KABANATA IV.II

"Son, hindi maganda kung nandiyan ako. Naisip ko na mas makakapag-usap at mas makikilala niyo ang isa't isa kung kayong dalawa lang. So, enjoy, you tw—" Masaya at puno ng pananabik na ani Tita Maria sa kabilang linya.

"Mom, ang sabi mo ay pupunta ka kaya ako pumayag." Lumingon si Nathan kay Bambi, kinuha ang kamay nito at ilang beses na pinisil. "At kasama ko si Bambi to announce something important."

"What?!" singhal ng ina. "Ano na ang sasabihin ni Steph kung isinama mo pa ang babaeng 'yan?!"

"'Ano ang iisipin ni Bambi kung makita niyang kasama ko si Steph.' That's the right word, Mom." Pagtatama ni Nathan saka sunod-sunod na bumuga ng marahas na buntong-hininga.

Walang imik ang ginang sa kabilang linya, nanginginig sa inis at gusto sanang sugurin si Bambi. Kung hindi lang dahil sa anak, matagal na sana niya itong hinarap. 'Panira talaga ang babaeng 'yon.'

"Hahayaan ko na lang ang nangyari ngayon, Mom. Pero huwag mo nang uulitin," ani Nathan nang mapansin na hindi na nagsasalita ang ina. "I'll talk to Steph para hindi masayang ang pagpunta niya."

Hindi na muling kumibo ang ginang at pinatay ang tawag. Kasabay noon ang malalim na buntong-hininga ni Nathan bago bumaling kay Bambi.

"Pagpasensyahan mo na si Momma. Gusto lang talaga niyang maging malapit kami ni Steph dahil inaanak niya rin iyon."

Hindi kumibo si Bambi. Alam niyang nagbubulag-bulagan si Nathan sa ginagawa ng ina, at hindi na iyon ang unang beses.

"Puntahan mo muna ang kinakapatid mo, hon," ani Bambi na may maliit na ngiti sa labi. "Mauuna na akong umuwi. Sayang naman ang inihanda ng momma mo kung hindi niyo magagamit—at hindi naman ako invited. Baka mas lalo pa siyang magalit dahil nasira ko ang plano niya."

Ramdam niyang pinipiga ang puso habang sinasabi iyon. Nais niyang pumili si Nathan ng ibang landas—ang piliin siya—ngunit hinayaan niyang ito mismo ang makapansin.

"Okay. Mag-iingat ka. Mag-text ka sa akin kapag nasa apartment ka na," ani Nathan, bahagyang nakahinga ng maluwag.

Sa kabila ng matinding disappointment, mas pinili ni Bambi ang ngumiti sa nobyo. Hindi na iyon bago; ilang taon na rin siyang paulit-ulit na hindi ang pinipili.

Natauhan siya mula sa pag-iisip nang may nag-doorbell sa apartment niya. Nabuhayan si Bambi, umaasang si Nathan ang dumating. Ngunit panghihinayang ang bumungad sa kanya nang si Lani ang makita.

Hindi pa man niya pinapapasok, pumasok na ito at prenteng naupo sa sofa.

"Bakit ka nandito?" tanong ni Bambi.

"Matagal ka nang hindi nagpaparamdam. Akala ko tumirik na mata mo," walang preno ang bungad ni Lani. "At mukhang sakto ang punta ko. Tell me, may ginawa na namang kalokohan ang mapangmata niyang ina, 'no?"

"Katulad ng dati." Umupo rin si Bambi. "Kasalanan ko rin. Hindi naman ako invited pero pumunta pa rin ako."

"T*nga ka kasi," komento ni Lani habang bumuga ng hangin. "Hindi mo na lang iwan iyang momma's boy mong boyfriend. Ang tagal ka nang pinapahirapan ng pamilya niya pero naniniwala pa rin siya sa kanila. Hindi naman siya bulag o manhid, kaya sigurado akong kinakampihan niya lang ang nanay niya."

Bumaba ang tingin ni Bambi at mariin na kinagat ang ibabang labi, pinipigilan ang mga luhang kanina pa gustong kumawala.

"W-wala eh... mahal ko siya."

"Sis, hindi sa lahat ng pagkakataon ay pagmamahal ang dapat mong inuuna—sarili mo dapat. Ano? Kung siya ang makakatuluyan mo, edi buong buhay mo aalipustahin ka ng pamilya niya."

Natamaan si Bambi sa sinabi ng kaibigan. Matagal na rin niya iyong naiisip, pero hindi niya kayang makita ang sarili na wala si Nathan.

"Hindi ako katulad mo, Lani. Maganda ka, sexy, at mula sa magandang pamilya. Lahat ng iyon ay wala ako. Sa tingin mo ba, may ibang lalaki na magkakagusto at mamahalin ako sa ganitong itsura?"

Iyon ang mga salitang laging sinasabi ni Nathan sa tuwing nag-aaway sila. Mabait ito, oo, pero kapag nagagalit ay masasakit na salita ang ibinabato—at hindi siya makapagsalita dahil alam niyang totoo.

"Sino ang nagsabi sa'yo na walang ibang magkakagusto sa'yo?" kunot-noong tanong ni Lani, sabay marahang hinila ang buhok ni Bambi. "Maganda ka, sexy ka, at mas matalino ka kaysa sa akin. Hindi mo lang inilalabas dahil takot ka at ayaw mong ipakita."

Naghari ang katahimikan. Hikbi lamang ang maririnig kay Bambi. Hindi siya inaalo ni Lani, ngunit ramdam niyang kasama niya ito. Ikinuwento niya lahat—pati ang proposal ni Nathan. Nanatili pa ring tahimik ang kaibigan.

Lumipas ang ilang oras. Lumubog ang araw at kumalma na ang damdamin, bagama't mahapdi pa rin ang mga mata sa pag-iyak.

Dinampot ni Bambi ang cellphone. Walang mensahe mula kay Nathan—ngunit meron mula sa ina nito. Pinapupunta siya sa isang hotel na pagmamay-ari ng pamilya ni Lani, nakasaad pa ang numero ng kwarto kung saan sila mag-uusap.

"Anong nangyari?" tanong ni Lani, halatang nag-aalala.

Ipinakita niya ang mensahe. "S-samahan mo ako."