Ang Lalaking Hindi Ko Dapat Mahalin

Beatrix POV

Mabigat ang bawat yabag ko sa mamahaling marmol na sahig ng St. Jude Chapel. Bawat hakbang papunta sa altar ay parang paglalakad ko diretso sa sarili kong hukay. Kanina pa mabilis ang tibok ng puso ko, pero hindi dahil sa excitement o kaba ng isang bride-to-be. Kundi dahil sa kung anong kutob na hindi ko maipaliwanag. Pakiramdam ko, may mali. At hindi ko alam kung ano.

Nakatitig sa akin si Dr. Marcus Alvarez—ang lalaking pinag-alayan ko ng limang taon ng buhay ko, ang kasama ko sa walang katapusang puyatan sa ER, at ang taong itinuring kong kakampi sa magulong mundo ng medisina. Pero habang papalapit ako sa kanya, may kakaibang pakiramdam akong hindi maalis. Bakit parang may ibang taong nasa isip niya, kahit ako ang kaharap niya?

Nang tuluyan kaming makatayo sa harap ng pari, akala ko, mawawala na rin ang pag-aalinlangan ko. Pero bago pa makapagsimula ang padre, may biglang umalingawngaw na pamilyar na boses mula sa open microphone sa vestry sa gilid.

“Relax ka lang, babe. Si Beatrix lang naman ang pakakasalan ko sa papel. Kailangan ko lang makuha ang approval ng dad mo para sa funding ng bagong pediatric wing natin. After that, everything will go back to normal. Ikaw pa rin naman ang mahal ko, Chloe…”

Boses ni Marcus.

Biglang nanlamig ang buong katawan ko. Chloe? Si Chloe Tan—ang mismong anak ng hospital director kung saan ako nagtatrabaho bilang senior clinical researcher? Ang babaeng pinagkakatiwalaan ko sa mga clinical trial na pinamumunuan ko?

Napatingin ako kay Marcus. Kitang-kita ko kung paano biglang nawala ang kulay sa mukha niya nang marinig ang sarili niyang boses na umaalingawngaw sa buong simbahan. Hindi niya namalayang bukas pa pala ang mic na nasa bulsa niya. Unti-unting kumalat ang bulungan sa mga bisita. Ang mga matang kanina ay nakatingin sa akin nang may inggit at paghanga, ngayon ay puno na ng pagtataka, pagkabigla, at panghuhusga.

“Trix, wait—let me explain—” nanginginig na sabi ni Marcus habang pilit inaabot ang kamay ko.

Hindi ako umiyak. Walang luhang tumulo mula sa mga mata ko, marahil dahil masyado akong shocked para makaramdam ng kahit ano. Ang tanging nararamdaman ko ay ang galit na unti-unting nag-aapoy sa dibdib ko.

Dahan-dahan kong kinuha ang mikropono sa gilid ng altar at humarap sa mga bisita.

“No need,” malamig kong sabi, sapat para marinig ng lahat. Kitang-kita ko ang pamumula ng mukha ng mga magulang ni Marcus sa sobrang hiya. “Thanks for the free entertainment. Consider yourself single, Marcus. At ikaw, Chloe—kung nasaan ka man ngayon—sayang naman ang medical license mo kung mas inuuna mo ang pakikialam sa buhay ng iba kaysa sa paggamit ng utak mo.”

Bago pa sila makapagsalita, hinubad ko ang belo sa ulo ko at buong lakas na inihagis sa mukha ni Marcus. Pagkatapos, tumalikod ako at mabilis na naglakad palabas ng simbahan, bitbit ang bigat ng isang pangarap na winasak mismo ng lalaking akala ko ay makakasama ko habang-buhay.

Akala ko, doon na matatapos ang bangungot ko. Pero nang pumasok ako sa ospital noong Lunes, nalaman kong ang nangyari sa kasal ko ay simula pa lang ng mas malaking trahedya.

Nakatayo ako sa harap ng boardroom, hawak ang clearance papers ko, habang nanginginig ang mga kamay ko sa binabasang suspension order.

