Chapter 4

Mahigpit kong niyakap ang unan habang nakaupo sa gilid ng kama ni Mommy. Tahimik na ang paligid, tanging ang mahina niyang paghinga ang maririnig.

Ilang ulit kong tinanong si Daddy but he never answer my question kaya umalis ako. Ngayon ay andito ako sa kwarto nila, kasama ko si mama.

Kanina pa siya umiiyak hanggang sa mapagod ang katawan niya at tuluyang makatulog. Pero kahit tulog na siya, bakas pa rin sa mukha niya ang sakit.

Dahan-dahan akong huminga at pinilit na hindi maiyak ulit. Nasasaktan ako para sa kanya, naalala ko ang sinabi niya kanina.

“Vivienne…” mahina niyang banggit sa pangalan ko kanina, bago siya pumikit. 

“Hindi ko inakala… hindi ko akalaing magagawa niya sa akin ‘to.”

Hinaplos ko ang kamay niya noon, pilit pinapakalma. “Mommy, hindi mo kasalanan,” sabi ko. “Wala kang pagkukulang. Siya ang nagkamali.”

Napangiti siya nang mapait. At doon niya ikinuwento ang lahat. Ayokong nakikitang umiiyak siya, nasasaktan din ako.

Dapat daw kanina ay magdadala lang siya ng lunch kay Daddy. May dala siyang home-cooked meal, paborito ni Daddy dahil alam niyang abala ito at madalas nakakalimutang kumain. 

Masaya pa raw siya no’n. May plano pa raw siyang yayain si Daddy na mag-dinner mamaya. Pero nang buksan niya ang pinto ng opisina…

“Vivienne,” umiiyak niyang sabi, “may kahalikan siyang babae. Sa mismong mesa niya. Parang… parang wala lang ako.”

Parang may humigpit sa dibdib ko nang marinig ko ‘yon. Nagawa ni Daddy kay mommy 'yun?

“Nanlalamig ang kamay ko,” dagdag niya. “Gusto kong sumigaw, gusto kong magwala. Hindi ko na alam ang ginawa ko. Basta ang alam ko, nasaktan ako.”

“Mommy…” nanginginig kong tawag.

“Ang mas masakit,” sabi niya habang tumutulo ang luha, “parang matagal na. Parang hindi lang isang beses.”

Pinilit kong maging matatag para sa kanya. Hindi ko siya pwedeng iwan sa ganitong estado. Kaya kahit wasak na rin ako sa loob, pinili kong maging matibay.

“Mom,” sabi ko noon, “nandito kami ni Kuya. Hindi ka nag-iisa. Anuman ang mangyari, kakampi mo kami.”

Ngayon, nakatulog na siya. Maingat akong tumayo at inayos ang kumot niya. Isang huling tingin sa kanya bago ako tuluyang lumabas ng kwarto.

Pagbukas ko ng pinto, sinalubong ako ng katahimikan ng bahay. Bumaba ako at nakita ko si Kuya sa sala. 

Nakatayo siya roon, nakapamewang, at bakas sa mukha niya ang matinding pagod hindi pisikal, kundi emosyonal.

“Kuya,” mahina kong tawag.

Agad siyang napalingon. “Tapos na?” tanong niya.

Tumango ako. “Nakatulog na si Mommy.”

Napabuntong-hininga siya at umupo sa sofa. Sumunod ako at umupo sa tabi niya.

“Ikinuwento niya ang lahat saken kuya,” sabi ko. “Kung paano niya nahuli si Daddy.”

Tumango siya. “Alam ko.”

“Kuya…” nanginginig ang boses ko. “Ano na’ng mangyayari sa atin?”

Tahimik siya sandali bago nagsalita. “Inaayos ko na lahat,” sabi niya. “Pero mas mahirap kaysa sa inaakala ko.”

“Paano?”

Anong mahirap ang ibig niyang sabihin? Naka plano pa naman ang pag celebrate nang pag handle niya sa company ni Daddy. 

Ano na kaya ang mangyayare? Sana naman hindi ma cancel. 

“Media,” sagot niya. “Nakatuon na sa pamilya natin. Hindi ko na alam kung paano ko sila pipigilan.”

Naguguluhan akong napatingin sa kanya. “Anong ibig mong sabihin?”

Tumayo siya at binuksan ang TV.

At doon bumungad sa akin ang balita. Isang video. Isang eksena na hindi ko inakalang makikita ko kailanman.

Si Mommy, nakikipagsabunutan sa isang babae. May Sigawan, flash ng camera, at mga reporter na nagtatanong.

Parang huminto ang mundo ko.

“Ano ‘to…” pabulong kong sabi.

“Kanina lang ‘yan,” sabi ni Kuya. “Pagkatapos ng nangyari.”

