LOGINSince Clever’s family was murdered, his life has been full of misery. Now, he only wants three things: revenge, strength, and to protect his only remaining kin—his twin brother, Claver. Clever no longer knows pity. He has learned to love punishing, especially those connected to his family’s death. Prince Clever Del-Vago was once a kind and gentle man. But everything changed when his family was brutally assassinated by his father’s powerful enemies. Broken and hopeless, he almost ended his own life. But then, he discovered that his twin brother, Prince Claver, was still alive. This gave him a reason to keep living. Clever decided to take Claver away to another country for safety, and then return to seek payback. He did not want money, wealth, or property. What he wanted were lives of his father's enemies. Along the way, he met Leexiya Martinez, a girl who gave him comfort in his pain. A girl who became his fiancée and eventually became his wife. With her, Claver, and a few loyal friends by his side, Clever set out on his path of vengeance. His way of revenge was not merciful, but cruel and bloody—the same way his family had been killed. Disclaimer: This story is written in TAGLISH. Written by: LoquaciousEnigma Genre: Thriller, Romance and Action.
View MoreEl bosque parecía haberse tragado mi aliento. Corría sin mirar atrás, con la desesperación martillándome el pecho en golpes frenéticos. Lo sentía, estaba cerca. Esa respiración pesada y el impacto de sus pasos contra la tierra retumbaban en mi cabeza como tambores de guerra.
“Solo un poco más”, me repetía, aunque sabía que mis piernas no aguantarían mucho más. El suelo húmedo era un enemigo; el musgo y las raíces desnudas conspiraban para detener mi avance. El viento gélido arañaba mi piel y traía consigo un fuerte olor que me obligaba a concentrarme únicamente en huir. Sabía que quien me perseguía estaba jugando conmigo, como un depredador. Era demasiado rápido; si realmente hubiese querido alcanzarme, ya lo habría hecho. Un gruñido grave se elevó entre los árboles, vibrando en mis costillas. Me detuve en seco. ¿Qué había sido eso? ¿Lobos en la ciudad? ¿Cómo demonios se me ocurrió venir por aquí? Hoy me quedé más tiempo del habitual en el trabajo, concentrada en una tarea, buscando ese ascenso que se me ha escapado. No puedo aflojar ahora; tengo que lograrlo. Al girar la cabeza, me pareció ver unos ojos dorados en la oscuridad. ¿Qué demonios? Escuché unas pisadas acercándose y aceleré mis pasos. Mi respiración entrecortada era lo único que rompía la quietud, junto a otra, y lo supe: ¡alguien estaba justo detrás de mí! Su aliento caliente y húmedo golpeaba mi nuca. Mi corazón latía desbocado, al borde de la implosión. Cerré los ojos con fuerza y traté de correr, pero mis piernas no obedecían. Con un esfuerzo sobrehumano, me obligué a reaccionar. Salí corriendo desesperada. Tropecé; mi pie se enganchó en una raíz oculta y me reclamó en una caída rápida y desesperante. Mi grito se quedó atascado en mi garganta, sofocado por el pánico. No llegué a tocar el suelo. Unos brazos fuertes me sujetaron con firmeza. Jadeé, luchando con todas mis fuerzas para zafarme, sin resultados. El terror se apoderó de mí. Lo primero que noté fue el calor abrasador que emanaba de ese cuerpo que ahora me sostenía. Seguí luchando, tratando de escapar. —¡SUÉLTAME, SUÉLTAME! —grité, desesperada. Por un momento, aflojó su agarre y logré soltarme, girando la cabeza para verlo. Era un hombre que me observaba en silencio, con una intensidad que me dejó helada. ¡Juro que sus ojos eran dorados! Me pareció enorme; su altura imponente y su presencia dominaban todo a mi alrededor. Retrocedí aterrada, incapaz de apartar la mirada de él. Su rostro parecía tallado con precisión obsesiva, y por un momento pensé que no pertenecía del todo al mundo humano. No podía escatimar en el misterio que proyectaban sus ojos, que ardían como brasas en la penumbra. —¿Estás bien? —preguntó, con una voz gruesa que resonó en mí como un rugido contenido. Apenas pude asentir, incapaz de hablar. Su cercanía, su calor, su mirada... todo en él me desbordaba. Cuando al fin quise articular una palabra, me di cuenta de otro detalle perturbador: ¡había vuelto