LOGINNakatayo siya malapit sa entrance, nakasuot ng simpleng blouse at maong. Mas mature na ang hitsura niya ngayon, pero hindi nagbago ang paraan ng pagtawa niya. Kasama niya ang ilang babae at isang lalaki na mukhang mga kaibigan niya.For a moment, I forgot how to breathe.Vivian.My best friend.Ang babaeng kasama ko noon sa halos lahat ng bagay. Ang anak ni Razon na itinuring kong parang kapatid, at ang isa sa mga dahilan kung bakit naging napakahirap para sa akin ang umalis.Biglang bumalik sa isip ko ang mga alaala namin.Ang mga gabing magkasama kaming kumakain habang nagkukuwentuhan. Ang mga tawanan namin sa mga simpleng bagay. Iyong plano namin sa daddy niya na akitin ito. Ang mga pagkakataong siya ang unang tumatakbo sa akin kapag may problema siya, at ako naman ang unang hinahanap niya kapag gusto niyang may makinig sa kaniya.She was more than just Razon's daughter to me. She was my best friend. At ngayon, ilang metro lang ang layo niya sa akin.Gusto kong tumayo. Gusto kong t
Pagpasok ko sa elevator, agad kong pinindot ang ground floor button. Nang magsara ang pint0, saka lang ako napasandal sa dingding at tuluyang napahagulgol.I covered my mouth with my hand, trying to keep my sobs quiet.Bakit?Bakit kailangan niyang gawin iyon?Bakit kailangan niyang hukayin ang nakaraan na ilang taon kong pilit na tinatakasan?At higit sa lahat, bakit mas masakit ang makita siyang umiiyak kaysa sa lahat ng masasakit na salitang sinabi niya sa akin?Hindi ko na alam.Pagdating sa ground floor, mabilis akong lumabas ng building. Hindi ko na hinintay ang elevator na bumalik sa normal na posisyon. Halos hindi ko na rin napansin ang mga taong nakakasalubong ko.I just wanted to go home.Pagdating ko sa apartment, isinara ko ang pint0 at doon na ako tuluyang bumigay.Nalaglag ang bag ko sa sahig. Hindi ko na nagawang hubar¡n ang sapatos ko nang maayos bago ako napaupo sa tabi ng kama.I cried so hard that my chest started hurting.Hindi ko alam kung gaano ako katagal na umi
Marahas akong humarap sa kanya. "Because I had to!"Napatigil kaming pareho.Damn it. I pressed my lips together, realizing what I had just said.His grip loosened slightly."You had to?" ulit niya. "What does that mean?""Wala. I didn't mean that.""Don't do this to me again, Lorraine.""I said let go!""Not until you tell me the truth!""There's nothing to tell!"I pulled my hand away, but he caught my other wrist before I could move farther. Sa sobrang inis ko, itinulak ko siya sa dibdib."What's wrong with you? Bakit ba ayaw mong makinig? Hindi mo ba naiintindihan na ayoko nang pag-usapan 'yan?""Because I deserve an answer!"Napailing ako habang nangingilid ang luha ko. "Deserve mo? What about me, Razon? What about what I went through?"His expression changed. For a moment, I thought he would finally let me go. Instead, he stepped closer."Then tell me! Tell me what happened to you. Tell me why you left me without a single explanation. Tell me why you made me spend four years thi
Napaatras ako nang isang hakbang."You're mistaken," mabilis kong sagot. "Hindi ako si Lorraine. Hindi ko kilala ang sinasabi mo. Aalis na po ako.""Stop lying to me!"Napapitlag ako sa lakas ng boses niya.Hindi ko pa siya nakitang ganoon.Sa lahat ng pagkakataong nagalit siya sa akin sa opisina, kahit noong pinahiya niya ako sa harap ng ibang empleyado, hindi ko nakita ang ganitong ekspresyon sa mukha niya.He looked furious, but beneath that anger was something else. Something I couldn't explain.Pain."Lorie, I know it's you.""No, you're wrong," I firmly said."Look me in the eyes and tell me you're not Lorraine!"Napatitig ako sa mga mata niya. Gusto kong sumagot, gusto kong sabihin na wala siyang karapatang diktahan ako, pero hindi ko magawang magsalita. I fought so hard not to speak, dahil baka hindi ko kayaning magsinungaling sa kanya."Lorie," ulit niya, mas mahina na ang boses. "Please."I swallowed hard. "I'm not the woman you're looking for." Paninindigan ko."Then why d
Natigilan siya nang marinig ang pangalan niya. Again, I had called him by his first name, pero sa pagkakataong ito, hindi na ako natakot sa magiging reaksiyon niya. "I'm trying to understand why you're leaving," sagot niya. "Gusto kong bumawi sa'yo. Just please, give me a chance." "I'm tired, Razon." "Then take a leave. You don't have to resign." "I don't want a leave. I want to leave this company." His jaw tightened. "Is it because of Faye?" I let out a slow breath. "Don't make this about your fiancée. I don't want to be involved in whatever is happening between you two." "You're not involved in anything." "Why does everyone keep treating me like I am?" Wala siyang naisagot. I took a step back. "Sir, I appreciate the opportunity you gave me. I know I made mistakes, and I know there were things I could have done better. But I don't think I can continue working here. I hope you understand." He looked down at the resignation letter again. "Have you thought about this careful
Kinabukasan, nagising ako nang mas magaan ang pakiramdam ko. Hindi pa ako tuluyang nakakabawi, pero wala na ang matinding panghihina na naramdaman ko noong mga nakaraang araw. Pagkatapos kong maligo at kumain ng kaunting almusal, inilabas ko ang laptop ko at gumawa ng resignation letter. I stared at the screen for several minutes. I didn't know why my fingers were trembling as I typed the name of the company I was about to leave. Siguro dahil hindi ko inasahang ganoon kabilis matatapos ang pagtatrabaho ko roon. O baka dahil alam kong sa oras na isumite ko ang resignation letter, mawawala na rin ang huling dahilan ko para makita si Razon. Napapikit ako. Hindi ito tungkol sa kaniya. Ginagawa ko ito para sa sarili ko. I printed the letter, placed it inside a folder, and called a ride. I didn't call the HR or Carla para i-inform sila sa pag-alis ko. This is immediate resignation. Personal ko 'yon ilalahad kay Razon. Gusto kong ako mismo ang mag-abot nito para walang anumang dahila

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





