Frozen Heart And Broken Vows

ELARA POV

Tatlong taon.

Tatlong taon na akong nakatira sa malaking bahay na ito na tila ba isang malaking kulungan. Tatlong taon na akong kasal sa lalaking aking pinangarap, ngunit sa loob ng tatlong taong iyon, hindi ko kailanman naramdaman na ako ay mahal niya.

Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana ng aming silid-tulugan, pinagmamasdan ang pagbagsak ng ulan sa labas. Ang lamig ng panahon ay katulad ng lamig na nararamdaman ko tuwing kasama ko ang aking asawa na si Gavin Dela Vega—isang bilyonaryo na kilala sa buong mundo sa kaniyang talino at tagumpay sa negosyo, ngunit kilala ko bilang isang asawang malamig, walang emosyon, at laging abala.

"Elara, aalis na ako."

Ang boses ni Gavin ay pumasok sa aking pandinig, malamig at walang buhay. Lumingon ako sa kaniya at nakita siyang nakaayos na sa kaniyang mamahaling suit, ang kaniyang mukha ay walang ekspresyon habang inaayos ang kaniyang kurbata.

"Saan ka pupunta?" tanong ko, kahit na alam ko na ang isasagot niya. Ito ang palagi naming eksena araw-araw—siya ay aalis ng bahay nang maaga at uuwi nang huli, o minsan ay hindi na uuwi man lang.

"May importanteng meeting ako sa ibang bansa," sagot niya, hindi man lang tumitingin sa aking mga mata. "Aalis ako ngayong gabi at babalik pagkalipas ng tatlong araw."

Tumango ako nang bahagya, kahit na ang puso ko ay tila ba nadudurog sa bawat salitang binitawan niya. "Sige, mag-ingat ka."

Lumapit siya sa p***o, at bago siya tuluyang lumabas, huminto siya sandali at lumingon sa akin. Sa isang iglap, may nakita akong kung anong emosyon sa kaniyang mga mata—marahil ay awa, marahil ay pagkainip—ngunit mabilis din itong nawala at napalitan ng dati niyang lamig.

"Huwag mo na akong hintayin," sabi niya, bago tuluyang lumabas at isara ang p***o.

Nang mawala na siya, doon na ako tuluyang napaluhod sa sahig. Ang mga luha na kanina ko pa pinipigilan ay tuluyan nang dumaloy, at ang mga hikbi ay lumabas mula sa aking dibdib. Bakit ganito? Bakit kahit anong gawin ko, hindi ko makuha ang kahit kaunting pagmamahal mula sa kaniya?

Naalala ko ang araw ng aming kasal. Ako ang pinakamagandang babaeng nakita ko sa salamin, puno ng pag-asa at pananabik na makasama ang lalaking minahal ko mula pa noong kami ay mga bata pa. Si Gavin ang aking kababata, ang aking unang pag-ibig, at ang lalaking pinangarap kong makasama habambuhay.

Ngunit ang kasal namin ay hindi bunga ng pag-ibig. Ito ay bunga ng isang kasunduan sa pagitan ng aming mga pamilya. Ang kumpanya ng aking mga magulang ay nalulugi noon, at ang tanging paraan para mailigtas ito ay ang pagpapakasal ako kay Gavin, na ang pamilya ang pinakamayaman sa buong bansa.

Pumayag ako agad noon. Akala ko ay pagkakataon na iyon para maipakita ko kay Gavin na mahal ko siya, na balang araw ay mamahalin din niya ako pabalik. Ngunit sa loob ng tatlong taon, napatunayan ko na lamang na ako ay nagkamali.

Si Gavin ay nanatiling malamig at malayo sa akin. Hindi siya kailanman natulog sa iisang kama ko—laging siya ay natutulog sa kaniyang sariling silid. Hindi siya kailanman nagtanong kung kumusta ako, kung masaya ba ako, o kung may kailangan ba ako. Sa kaniyang mga mata, ako ay tila ba isang kasangkapan lamang para sa kaniyang negosyo, isang obligasyong kailangan niyang tuparin.

Tumayo ako mula sa sahig at pinunasan ang aking mga luha. Pumunta ako sa aming silid-kainan at naghanda ng aking sarili ng hapunan. Kahit na mag-isa lang ako, kailangan kong magpatuloy. Kailangan kong maging matatag para sa aking sarili, at para sa aking mga magulang na utang na loob ko ang kaligtasan ng kanilang kumpanya.

