga patong ng damit sa gitna ng init, baka mahimatay lang ako.

“Tama ka…. Walang saysay,” ibinulong ko, saka kinuha ang malaking bag ng tsitsirya. Isinisiksik ang pagkain sa aking mukha, sinubukan ko ring isiksik ang aking mga emosyon, ngunit ang tanging naririnig ko ay ang boses ni Scott.

‘Noah Brooks…. Masayang makilala ka!’ Nakikita ko pa rin ang tuwa at pagkamangha sa kaniyang titig sa sandaling nagtagpo ang aming mga mata.

Nagkaroon ako ng pagkakataon; isang pagkakataon, at mawawala lang ito. Walang kahit anong magagawa ko tungkol dito……maliban na lang…..isang ideya ang tumama sa akin.

“Sandali!” Pinatunog ko ang aking mga daliri.

“Ano?” Nabilaukan siya, nasamid sa kaniyang alak.

“Paano si Ernesto? Pwede niya akong ayusan.”

Umupo siya nang maayos at dahan-dahang tumango. “Tama ka…..si Ernesto ay isang kamangha-manghang makeup artist. At pwede niya ring piliin ang mga damit mo.”

“Kaya tawagan mo na siya!” Initulak ko siya nang mahina patungo sa kaniyang telepono. Tumunog ang kaniyang mga sapatos sa ibabaw ng mga baldosa habang nagmamadali siyang kumuha nito. Ngunit sa background, narinig ko ang mahinang pagtunog bago siya nagsalita.

Biglang nanginig ang telepono ko, at ang paningin sa pangalan ng kapatid ko na nakakapal sa screen ay tumama sa akin tulad ng isang toneladang brik.

Nag-ungol ako ngunit nag-slide para sumagot.

“Ano?”

“Noah! Kailangan mo akong tulungan!” Nagmamadali niyang sinabi, mabigat ang paghinga na para bang tumakbo siya sa isang marathon. Napatayo ako agad, nakadilat ang mga mata habang itinutulak ko ang telepono sa aking tainga.

“Sandali, anong nangyari?”

“Tumawag lang si Papa; sinabi niyang naglaan siya ng puwesto sa Blackridge Academy sa Canada. Gusto niyang pumunta ako para maglaro sa koponan para sa nationals.”

“Malamang masayang-masaya ka.” Bumagsak ang boses ko na may sarkastikong tunog.

“Hindi! Ang baligtad ng masaya.”

Napakunot ang noo ko agad. “Talaga?”

“Siyempre naman. Alam mo kung ano ang talagang nararamdaman ko sa hockey; ayaw kong gawin 'to.”

“Hindi ka umasta na parang galit ka sa hockey sa nakalipas na tatlong taon, Owen. Hindi mo kailangang magsinungaling para lang mapabuti ang pakiramdam ko, alam mo 'yon? Alam kong gusto mong kunin 'to.”

“Nagsinungaling ako, Noah…..pumasok sa utak ko si Papa gamit 'yang buong karangalan ng pomaly pamilya. Tsaka, ipinapasok niya ako sa isa sa pinakamamaling training academy noong nakaraang tag-init. Binayaran ko ang ibang tao para magpanggap na ako habang pumunta ako sa Paris para mag-aral ng ballet.”

“Hindi maaari! Kaya pala hindi ka kailanman nag-video chat noong oras na iyon.” Napasinghap ako, itinampal ang kamay ko sa aking hita.

“Oo! Pumunta ako sa Amerika para hindi siya maghinala. Kailangan kong makabalik sa Paris bukas, may mahalaga kaming kompetisyon hindi magtatagal.”

Lumunok ako, ang utak ko ay kumikiliti sa isang kakaibang ideya habang pinapanood kong nag-thumbs up sa akin si Tara. “Papunta na siya!” Ibinulong niya bago nawala sa kusina.

“Anong ginagawa mo ngayon?” Pakiusap sabihin mo ang gusto kong sabihin mo…..Ipinagkrus ko ang aking mga daliri at ipinikit nang mahigpit ang aking mga mata.

“Alam mo… sinasabi ng lahat na magkahawig tayo.” Yumuko ako patungo sa unahan hanggang sa halos magpadulas na ako mula sa kama na natatakpan ng sutlang sheet.

“Oo…” Pakiusap magpatuloy ka…. Pakiusap…. Kakailanganin ko ang kaniyang pasaporte sa paliparan, at kailangan kong malaman niya para hindi ako mahuli agad.

“Paano kung… ikaw ang pumunta sa lugar ko?” Lumukso ako mula sa kama na may tili. “Pakiusap huwag kang umiyak…..ibibigay ko sa iyo ang kahit anong gusto mo, pangako. Gawin mo lang 'to para sa akin, pakiusap.”

“Uh….siyempre gagawin ko. Para saan pa ang magkakapatid?” Natawa ako, nakadilat ang mga mata habang pumasok si Ernesto, hinihila ang isang malaking maleta.