a agarrarme! Mi mente confusa trataba de comprender en qué momento había llegado a mí. —¿Qué quieres? —logré balbucear mientras lo empujaba con debilidad. Él ladeó la cabeza y no respondió. En lugar de eso, me recorrió con su mirada, observando cada detalle como si quisiera leerme, descifrarme. Los mechones de mi cabello dorado se adherían a mi rostro por el sudor, y mis labios temblaban, no sabía si por miedo, frío o un extraño deseo incontrolable. Finalmente, me soltó con cuidado. No sé si fue mi imaginación, pero me pareció que no quería soltarme mientras me olfateaba, y sentí un vacío repentino cuando finalmente lo hizo. Aún temblaba; traté de calmarme, pero cuando me atreví a levantar la mirada de nuevo, ¡había desaparecido! Hice un gesto torpe hacia donde había venido, intentando comprender lo que acababa de suceder y reducir el caos en mi mente. En verdad, había desaparecido a una velocidad incomprensible entre las sombras del bosque, como si nunca estuviese allí. Me quedé quieta, incapaz de moverme o de hablar. Caí de rodillas al suelo mojado, llevando una mano a mi pecho, intentando calmar el frenético latido de mi corazón. Él no era un hombre ordinario. Lo sabía, lo sentía. Y lo más incomprensible era que quería volver a verlo. Miré fijamente en la dirección hacia donde creía que había desaparecido. El miedo que aún me hervía por dentro me hizo creer que todo había sido una alucinación. Me embargaba el terror y la fascinación, como si ambos sentimientos fueran producto de la adrenalina. Un nuevo sonido entre la maleza me hizo salir corriendo con todas mis fuerzas hasta llegar al otro lado. La calle me recibió con sus luces claras, haciéndome sentir segura. Llevé mis manos a mi pecho, tratando de calmar los latidos frenéticos de mi corazón. Al girarme con torpeza, fue entonces cuando lo vi en la oscuridad: aquellos dos puntos dorados entre la maleza. —No puede ser... —susurré para mí misma. ¡Ese color de ojos no debía existir! Me sacudí torpemente, limpiando mis manos llenas de tierra. Sentía que había pasado por un suceso que no entendía del todo. Pero, por más aterrador que fuera, mi instinto me gritaba que huyera y nunca mirara atrás. —¡Al fin llegas, Alaya! —salté asustada ante la voz de mi prometido, Alfredo, al recibirme. —Ven, déjame presentarte a Elena, una amiga de la infancia. Se va a quedar con nosotros. —¿Nosotros? ¿Qué quieres decir con nosotros? —pregunté, incrédula. —Bueno.., ya sabes que mi apartamento no estará listo hasta la otra semana, por eso pensé que podíamos quedarnos contigo hasta entonces—dijo con descaro. —¿Quedarse en mi casa? —Lo miré con incredulidad. Un gruñido a mis espaldas me sobresaltó. Giré la cabeza sin ver a nadie. Miré a los dos que tenía delante, que parecían no haber escuchado nada y me observaban con sonrisas aduladoras. —¿Escucharon ese gruñido? —pregunté, y vi cómo me miraban negando con la cabeza. Me concentré en lo que había dicho Alfredo. —No, definitivamente no pueden quedarse en mi pequeño apartamento. Un ronroneo llegó a mis oídos, o a mi mente. No podía creerlo. ¿Me estaría volviendo loca por trabajar tanto o me habría seguido a casa ese hombre extraño?NAKARAMDAM AKO NG AWA. Parang hindi siya si Nathan. Parang nag-iba kasi ang itsura niya."I-abante mo pa siya, iho," utos ng doctor. Inilapit ako ni Ivo sa kanila. Kumuha naman ng stethoscope 'yung nurse at chineck ang heartbeat ko."Normal naman ang heartbeat niya doc," sabi nito, tumingin ulit siya sa akin, "Ahm, before we get some bloods from you, let me know if you're feeling well. Wala bang masakit sa 'yo?" Umiling ako, "Wala po, 'yung paa ko lang ang masakit.""17 above ka naman ano?" "Opo.""Kumain ka ba ng maayos at may tulog ka ba ng maayos?""M-Medyo po.""Hindi ka naman uminom ng alak kahapon, hindi ba?""Opo, hindi po.""Gamot? Uminom ka ba?""Hindi rin po.""Uminom ka na ba ng tubig?""H-Hindi pa po," nakita ko naman siyang pumunta sa isang table at kumuha ng dalawang baso ng tubig."Inumin mo 'to, kailangan maubos mo ang dalawang baso ng tubig na 'yan," tumango ako at saka uminom nang uminom."Kukuhanan na po ba natin siya, doc?" Hinarap kami ng doctor na inaasikaso ni
