All Chapters of POSSESSED BY THE DON: Chapter 1 - Chapter 10

Masaya ang araw na ‘to. Habang naglalakad ako papunta sa canteen, ramdam ko ang init ng araw sa likod ko at ang excitement sa school lalo na’t lunch break. Aminin niyo, tulad ko favorite niyo rin ang lunch time eh huwag na ipagkaila. At sa canteen.Dito ko lagi nakikita si Ashley, best friend ko simula pa freshman year. Spotting her sa paborito naming table, kumaway siya, at ako rin agad.“Viv! Finally! Akala ko maa-late ka ulit,” sabi niya, at may kasama ang ngiti niyang nakakagaan sa loob.“Traffic was crazy, alam mo na,” sagot ko, umupo sa harap niya. “So, kumusta morning mo?”“Ugh, history! I swear, Mr. Vazquez wants to kill us slowly. Lahat ng dates, revolutions… super overwhelming,” reklamo niya, sabay hinga.Tumawa ako. “Tell me about it. Pero don’t worry, may quiz at oral recitation tayo mamaya. Mag-review tayo sa library after lunch?”“Please! Kailangan ko talaga, at ikaw lang ang nakakapagpapa-ano talaga sakin,” sagot niya.Talagang she's so tired, nahahalata ko naman kase

Hapon na nang huminto sa harap ng bahay ang kotse ni Kuya para ihatid ako sa school. Kanina pa ako nag-aantay sa kanya, siya kase taga hatid saken. Galing pa kase siya sa company ni Daddy, kilala na siya habang ako hindi pa ang focus ko talaga ngayon ay ang pag-aaral ko.“Viv, handa ka na ba? Late ka na kung hindi tayo aalis ngayon,” sabi niya habang inaayos ang rearview mirror.“Oo na, Kuya. Kaka-ayos ko lang ng notes ko,” sagot ko habang nilagay ko naman sa bag ang mga notebooks at textbooks ko sa medical ethics.Agad narin naman akong sumakay sa kotse niya. Ang gwapo talaga ng kuya ko kahit minsan nagiging unggoy siya sa paningin ko HAHA.Habang nagmamaneho siya, nag-usap kami tungkol sa school ko kahit busy siya nagagawa niya parin akong ihatid. “So, kumusta na ang mga classes mo? Ready ka na ba sa ethics class later?” tanong niya.“Medyo, Kuya. Nag-review naman ako kanina, kaya confident naman ako sa discussion,” sagot ko.“Good. Pero tandaan mo, ethics is not just reading. Kai

Mahigpit kong niyakap ang unan habang nakaupo sa gilid ng kama ni Mommy. Tahimik na ang paligid, tanging ang mahina niyang paghinga ang maririnig.Ilang ulit kong tinanong si Daddy but he never answer my question kaya umalis ako. Ngayon ay andito ako sa kwarto nila, kasama ko si mama.Kanina pa siya umiiyak hanggang sa mapagod ang katawan niya at tuluyang makatulog. Pero kahit tulog na siya, bakas pa rin sa mukha niya ang sakit.Dahan-dahan akong huminga at pinilit na hindi maiyak ulit. Nasasaktan ako para sa kanya, naalala ko ang sinabi niya kanina.“Vivienne…” mahina niyang banggit sa pangalan ko kanina, bago siya pumikit. “Hindi ko inakala… hindi ko akalaing magagawa niya sa akin ‘to.”Hinaplos ko ang kamay niya noon, pilit pinapakalma. “Mommy, hindi mo kasalanan,” sabi ko. “Wala kang pagkukulang. Siya ang nagkamali.”Napangiti siya nang mapait. At doon niya ikinuwento ang lahat. Ayokong nakikitang umiiyak siya, nasasaktan din ako.Dapat daw kanina ay magdadala lang siya ng lunch

Umuusok na ang hagdan.Nanlalamig ang mga kamay ko habang nakatitig doon, sa apoy na unti-unting kumakain sa bawat baitang. Si Mommy ay nasa taas pa. Kailangan ko siyang iligtas doon, mapapahamak siya kapag walang tumulong sa kanya. Gusto kong umakyat, pero umuusok na ang apoy mula sa hagdan. May nahulog kanina parang harang na ang apoy sa pagitan ko at ng itaas ng bahay. Pero kahit paulit-ulit kong sabihin sa sarili ko na aakyat ako, hindi gumagalaw ang katawan ko. Parang may humihila sa paa ko pababa, parang sinasabi ng buong sistema ko na delikado—na mamamatay ako kapag umakyat pa ako.“Hindi ko kaya…” pabulong kong sabi, nanginginig ang boses.Isang malakas na putok ang umalingawngaw sa likod ko. Napapitlag ako at napaatras, saka napilitang bumalik sa loob ng hall. Mas malala ang gulo roon. Sigawan nang mga bisita, may mga nakadapa sa sahig, may mga nagtatakbuhan, basag ang mga ilaw, at may usok kahit saan.My heart was pounding so loud, parang sasabog na ang dibdib ko.“Help!

Hindi ko na alam kung ilang oras na akong nakaupo rito sa harap ng kabaong ni Mommy. Naka masid nang tahimik niyang nakahiga sa kabaong. Parang tumigil ang oras simula nang makita ko ang katawan niya. Nakahiga nang tahimik, payapa ang mukha, pero wala na ang init na dati kong nararamdaman kapag hinahawakan ko ang kamay niya. Ang lamig. Ang sobrang lamig. Parang hinigop ng kahoy na kabaong ang lahat ng buhay na meron siya.Mahigpit kong hawak ang panyo habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha ko. Masakit na ang mata ko. Masakit na rin ang dibdib ko. Pero mas masakit ang katotohanang kahit anong gawin ko, kahit anong sabihin ko… hindi na siya sasagot, na kahit anong gawin ko hindi na siya babalik. “Mommy…” mahina kong bulong habang inilalapit ang kamay ko sa gilid ng kabaong. “Andito pa rin ako. Hindi pa rin ako umaalis.”Parang tanga lang the way na kinakausap ko pa rin siya na parang buhay pa siya. Na parang maya-maya ay gagalaw ang dibdib niya at bubuksan niya ang mga mata niya pa