“Dr. Hizon, I'm sorry, but we have no choice,” malamig na sabi ni Director Tan habang nakaupo sa swivel chair niya. Sa tabi niya, nakaupo si Chloe, tahimik na umiinom ng kape habang may maliit na ngiting tagumpay sa labi.

“May nag-report na ibinenta mo ang confidential patient data mula sa clinical trials natin sa isang illegal pharmaceutical syndicate. May nakita kaming evidence sa computer terminal mo.”

“What?” Napanganga ako sa narinig. “I would never do that! Buhay ko ang research na 'yon! Alam n'yo 'yan! You're just making me a scapegoat para pagtakpan ang ginawa ni Marcus!”

“Enough!” sigaw ng director sabay bagsak ng palad sa mesa. “Wala kang kahit anong ebidensya para suportahan ang mga sinasabi mo. Effective immediately, suspended ang license mo habang iniimbestigahan ang kasong ito. Security, escort her out.”

Dalawang security guard ang agad na lumapit sa akin.

Unbelievable.

Hindi lang pala nila ako kayang lokohin sa mismong araw ng kasal ko. Sisiguraduhin pa nilang wala akong matitirang kahit ano. Ginawa nila akong scapegoat, sinira ang pangalan ko, at inilagay sa alanganin ang propesyonal na reputasyong ilang taon kong pinaghirapan. At ang pinakamasakit? Wala akong magawa kundi ang maglakad palabas habang ang sarili kong mga kasamahan ay nakatingin sa akin na para bang isa akong kriminal na nahuling nagnakaw sa ospital.

Pag-uwi ko sa apartment, doon tuluyang bumigay ang lahat ng natitira kong lakas.

Pagbukas ko ng p***o, agad kong napansin ang eviction notice na nakadikit sa dingding. Dahil sa tatlong buwang hindi nabayarang renta, kailangan ko nang umalis kung hindi ko agad mababayaran ang utang ko. At para mas lalong lumala ang sitwasyon, naka-freeze na rin ang mga bank account ko dahil sa injunction na inilabas kaugnay ng kaso ng ospital.

Napaupo ako sa sahig at niyakap ang mga tuhod ko.

Tahimik ang buong apartment, pero parang ang ingay-ingay ng mga iniisip ko. Wala akong trabaho. Wala akong pera. Wasak ang reputasyon ko. At ang medical license na pinaghirapan kong makuha sa loob ng maraming taon ay unti-unting inilalagay sa alanganin ng sistemang kontrolado ng mga taong may kapangyarihan.

This was it.

Rock bottom.

Ito na yata ang pinakamababang puntong mararating ko sa buhay ko.

Biglang tumunog ang luma kong cellphone sa ibabaw ng maliit na mesa. Isang unknown number ang lumabas sa screen.

Nanginginig ang mga daliri kong pinindot ang answer button.

“Hello?”

“Dr. Beatrix Hizon?”

Isang malamig at malalim na boses ng lalaki ang sumagot mula sa kabilang linya. Walang bakas ng emosyon sa tono nito. Diretso. Awtoritatibo. Para bang sanay na sanay siyang magbigay ng utos at siguraduhing walang tatanggi.

“Yes, speaking. Who is this?”

“Kung gusto mong mabuhay at maibalik ang medical license mo, pumunta ka sa 74th floor ng Sevillana Tower. Ngayon na. May offer ako sa 'yo na hindi mo matatanggihan.”

Bago pa ako makapagtanong, biglang naputol ang tawag.

Ilang segundo akong nakatitig lang sa screen ng cellphone ko, sinusubukang intindihin ang narinig.

Sevillana Tower.

Ang headquarters ng pamilyang nagmamay-ari ng pinakamalaking hospital chain sa bansa—ang pinakamakapangyarihang medical empire na kayang magpabagsak ng mga ospital, magdikta ng kapalaran ng mga doktor, at kontrolin ang industriyang pinaghirapan kong pasukin.

Ang pamilyang kinatatakutan ng lahat.

At ngayon, isa sa kanila ang gustong makipagkita sa akin.