Habang kumakain, biglang tumunog ang aking cellphone. Nakita ko ang pangalan ng aking matalik na kaibigan na si Chloe sa screen, at agad ko itong sinagot.

"Elara! Kumusta ka na?" bati niya sa kabilang linya, ang kaniyang boses ay puno ng pag-aalala. "Ilang araw ka na hindi sumasagot sa mga tawag ko. May problema ba?"

Napabuntong-hininga ako bago sumagot. "Wala naman, Chloe. Pagod lang ako. At aalis na naman si Gavin para sa trabaho. Tatlong araw siyang mawawala."

Narinig ko ang paghiging ni Chloe sa kabilang linya. "Elara, kailan mo ba titigilan ang pagpapahirap sa sarili mo? Halata namin lahat na hindi ka masaya sa piling niya. Bakit hindi ka na lang makipagdiborsyo?"

"Mahal ko siya, Chloe," sagot ko, ang aking boses ay mahina. "At saka, utang na loob ko sa kaniya ang kaligtasan ng kumpanya ng mga magulang ko. Hindi ko pwedeng iwan siya nang ganoon na lang."

"Pero hindi ka naman obligasyong magtiis habambuhay!" sagot niya, ang kaniyang boses ay tumataas na sa galit. "At bukod pa riyan, may naririnig akong mga tsismis tungkol kay Gavin. May mga nagsasabing may kasama siyang ibang babae tuwing nagtatrabaho siya sa ibang lugar."

Nanigas ako sa aking kinatatayuan nang marinig ang kaniyang sinabi. "Ano ang ibig mong sabihin?"

"Elara, maraming nakakakita sa kaniya kasama ang isang babae na si Selena," paliwanag ni Chloe, ang kaniyang boses ay malambot na ngayon dahil sa awa. "Siya ang sikat na modelo na laging kasama sa mga proyekto ng kumpanya niya. Sinasabi nila na matagal na silang magkasintahan, bago pa kayo ikinasal."

Ang bawat salitang binitawan ni Chloe ay parang kutsilyo na tumutusok sa aking puso. Hindi ko akalain na may ibang babae si Gavin. Akala ko ay malamig lang talaga siya at hindi sanay magpakita ng emosyon. Ngunit ngayon, lahat ng aking mga hinala ay tila ba nagkakatotoo.

"May ebidensya ka ba?" tanong ko, ang aking boses ay nanginginig sa takot at sakit.

"May mga larawan ako," sagot niya. "Ipapadala ko sa'yo ngayon din. Elara, kailangan mong malaman ang totoo. Hindi ka dapat nagtitiis sa ganyang klaseng asawa."

Nang ibaba ko ang telepono, ilang segundo lang ay nakatanggap ako ng mensahe mula kay Chloe. Binuksan ko ito, at ang mga larawang nakita ko ay tuluyang nagwasak sa natitira pang pag-asa sa aking puso.

Mga larawan iyon ni Gavin kasama ang isang magandang babae—si Selena, ang modelong binanggit ni Chloe. Sa mga larawan, magkahawak-kamay sila, nagtatawanan, at sa isang larawan, makikitang hinalikan siya ni Gavin sa noo. Ang mga ngiti sa kanilang mga mukha ay totoo, ang mga tingin nila sa isa't isa ay puno ng pagmamahal—isang bagay na hindi ko kailanman nakita sa mga mata ni Gavin tuwing tinitingnan niya ako.

Tumulo ang aking mga luha habang tinitingnan ang mga larawang iyon. Ang lahat ng aking mga pangarap at pag-asa para sa aming kasal ay tuluyang naglaho. Ang lalaking minahal ko ng lubos ay hindi lamang malamig at malayo—siya ay isang manloloko.

Sa sandaling iyon, may kung anong nagbago sa aking puso. Ang dating pag-ibig na nararamdaman ko para kay Gavin ay unti-unting napalitan ng sakit, galit, at pagkadurog. At habang pinagmamasdan ko ang ulan na patuloy na bumabagsak sa labas, alam ko sa sarili ko na kailangan ko nang gumawa ng desisyon.

Hindi na ako mananatiling ganito. Hindi na ako mananatiling asawa ng isang lalaking hindi lamang hindi ako mahal, kundi pati na rin ay niloloko ako sa likod ng aking likuran.

Kailangan kong maging matatag. Kailangan kong harapin ang katotohanan. At kailangan kong hanapin ang sarili ko na matagal ko nang nawala dahil sa pagmamahal ko sa kaniya.