Chapter 1

Maaga akong nagising dahil sa boses ng kuya ko na sumisigaw sa loob ng kwarto ko. Napuyat ako ka gabi, grabe naman kase ang pag review ko.

“Viv! Gising na! Mag breakfast ka na, baka mahuli ka sa school!” sigaw niya habang hinahampas ng medyo malambot ang paa ko para siguradong gumalaw ako.

“Kuya… five more minutes…” antok kong sagot habang nakabaluktot pa sa unan.

“Hindi! Gising na talaga. Alam mo namang ayaw kitang mahuli!” sabi niya, sabay abot ng kamay para hatakin ako sa kama.

Kahit pa antok pa, napangiti ako sa paraan niya ng paggising sa akin. Huminga ako ng malalim at unti-unting bumangon.

“Fine, fine! Papunta na ako,” sabi ko, sabay halik sa unan bago tuluyang bumangon.

Habang nagbibihis, narinig ko ang mga tunog ng kuya ko sa baba. Lumabas kase siya ng sabihin kung magbibihis ako, mamaya nalang din ako maliligo. 

Sigurado akong nauna na siya sa kusina para ihanda ang breakfast. Pagkatapos kong matapos, bumaba rin ako sa sala at doon ko nakita ang parents ko na kumakain na.

“Good morning, Ma, Pa!” bati ko, sabay halik sa pisngi nila.

“Morning, Viv,” sagot ng Mama ko habang inabot sa akin ang tinapay. 

“Kumain ka na rin, ha. Matagal ka pa pupunta sa school mo.”

“Yes, Ma. I’ll eat now,” sagot ko, sabay upo sa tabi nila at sinimulang kainin ang breakfast ko. 

Si Daddy naman ay napansin kung nakatingin sa akin, seryoso pero may ngiti sa labi. 

“So, Vivienne, kumusta na ang studies mo sa medicine? Nakaka-handle ka ba sa lahat ng subjects mo?”

“Yes, Pa. Medyo mahirap, pero kaya naman po,” sagot ko habang tinatapos ang toast ko.

“Huwag mong kalimutan, medicine is not just about passing exams. Kailangan mo rin ma-absorb ang lessons para someday, people will trust you with their lives,” paalala niya, seryoso.

Tama naman si papa, our major instructor tell us about that. Kaya mas minabuti kung pagbutihin ang pag-aaral ko. 

Ang Daddy ko ay isang business man, at ang mommy ko ay isang kilalang model. Hindi kami nag pa kilala ni kuya, dahil mas lalong lala ang sitwasyon. 

“Yes, Pa. I’ll remember that,” sagot ko, sabay inom ng gatas.

Habang nagkakain, nag-usap kami tungkol sa school at mga assignments ko. Sa tuwing nasa bahay talaga sila, hindi mawawala ang pag-aalaga at oras nila sa 'min ni kuya. 

“Viv, make sure na hindi ka lang basta nagre-review for exams. Sa ethics, kailangan mo rin talaga maintindihan ang cases. Practice critical thinking,” sabi Daddy ko.

Alam na niya agad kung anong subject ko eh, na paka ano niya talaga saken. Kaya love na love ko sila both. 

“Got it, Dad. I’ll focus,” sagot ko, sabay tawa nang kaunti.

Biglang huminto siya saglit at sinabing may kakaibang tono, napatingin ako kay mommy ng may pagtataka.

“Alam mo ba, Viv, may isang apelyido na kilala sa buong bansa? Ang mga Whitmore. Kahit ang mga pulis, natatakot sa kanila.”

Na-curious ako. “Whitmore, Pa? Ano po ginagawa nila?” tanong ko.

Huminga si daddy, seryoso. Tiningnan niya ako bago siya mag salita sa harapan ko. 

“Aurelius Drayton Whitmore. Siya ang tinatawag na syndicate king may control sa illegal operations na mahirap hulihin. Kahit ang mga pulis, nagiging maingat sa mga kaso niya. Ang pangalan niya lang ay sapat para takutin ang mga tao, hindi sila mahuli nang mga pulis dahil natatakot sa sariling buhay nila.”

“Grabe naman po.....nakakatakot po,” sagot ko, medyo napahinto sa pagkain.

“Exactly. He controls everything quietly pero very efficiently. May connections siya sa gobyerno, businessmen, kahit sino na may balak kontrahin siya… delikado. Kailangan ng caution kapag involved,” paliwanag pa ni Daddy.

Napatingin ako sa kanya habang iniisip ang sinabi niya. Parang sa pelikula lang, pero alam kong real ito.

Nakita kung ngumiti si mama, “Kaya, mag-aral ka nang mabuti, Viv. Hindi lang para sa grades, kundi para handa ka sa mundo. Kahit anong mangyari, always be aware sa paligid mo.”

“Yes, Ma. I’ll be careful,” sagot ko.

Natapos ang breakfast namin na puno ng lessons at warnings. Nagbihis narin ako dahil mamaya ay aalis narin ako papunta sa school.

Habang nag-aayos ng mesa si Kuya, tinitingnan ko ang parents ko at ramdam ko yung pagmamahal at expectations nila sa 'ken.

Pero sa isip ko, may curiosity din ako sa mundo nila lalo na kay Aurelius Drayton Whitmore. Hindi siya pamilyar saken, pero ramdam kung delikado siyang tao. 

“Okay, Viv, aalis kana ba?. Remember, afternoon pa ang medical ethics mo, pero wag maging late,” sabi ni Kuya habang ngumiti.

Napangiti nalang din ako, ayaw na ayaw niyang ma late ako parate niya sinasabi saken ang mga bagay na 'yun.

“Hindi pa kuya, Kuya. Thanks,” sagot ko, sabay lakad papunta sa gate ng bahay dala ang bag ko at notes.

Habang naglalakad pabalik sa kwarto ko, iniisip ko ang sinabi ng Papa ko tungkol sa Whitmore family. Sobrang nakakatakot yung pangalan nila… syndicate king, powerful, kahit ang mga pulis natatakot. 

Paano kaya kung someday ma-encounter ko rin sila?

Ang gagawin ko siguro ay tatakbo, I mean sino ba naman kase ang di matatakot sa ganoong tao.

Napangiti ako sa sarili ko. Kahit na nakakatakot, curious din ako. Parang may something sa mundo ng ganitong tao na nakaka-intriga, pero alam ko rin na kailangan ko ng caution at awareness.

Ang simpleng umaga sa bahay ay natapos na, pero dala ko sa isip ko ang lessons, knowledge is power, be aware, and always respect boundaries. 

Lahat ng ito ay kailangan sa totoong buhay, lalo na sa mundo na puno ng tao tulad ni Aurelius Drayton Whitmore.