“Magaling! Ibibigay ko sa iyo ang pasaporte ko sa sandaling nasa bahay ka na. Ang eroplano papuntang Canada ay aalis sa loob ng isang oras at tatlumpung minuto. Kailangan mong maging handa bago iyon.”

“Sandali… ganoon kabilis?! Hindi ko pa man lang nababago ang hitsura ko.”

“Anong nangyayari?”

“Sinabi ni Owen na aalis ang eroplano sa loob ng siyamnapung minuto. Wala tayong oras para baguhin ako para maging si Owen.” Nagmamadali kong sinabi, ang puso ko ay pumupukpok nang malakas habang sinusubukan kong huwag mag-panic.

“Sandali, si Tara ba 'yon?”

“Hindi mahalaga, Owen….anong gagawin natin? Kailangan ko pa ring mag-impake.”

“Akin na, bigyan mo ako ng listahan ng lahat ng gusto mong mai-impake, at mai-iimpake ko 'yon para sa iyo. Pwede kitang makipagkita sa bahay ni Tara o sa paliparan kasama ang pasaporte ko rin. Pwede mong ituon ang pansin sa natitira.”

Nagpakawala ako ng buntong-hininga ng ginhawa. “Iyon ang magiging perpekto. Maraming salamat, Owen.” Inibaba ko ang telepono.

Tinitigan ako ni Ernesto na para bang tumubo ang dalawa kong ulo. Tumingin siya kay Tara, saka dahan-dahang umiling.

“Ano?” Tanong namin ni Tara sa parehong pagkakataon.

“Nasaan ang babaeng gusto mong gawin kong lalaki? Dahil alam kong hindi pwedeng ang isang ito sa harap ko.”

“Siya… 'yan.” Itinuro ni Tara, ngunit pumutok siya sa tawa.

“Pakiusap, magsabi ka ng ibang bagay.” Sinabi niya sa gitna ng mga atake ng gulo na tawa. “Inaasahan mong gagawin ko siyang tulad ng larawan na ipinadala mo?”

“Sige na, gaano ba kahirap 'yon?”

“Sobrang hirap, lalo na kapag may mga kurba siyang ang mga sikat sa bansang ito ay papatay o mamamatay o gagawin ang pareho para lang magkaroon.”

“Sige na, hindi 'yan pwedeng maging ganoon kahirap…pakiusap.” Nagpalpakan ang mga kamay namin ni Tara at nakiusap. Sa isang sandali, ang tanging ginawa niya ay titigan ako. Hanggang sa inikot niya ang kaniyang mga mata at inilagay ang kaniyang maleta nang patag sa sahig.

“Kahit ang mga pinakadakilang artist ay may mga hamon. Umupo ka sa upuan ko, prinsesa……oras na para gawin kang lalaki.”

Pagkaraan ng mga tatlumpung minuto, tinitigan ko ang aking sarili sa malaking salamin. Ang dating puno, mahabang gintong buhok ko ngayon ay nakatago sa ilalim ng isang wig, ang mga kurba ko ay nakatago sa ilalim ng malaking hoodie at jeans na isinuot sa akin ni Ernesto.

MUKHA AKONG eksaktong si Owen nang walang balbas sa mukha. Napasinghap ako, humarap sa isang ipinagmamalaking Ernesto at sa isang nagulat na Tara.

“Huwag mo muna akong purihin, mahal. Alam ko na.” Humagikhik ako, at sa proseso, tumingin ako sa orasan.

“Puta! Mas mababa sa apatnapung minuto ang natitira sa atin!” Nagkandarapa kami agad ni Tara, nag-iimpake ng kahit anong kakailanganin ko bago niya ako itinulak patungo sa p***o. Nagmamadali akong pumasok sa aking kotse, kumaway ng paalam, at mabilis na umalis.

“Good luck!!!” Sumigaw sila mula sa likuran.

Mabilis kong minaneho sa karaniwang abalang kalsada, sumusugod sa mga shortcut hanggang sa huminto ako sa harap ng paliparan.

Lumukso ako palabas ng kotse, nakadikit ang telepono sa aking tainga habang tinatawagan ko si Owen. Sinagot niya sa ikaapat na ring;

“Nasaan ka na?!” Sinumpa niya.

“Nasa paliparan na ako ngayon; pakiusap sabihin mong nandito ka rin.”

“Oo, nasa may departure gate ako; bilisan mo; nandito rin si mama at papa.” Pumupukpok ang puso ko habang itinutulak ko ang aking mga binti nang mabilis.

Napakalaki ng paliparan; sobrang laki. Nabangga ko ang mga bata, mga alagang hayop, at mga magkapareha, naglalabas ng mga paumanhin hanggang sa sa wakas ay tumayo ako nang ilang talampakan ang layo mula sa aking kapatid. Inayos ng aking ina ang kaniyang mga kamay sa buhok nito, habang si Papa ay malamang na nagsasalita tungkol sa hockey.

Mukhang mas gustuhin pa ni Owen na makasama sa kahit saan pa. Lihim siyang naghanap sa paligid hanggang sa sa wakas, ang kaniyang mga mata ay tumama sa akin.

