로그인Nanatiling nakatayo si Henry doon nang higit pang isang sandali, habang pinagmamasdan siya sa gitna ng katahimikan, na tila ba nag-iipon ng lakas ng loob na maraming taon niyang unti-unting nawala.Ang espasyo sa pagitan nila ay naramdamang mas mabigat kaysa sa layong kinatatayuan nito.Hindi lamang ito ilang hakbang; ito ay mga taon ng sakit, mga taon ng katahimikan, at mga taon ng mga bagay na matagal na naiwang hindi nasasabi kaya't tumigas na ito bilang isang bagay na permanenteng mananatili.Dahan-dahan siyang tumayo mula sa kaniyang kinalalagyan at sinimulang maglakad patungo sa kaniya.Bawat hakbang ay maingat. Nasusukat. Na tila ba natatakot siya na ang pinakamaliit na maling galaw ay makabasag sa anumang natitirang marupok na bagay sa pagitan nila — kung mayroon man talaga.Tahimik na nakaupo si Diana sa bench, hindi kumikilos ang kaniyang katawan, at ang kaniyang tingin ay nakapako sa isang lugar sa kaniyang harap.Ang mahinang liwanag ng gabi ay banayad na nag-rereflect sa
'Henry, ikaw ang taong pinakanakasakit sa akin.'Ang mga salita ay malakas na umalingawngaw sa loob ng isip ni Diana, napakatalas at napakalinaw na tila ba naging tunay na boses ito na kaniyang binigkas nang malakas.Bahagyang nanlaki ang kaniyang mga mata habang nakatitig sa kaniya, at ang mga emosyon sa kaniyang loob ay mabilis na umaangat at hindi mapigilan.Poot, sakit, pagtataksil—ang lahat ay nabuhol nang sama-sama bilang isang bagay na mabigat at nakakasuffocate.Humigpit ang kaniyang dibdib habang ang mga alaala ay mabilis na pumapasok nang walang pahintulot.Ang lahat ng kaniyang ginawa, ang lahat ng kaniyang kinuha mula sa kaniya, at ang lahat ng kaniyang tiniis nang tahimik ay sabay-sabay na bumagsak pabalik sa kaniya.At ngayon ay nakatayo siya doon, nakatingin sa kaniya na tila ba may ginawa siyang isang bagay na karapat-dapat purihin."Diana," mahina niyang tawag.Ang kaniyang boses ay magiliw. Masyadong magiliw. Mas nakaiinis ito sa kaniya kaysa sa magagawa ng galit."H
Lumalaban si Diana nang may karahasan, habang ang kaniyang katawan ay pumipiglas pasulong habang sinusubukang ilagay ang distansya sa pagitan ng kaniyang sarili at kay Henry.Bawat likas na instinto sa kaniya ay sumisigaw na lumayo, tumakbo, at tumakas mula sa anumang kabaliwan ang nagdala sa kaniya rito.Ang kaniyang paghinga ay hindi pantay, matalas, habang ang kaniyang dibdib ay mabilis na umaangat at bumababa habang ang galit at takot ay nagtutunggalian sa kaniyang loob.Pinanoor siya ni Henry sa loob ng isang sandali.Pagkatapos ay bumuntong-hininga ito.Nagtataglay ito ng isang kakaibang bigat, na parang isang lalaking pagod na sa pagiging hindi naiintindihan.Lumamang sumandal siya sa likuran nito nang kalmado, habang ang kaniyang mga galaw ay mabagal at deliberate, na tila ba mayroon siyang lahat ng oras sa mundo. Ang kaniyang mga daliri ay umabot sa lubid na nagtatali sa kaniyang mga pulso.Maingat niyang sinimulang kalagin ito.Mabagal na lumuwag ang lubid, habang bumabagsak
Galit na tinititigan ang telepono, hinigpitan ni Henry ang hawak hanggang pumuti ang mga kasukasuan. Humigpit ang panga, namumukod ang mga ugat sa gilid ng leeg habang mabangis na nasusunog ang galit sa dibdib. Hindi pantay, mabigat ang hininga, parang lalaking halos hindi na mapanatili ang sarili. Pagkatapos ay bigla— Inangat ang telepono at malakas na ibinagsak sa sahig. “Merlin!” umugong, umalingawngaw ang boses sa kuwarto nang may raw na galit. Agad na nabasag ang telepono, nakakalat ang mga piraso sa sahig. **************** Dahan-dahang naglakad si Diana papunta sa kotse sa office garage, mahinang tumatapik ang takong sa makinis na kongkretong sahig. Mahigpit na niyakap ang bouquet ng mga bulaklak sa dibdib. Muling nagpe-play sa isip ang lahat ng kakalabas lang na nangyari sa opisina. “Diana,” mahinang tinawag ni Merlin, nananatili pa ang boses sa tenga. “Mahal kita. Maging girlfriend ko.” May malambot na ngiti ang kumalat sa labi habang gumagapang ang ini
Tahimik na nakaupo si Diana sa desk ng opisina, maayos na nakalagay ang tasa ng tsaa sa harap. Kalmado ang opisina. Maayos ang pagkakahanay ng mga papel sa desk, bawat file ay nakaayon nang may katumpakan na parang maingat na sinusukat bago ilagay. Organisado, kontrolado ang lahat sa paligid, eksaktong tulad ng gusto niya. Hindi ang isip. Dahan-dahan niyang hinahalo ang tsaa sa kutsara, mahinang umaalingawngaw ang klink sa tahimik na kuwarto. Nakatitig ang mga mata sa umiikot na likido, pinagmamasdan ang manipis na spiral na bumubuo at natutunaw, pero hindi niya talaga ito nakikita. Nasa ibang lugar siya. Nakikita niya ang gabing iyon. Si Merlin na napakalapit. Dumating ang alaala nang walang imbitasyon, buhay at matigas ang ulo, tumatangging kumupas kahit gaano niya subukang pigilan. Ang paraan ng mahinahong pagkapatong ng kamay sa baywang. At pagkatapos ay ang pagtatagpo ng mga labi. Halos hindi mahahalata ang paghinto ng hininga sa alaala. Ito ang unang
Mahigpit na hinawakan ang mga pulso ni Lauren ng dalawang lalaki habang hinahatak siya sa marble tiles papunta sa pool. Malamig ang hangin ng gabi sa basang damit, kinakagat ang balat sa bawat segundong dumadaan, pero mas intense ang takot na nasusunog sa ugat kaysa sa anumang maiaalok ng panahon. Kumalat ito sa kanya na parang wildfire, lumalamon sa bawat onsa ng natitirang lakas. Halos hindi tumuntong ang mga paa sa lupa habang hinahatak siya pasulong, napatitisod ang katawan nang walang-awas sa pagitan nila. “Hindi… hindi… please!” sumigaw, nababasag ang boses habang desperadong idinidiin ang takong sa sahig sa pagtatangkang pigilan ang galaw. Pero walang silbi. Mas hinigpitan lang ang hawak, nagtutusok ang mga daliri sa braso na parang humahawak sa isang bagay na walang karapatang makatakas. Naabot nila ang gilid ng swimming pool. Kumikislap ang tubig sa ilalim ng mga ilaw sa paligid ng compound, kalmado, tahimik, at halos maganda sa paraang malupit ang pakiramdam







