로그인»Magandang araw. Maaari bang makausap si Rosemary?«Ang malumanay na boses ni Cassandra ay umalingawngaw sa loob ng maliit na tindahan na unti-unti nang muling dinadayo ng mga mamimili. Lumingon ang katulong na nag-aayos ng mga telang nakahain.»Nasa silid siya ng mga disenyo. May nakatakda po ba kayong pagkikita?«Nakasuot si Cassandra ng simpleng puting damit at payak na alahas; ngumiti ito nang may pagiging marangal.»Wala pa. Ngunit sa susunod na linggo ay may napakahalagang pagtitipon, at kailangan ko ng isang napakaespesyal na damit. Sinabi sa akin na kayo lamang, Binibining Rosemary, ang may kakayahang lumikha ng damit na tunay na akma sa pagkatao ng nagsusuot nito.«Nag-alangan ang katulong.»Karaniwan po kasing humihingi muna kami ng…«Sa sandaling iyon, lumabas si Rosemary mula sa likod na silid na may dalang mga drowing. Nang makita niya si Cassandra, tila tumigil ang kanyang paghinga.»Cassandra?«Agad na lumamig ang kanyang boses.Ngumiti nang maayos si Cassandra na paran
»Hindi maaaring totoo ito…«Halos hindi marinig ang pagbigkas ni Adrian, ngunit nanginginig ang kanyang boses sa tindi ng pag-aalala. Mariin niyang itinabig ang mga pahayagan na nakakalat sa ibabaw ng kanyang mesa.Si Marcus, na nakaupo sa tapat niya, ay marahang bumuntong-hininga.»Lahat ng media ay tumutugon kay Rosemary. Ngunit hindi ako naniniwala sa kanila. Matagal ko na siyang kilala, Adrian. Hinding-hindi niya lolokohin ang kanyang mga mamimili.«Gusot-gusot ni Adrian ang kanyang buhok sa inis. Makikita sa kanyang mukha ang matinding pagod at galit.»Hindi rin ako naniniwala. Ilang taon ko siyang nakatrabaho. Walang sinuman ang mas nakakaalam kaysa sa akin kung gaano siya kaingat sa bawat telang ginagamit. Hinding-hindi niya magagawa iyon.«Lumapit nang bahagya si Marcus.»Kung gayon, iisa na lang ang tanong: Sino ang gumagawa nito sa kanya nang may ganitong kalupitan?«Tumahimik si Adrian. Ngunit sa kanyang isipan, iisa lamang ang malinaw na pangalan: Cassandra.Nang gabing iy
»Ilathala mo agad ang ulat na ito. Hindi mahalaga kung paano. Ang mahalaga lang, maniwala ang lahat na si Rosemary ay isang kriminal.«Ang napakalamig na boses ni Cassandra ay mariing umalingawngaw sa telepono. Nakatayo siya sa balkonahe ng kanyang marangyang tirahan, may hawak na baso ng alak, habang nakatingin sa kumukutitap na ilaw ng lungsod sa ibaba.»Gaya ng utos ninyo, Binibining Cassandra«, agad na sagot sa kabilang linya. »Isusulat ko po na gumamit siya ng mga ipinagbabawal na materyales at niloko ang mga mamimili gamit ang mga pekeng bagay. Sigurado po itong magdudulot ng matinding kaguluhan.«Nakangiti nang may pagmamalaki si Cassandra.»Mabuti. Idagdag mo pa na maaaring humingi ng kabayaran ang sinumang bumili. Ibaon mo siya nang lubusan hanggang sa wala na siyang matakbuhan.«Kinaumagahan, muling nabigla ang mundo ng pananamit. Mabilis na kumalat ang mga balita: “Bagong Iskandalo! Ang Taga-disenyong si Rosemary, Pinaghihinalaang Gumamit ng Ilegal na Tela”, “Ang Tindahan n
»Rosemary? Hindi ko inakala na talagang magpapakita ka pa sa pagtitipong ito.«Ang boses ni Cassandra ay matalas na parang patalim na humiwa sa katahimikan ng bulwagan. Ang mga bisitang masayang nagdiriwang kanina ay isa-isang lumingon at tumingin sa kanilang dalawa.Mahinahong nakatayo si Rosemary sa pasukan. Ang suot niyang damit ay simple kung ikukumpara sa mga mamahaling damit ng mga kilalang tao—ngunit sa kanyang mga mata ay nag-aalab ang lakas at dangal na hindi kailanman maaaring alisin ng sinuman.»Hindi ako narito upang magdiwang«, sabi niya nang may katatagan. »Narito ako upang bawiin ang aking dangal.«Nangiti si Cassandra nang may paghamak at lumapit sa kanya na may tila marangal ngunit mayabang na tindig.»Ang iyong dangal? Nakakaawa naman. Alam na ng lahat kung sino ka talaga: Ang babaeng iniwan ng asawa dahil sa pakikipagrelasyon sa iba. Ang babaeng naging dahilan ng pagkamatay ng kanyang lolo. Sa tingin mo ba ay mayroon ka pang maibabawi?«Nagbulungan ang mga bisita. A
»Ano ang sinabi mo… ang damit na iyan ay gawa ni Rosemary?«Halos mabitawan ni Cassandra ang kanyang telepono sa gulat nang marinig ang ulat ng kanyang kalihim.»Totoo po iyan, Binibini«, maingat na sagot ng kalihim. »Ilang beses ko na po itong sinuri. Sa ilang maliliit na tindahan ng damit sa lungsod, dumating na ang kanyang mga bagong disenyo. Hindi man marangya, ngunit agad na naubos ang lahat.«Huminga muna ito nang malalim at nagpatuloy: »Maraming mamimili ang nagsasabing may kaluluwa ang kanyang mga gawa. Iba talaga ito sa lahat ng nililikha ng ibang taga-disenyo.«Nanigas si Cassandra sa gitna ng silid. Dumilim ang kanyang mukha, at umugat ang kanyang mga kamao na nakakuyom nang mahigpit.»Hindi maaari…«, mariing sambit niya sa pagitan ng kanyang mga ngipin. »Winasak ko na siya nang lubusan. Paano… paano siya muling nakabangon nang ganito kabilis?«Nag-alangan ang kalihim: »Pati na rin ang maliliit na pahayagan sa internet at mga blog ng pananamit ay isinusulat na ang tungkol s
Ang patuloy na pagpatak ng ambon ay marahang tumatama sa maliit na bintana ng lumang tirahan.Nakaupo si Rosemary sa sahig, nakasandal sa dingding na may halong amag. Ang kanyang mga mata ay labis na namamaga dahil sa walang humpay na pag-iyak magdamag, at ang kanyang mukha ay maputla at payat.Sa kanyang harapan ay may nakatayong maliit na kahon na gawa sa kahoy—na matagal niyang iningatan—ang huling alaala na iniwan ng kanyang lolo.Nanginginig ang kanyang mga kamay habang binubuksan ito. Sa loob ay may isang lumang drowing ng disenyo, isang kalawang na gunting ng mananahi, at isang liham na punong-puno ng kilalang-kilala niyang sulat-kamay.Habang binabasa niya ang mga linyang nakasulat, muling dumaloy ang kanyang mga luha:“Rose, huwag kang susuko. Mayroon kang kaloob na walang sinuman ang makagagaya. Kahit pa ibagsak ka ng mundo—huwag mong aaminin na ikaw ay talo na.”Ikinumpas ni Rosemary ang kanyang mga kamay sa kanyang bibig at tahimik na humagulgol.“Lolo... masyado akong mah