“Nandito ako!” Isinubo ko ang mga salita. Mahinhin niyang iginalaw ang kaniyang ulo patungo sa banyo ng paliparan. Tumakbo ako doon, ang mga daliri ko ay tumataptap laban sa aking pantalon habang naghihintay ako sa kaniya.

Mabuti na lang, walang tao sa banyo nang pumasok ako. Bumukas ang p***o para ipakita ang isang natataranta, walang hiningang si Owen.

“Sa wakas! Bakit ang tagal mo ……wow ang make over na 'yan ay kabaliwan!”

“Sino ang may pakialam doon?!” Sinabi ko sa pamamagitan ng mga nakatagong ngipin. “Dinala mo ba at naiimpake ang sinabi kong dapat mong iimpake?”

“Oo, eto na.” Itinulak niya ito sa aking mga kamay. “Tandaan mong umasta nang natural sa harap ni mama at papa.”

“Alam ko.” Humarap ako sa p***o nang hawakan niya ang aking pulso. "ANONG NANGYARI?" Wala nang natitirang oras.

"Good luck, Noah...subukan mong huwag mahuli." Hinila niya ako sa isang yakap, itinulak ang kaniyang mga labi sa aking noo, at pinaglakad ako. Binigyan ko siya ng huling tingin bago lumakad palabas ng banyo.

“Owen!” Sumigaw si Papa, at sa isang sandali, tumayo ako doon, naghihintay na lumitaw si Owen. “Anong ginagawa mo riyan na nakatayo?! Nagbibilang na sila ng mga miyembro!”

Napasinghap ako, nagre-relax, ako na 'to….si Owen na ngayon. Nagmamadali ako roon sa ilang hakbang. "Oh, ang sanggol ko ay gagawin kaming ipagmamalaki.” Ibinulong ni Mama, papasok para sa isang yakap. Nadilat ang mga mata ko, ngunit mabuti na lang, bago pa ako may kailangang gawin, pinigilan siya ni Papa.

“TAMA NA 'YAN, Violet. Kailangan na niyang pumunta ngayon.” Tumingin siya sa akin. “Bilisan mo na, naghihintay na ang mga koponan.”

Lumunok ako at lumakad lagpas sa kanila, halos hindi pinapayagan ang aking ina na yakapin ako.

“Owen Brooks?” Tumingin ang attendant sa aking pasaporte.

“Oo, ako 'yan.” Tumango ako, ang pawis ay biglang bumalot sa aking noo at mga kamay habang tinititigan niya ang pasaporte nang matagal. Ang kaniyang mga labi ay nahila sa isang manipis na linya.

“Hoy, halika at tulungan mo akong suriin 'to.” Tinawag niya ang isa pang tao. Lumukso ang puso ko sa aking lalamunan.

Ito na 'yon…..malalaman nila…..tapos na ako!

“Hoy, sir….um…” Lumitaw si Papa sa aking gilid, ang kaniyang kamay ay nakasabit sa aking balikat. “Ito ang anak ko; kailangan na niyang makasakay sa eroplano ngayon para makasama siya sa kaniyang hockey team.”

“Sandali… ikaw ba si Brooks? Coach Brooks?”

“Oo, ako nga.” Ngumiti si Papa nang may pagmamalaki.

“Oh, napakalaking tagahanga mo ako! Bakit hindi mo sinabi?” Tatak niya ang pasaporte bago ito inilagay sa aking pawisang mga kamay. “Maaari ka nang magpatuloy ngayon, batang sir. Mahal na mahal kita, sir.” Nagsalita siya nang may pagkagusto, gumagawa ng daan para sa isa habang si papa ay nagpatuloy sa kaniyang mga nakamit.

Mabilis ako hanggang sa nakasakay ako sa eroplano. Sa sandaling bumagsak ako sa aking upuan, nagpakawala ako ng hininga.

“Salamat sa Diyos.” Tumingin ako sa paligid ko sa business class cabin, nakatitig sa labas ng bintana. Ang boses ng piloto ay lumabas sa mga speaker sa sandaling may ibang bumagsak sa tabi ko.

Ang kaniyang madilim na buhok ay nakaupo nang puno sa kaniyang ulo, at ang mga tattoo na bumabalot sa kaniyang leeg at mga braso ay mukhang hindi na matatapos kailanman. Tumingin siya sa akin nang isang segundo, at parang ang mga pores sa balat ko ay lumaki.

"Kailan ka pa nagkaroon ng ganitong gupit?" Tumingin siya sa buhok ko...o sa wig.  Bumukas ang bibig ko habang nakatitig ako sa kaniyang mga bughaw na mata.  "Ano?" Nang-uyam siya, "Nakalimutan mo na ba ang matalik mong kaibigan nang napakaaga?"

Napasinghap ako, bumukas ang bibig nang marealize ko kung sino iyon. Hindi niya ako pinag-isip o pinagsalita dahil bago ko pa nalaman, ibinalot niya ang kaniyang mga braso sa akin sa isang mahigpit na yakap.

Siya iyon, si Jace Donovan! Ang dating matalik na kaibigan ni Owen at ang minsan kong crush.