LEEXIYA'S POVHINDI KO MAPIGILAN ANG matulala. Iniisip ko pa rin ang nangyari kanina, kung paano kami iniligtas ni Clever sa kamatayan. Ang buong akala ko mamamatay na ako.N'ong oras na pinapipili ng lalaking nagsasalita si Clever, ang akala ko pipili talaga siya. Hindi ko pa rin mapigilan ang takot dahil may chance na hindi naman niya ako piliin, mas importante pa rin ang kapatid niya.Pero, pinili niya kaming iligtas pareho. Doon ko mas lalong nakita ang tunay niyang pagkatao, hindi niya pabababayaan ang taong naging parte sa buhay niya, naging parte na rin ako sa kaniya. Kaya mas lalong sumisidhi ang kakaibang nararamdaman ko para sa kaniya, lalo na sa binigay niyang paunang halik na nagpawala ng nerbyos ko kanina.Napatingin ako kay Claver, natutulog siya, mula kaninang pagdating namin ay hindi pa siya nagigising. Medyo nag-aalala na ako sa kaniya.Bigla namang nagbukas ang pinto kaya tiningnan ko kung sino 'yon, napaayos ako ng upo nang makita kong si Ivo 'yon."How are you feel
NAKAMULAT SI ALFONSO HABANG duguan ang kanyang leeg, tumutulo ito galing sa kaniyang bibig. Napansin nilang may tama itong baril sa kaniyang may bandang puso. Napatingin silang dalawa sa taas at nakita nila si Velasquez na may hawak hawak na baril at isang remote control."Salo! Wala ng oras!" Inihagis ni Velasquez ang remote.3 seconds.Parehong kamay ni Ivo at Clever at sumagana sa remote. Nginig na nginig ang kamay niya masalo niya ito.2 seconds."Shit shit!!!"1 second.Napaluhod si Clever. Hindi niya napigilan ang pagluha niya. He did it! Isang segundo na lang ang natitira sa bomba bago niya ito naipindot! Sorang tuwa niya!Mabilis siyang tumakbo papuntang gawi ni Alfonso para kuhanin ang susi sa pantalon niya. Agad-agad siyang tumakbo pababa sa first floor para agad na puntahan si Asher.Pumasok siya kaagad sa kwarto at hinawi ang kurtina. Nakita naman niya ang bata na pikit na pikit ang mata at mukhang nawalan ng malay. Mabilis na ginamit ni Del-Vago ang susi at agad na binuks
SINUNTOK NIYA ITO NANG malakas pero tanging paglugutok ng buto lang sa kamay niya ang nangyari. Nagsisimula ng bumilis ang tibok ng puso niya. "I-I don't wanna die...papa, h-help me.""Stop calling him papa, I'm here... y-your k-kuya... to help you," nakaramdam si Clever ng pamamasa sa kaniyang pisngi, hindi siya makapaniwalang may buhay pa sa mga kapatid niya bukod kay Claver.Bumalik ulit si Clever sa tabi ng pintuan, kinuha niya ang isang kahoy at bumalik ulit kung nasaan si Asher. "W-Why are you helping me?""I'll tell you after I unwrap those bombs on your body." Buong lakas niyang hinampas ang matigas na kahoy sa square glass, hinampas niya ito ng maraming beses pero hindi man ito nabasag kaya hindi niya napigilan ang hindi mainis at naihagis niya ang kahoy sa kung saan."ALFONSO!!!"Bumalik ulit siya sa pagsusuntok sa malaking lock nitong square glass, puno ng dugo na nanggaling sa kamay niya. Hindi niya ito tinigilan hangga't hindi siya nakakaramdam ng pagod. Napasandal siya
LUMAPIT SIYA NG MABILIS sa lugar ni Philip upang ihampas ang baril sa kaniya ngunit sa oras na 'to ay nailagan ni Philip ang ginagawa ni JK sa kaniya. Hindi napansin ni JK na nasa likuran niya si Philip at naramdaman niyang nadapa siya sa sahig dahil sa ginawang tadyak sa likuran sa kaniya ni Philip
NAGSISIMULA NA NAMANG mamuo ang luha ko, in the second time, may dumukot na naman sa akin. Hindi ko alam kung sino ang may pakana nito pero sure ako na may kinalaman ang bata na mukhang kanina pa kami binabantayan."Asher, ikaw ba may gawa nito?" Tanong ko pero nanatili lang siyang nakatingin sa akin
"HOW DID THEY KNOW our house? We are careful when we go home." Philip wondering said."N-Nako! Hindi ko man lang napansin na may tao pala! Sana pala chineck ko muna kung may sumunod sa amin. S-Sisisihin ko talaga sarili ko kapag m-may nangyari sa kanila," Rudy responded worriedly. He bit his nails, I
TUMAYO SI IVO AT HINARAP si Clever gamit ng kaniyang matatalim na tingin, "You didn't get what I mean! Naiintindihan kita, Clever, I don't know why you don't understand. Ang akin lang bakit kailangan mo pang puntahan sila e nailigtas naman natin sina Claver? Sarado ang isip mo, masyadong paghihigant

![His Lasting Impression : Mafia Don Obsession [ Book 1 ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviews