Love Me Hard, Uncle Oscar

Hindi na mabilang ni Regine Darasin kung pang-ilang baso na ng wine ang hawak niya. Ang alam lang niya ay sa halip na makatulog, parang mas lalo lang gumugulo ang isip niya sa bawat paglagok. Bawat lagok pa niya ay parang pinaparusahan niya ang kaniyang lalamunan. Bawat agos ng likido ay parang katapusan na rin ng kaniyang mundo.

“This is ridiculous,” mahinang bulong niya sa sarili, ramdam na naman niya ulit ang init ng alak na gumuguhit sa lalamunan niya.

Pero kahit ilang beses niya pang pagalitan ang sarili, hindi maalis sa isip niya ang dahilan kung bakit siya nagpapakalasing ngayong gabi.

Si Oscar. Walang ibang rason kundi si Oscar. Tangina talaga! Napapamura na naman siya kapag naalala niya.

Buong hapon, hindi siya tinatahimik ng nangyari. Kanina sa construction site, magkatabi sila sa harap ng isang malaking structural plan. Sa normal na araw nila parang wala namang kakaiba roon. Pareho silang architect, at bilang lead designer si Oscar, madalas talaga silang magkasama. Sanay na siyang kasama ito, sanay na siya sa pagiging tahimik nito, sa pagiging seryoso nito kapag nagtatrabaho, at sa kalmadong presensya nito.

Pero kanina, pakiramdam niya, iba talaga eh.

Nakahawak si Regine sa blueprint habang nagpapaliwanag nang biglang yumuko si Oscar para tingnang mabuti ang drawing. Masyadong lumapit ang mukha nito sa kanya. Amoy na amoy niya ang pamilyar na pabango nito na humalo sa init ng panahon. Ramdam niya ang init ng katawan nito kahit hindi naman sila magkadikit.

At nang mag-angat ito ng tingin nila kanina ay sinalubong siya ng mga mata nito.

Hindi iyon simpleng tingin ng isang katrabaho lang. Hindi iyon ang tingin ng matalik na kaibigan ng daddy niya. At lalong hindi iyon ang tingin ng lalaking nakasanayan niyang tawaging "Uncle Oscar" mula pa noong bata siya.

It was something else. Isang tingin na nagpabilis sa tibok ng puso niya at nagpatigil sa paghinga niya. Something had changed. O baka siya lang ang nagbago? Iyon ang tanong na ayaw niyang sagutin.

Kaya heto siya ngayon, tipsy, magulo ang isip, at mainit ang pisngi habang naglalakad sa tahimik na hallway patungo sa kwarto nito.

Huminto siya sa tapat ng p***o. Nakatitig lang siya sa doorknob.

What am I doing? mahinang tanong niya sa sarili. Dapat bumalik na lang siya sa kwarto niya. Dapat matulog na lang siya at kalimutan ang lahat. Pero sa halip na umatras, itinaas niya ang kamay at kumatok.

Ilang segundo lang ang lumipas bago bumukas ang p***o. At doon, parang tuluyang huminto ang pag-ikot ng mundo ni Regine.

Nakatayo si Oscar sa harap niya. Suot lang nito ay isang simpleng black shirt na hapit sa malapad nitong dibdib at gray lounge pants. Bahagyang basa pa ang buhok nito na parang kagagaling lang sa shower, at may manipis na stubble sa panga nito. Walang helmet, walang blueprint, walang pormal na awra. Yong tipong pang Uncle Oscar lang talaga na damitan.

At sa unang pagkakataon, napansin ni Regine kung gaano ito kabagsik at kagwapo kapag hindi nito suot ang professional face nito.

Napakunot ang noo nito nang mapansin ang pamumula ng mukha niya at ang baso sa kamay niya.

“Regine?” Mababa at paos ang boses nito. Sumunod ang tingin nito sa hawak niyang alak. “Are you drunk?”

“Tipsy lang naman, Uncle,” mabilis niyang sagot, pilit na ngumingiti.

Nawala ang pagtataka sa mukha nito at napalitan ng halatang inis. “You reek of alcohol. Bakit ka umiinom nang ganitong oras? And this much?”

Napabuntong-hininga si Regine. “I had a bad day.”

“At the site?”

Hindi siya sumagot. Sa halip, tumitig lang siya rito. At doon muling bumalik ang pakiramdam niya kanina, iyong kakaibang paghila, iyong init sa dibdib. Iyong pakiramdam na parang may isang bagay sa pagitan nila na pareho nilang pinipiling huwag pangalanan.

“Can I come in?” pakiusap niya.

Bumuntong-hininga si Oscar. “Regine, you’re not thinking straight.”

“Please, Uncle Oscar.”

Parang may kung anong tumama sa mukha nito nang marinig ang tawag niya. Ilang taon na niya itong tinatawag na ganoon, pero bakit parang may kakaibang bigat ang pangalan na iyon ngayong gabi? Tahimik itong tumingin sa kanya bago tuluyang umatras para bigyan siya ng daan.

Pagkapasok niya, agad siyang nilambong ng amoy ng kwarto. Clean, masculine, a mix of warm wood and mild soap. Ang simpleng amoy nito ay parang may sariling paraan para lalong guluhin ang isip niya.

“Sit down,” utos nito.

Umupo siya sa gilid ng couch, habang si Oscar naman ay nanatiling nakatayo sa harap niya.

“What happened today?” tanong nito sa kaniya at may bahid pa ng pag-aalala.

“Nothing.”

“Regine.” Napangiwi siya sa paraan ng pagtawag nito sa pangalan niya.

“I said nothing.”

“Then why are you here?”

Nagkibit-balikat siya. “Maybe I missed you.”

Nanahimik si Oscar. At muli, iyon na naman. Iyong tingin na hindi niya maipaliwanag pero pakiramdam niya ay tagos hanggang sa kaluluwa niya. Parang alam nito kung bakit siya naroon.

“You need to sleep,” basag nito sa katahimikan.

“I don't want to sleep.”

“Then drink some water para mahimasmasan ka.”

“I don't want water.”

“What do you want, then?”

Napatigil si Regine. Kung hindi siya lasing, baka hindi niya kayang sabihin. Pero masyadong tahimik ang boses ng takot sa loob niya ngayon.

Dahan-dahan siyang tumayo. Agad na naalerto si Oscar.

“What are you doing?”

Hindi siya sumagot. Unti-unti siyang humakbang palapit. One step lang ang ginawa niya and then she took another step. Hanggang sa halos isang dangkal na lang ang pagitan nilang dalawa. Kailangan pa niyang tumingala para salubungin ang paningin nito.

Nakita niya ang paggalaw ng panga ni Oscar. “Regine.” May babala sa mababang boses nito. Tila ba nagawa pa nitong mag-warning sa kaniya.

Pero hindi siya umatras. Wala na siyang pakialam sa hiya. Bahagyang kumurba ang labi niya, at gamit ang nanginginig na boses, binitawan niya ang tanong na kanina pa nagwawala sa dibdib niya.

“Uncle Oscar...” diretso siyang nakatitig sa mga mata nito. “Why do you look at me like you want me?”

Biglang nanigas ang buong katawan ni Oscar. Walang sagot siyang nakuha rito at ni hindi ito gumalaw. Tanging mga mata nito ang unti-unting nagdilim habang nakatitig sa kanya.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay niya, nakita ni Regine ang isang bagay na matagal na sigurong itinatago ng lalaki.

Takot. Hindi dahil natatakot ito sa kanya, kundi dahil alam nitong pareho na nilang nararamdaman ang bagay na hindi na dapat nilang maramdaman.