Napatingin ako sa kanya, nanginginig. “Bakit umabot sa ganito?”

Lumapit siya sa akin at pinaupo ako nang maayos. “Vivienne, calm down,” sabi niya habang hinahawakan ang balikat ko. “Hindi mo kasalanan ‘to.”

“Pero nahihirapan ako, Kuya,” bigla akong napaiyak. “Nasasaktan ako para kay Mommy.”

“I don't understand Dad, bakit niya nagawa kay mommy lahat nang 'to? I thought this family was happy but look what's happening now, kuya, it's all mess,” I said.

Hinila niya ako para yakapin. 

“Ako rin,” mahina niyang sabi. “Pero kailangan nating maging matatag para sa kanya.”

Tumango ako habang umiiyak. Maya-maya, bumitaw siya.

“Magpahinga ka na,” sabi niya.

“Hindi ko masasabi ang mangyayare bukas, but Vivienne promise me one thing.”

“Po?.”

“No matter what happens next, don't ever forget that our parents love you so much and especially me, I love you so much.”

Magtatanong pa sana ako, kaso naisip ko rin na may gagawin pa siyang mas importante. Umalis ako sa sala at balak na hanapin si Papa.

Hinahanap ko si Daddy pagkatapos no’n. Pero wala siya. Parang naglaho. Saan naman kaya siya nag punta. 

At sa gabing ‘yon, natulog akong may bigat sa dibdib may sakit na hindi ko maipaliwanag. 

Hindi galit. Hindi rin lungkot lang. Kundi isang masakit na tanong, ‘Bakit, Papa?’

Kinabukasan, nagising ako pero wala akong gana sa kahit ano. Hindi ako bumangon. Hindi rin ako ginising ni Kuya. Siguro alam niya, sabi ko sa sarili ko. Alam niyang hindi ko kaya.

Huminga ako nang malalim at muling ipinikit ang mga mata ko. Walang akong ganang pumasok.

Maya-maya, may biglang bumukas na pinto.

“Vivienne,” boses ni Kuya. “Gising na.”

Humikbi lang ako. “Kuya… ayoko munang pumasok.”

“Kailangan mo,” sagot niya. “Hindi pwedeng—”

Bigla akong napaiyak. “Kuya, please,” umiiyak kong sabi. “Hindi ko kaya. Nasasaktan pa rin ako para kay Mommy. Hindi ako makakapag-aral nang maayos.”

Tahimik siya sandali. Pagkatapos ay napabuntong-hininga. “Okay,” sabi niya. “Hindi ka muna papasok.”

Napatingin ako sa kanya.

“Pero kailangan mong bumaba,” dagdag niya. “May kailangan kang makita.”

Wala akong nagawa kundi tumango.

Naligo ako, nagbihis, at lumabas ng kwarto. Pero nang makarating ako sa hallway, may narinig akong ingay mula sa sala mga boses na hindi pamilyar.

Napansin ko rin si Kuya na kakapasok lang sa kwarto niya. Bakit parang may mga bisita? tanong ko sa sarili ko.

Bumaba ako.

At doon ko sila nakita.

Dalawang babae. Isang mas matanda, isang mas bata. Magkahawig sila. Mukha silang mag-ina. At kung umasta......parang sila ang may-ari ng bahay.

Napalingon sila sa akin.

“Oh,” sabi ng babae. “Ikaw siguro si Vivienne.”

“Who are you?” tanong ko sa kanila ng diretso.

Ngumiti ang mas matandang babae. “I’m Julie,” sabi niya. “And this is my daughter, Marry.”

Nagtaas ako ng kilay. “Okay… and?”

Lumapit siya ng kaunti. “I’m your new mommy.”

Napatawa ako isang tawang puno ng disbelief. “Sorry?” sabi ko. “You must be joking.”

“Hindi ako nagbibiro,” sagot niya.

Humakbang ako paatras. “Hindi kayo pwedeng basta-basta pumasok dito at magpakilalang mommy ko.”

Sino naman sigurong t*nga ang papasok basta basta nalang dito at sasabihin na mommy ko pa.

Magsasalita pa sana ako nang marinig ko ang boses na kinamumuhian ko sa sandaling ‘yon.

“Tama ang sinabi nila.”

Napalingon ako.

Si Daddy.

Nanlaki ang mga mata ko. 

“Dad?” nanginginig kong tawag. “Anong ibig mong sabihin?”

Lumapit siya. “Vivienne, kailangan mong intindihin.”

“Intindihin?” nanginginig kong ulit. “Na may bagong mommy ako?”

Tumahimik siya.

“No, I have a mom at hindi mo siya mapapalitan sa babae mong parang wala namang alam.”

At doon ko naramdaman na ang pamilya naming akala ko’y buo, ay tuluyan nang gumuho.