KABANATA IV.III

ITO ang unang beses na nagsabi ang Tita Maria na mag-uusap sila, sa tagal niya karelasyon ang anak nito ay ito rin ang unang pagkakaataon na inimbitahan siya nito. Pero sa hindi malaman na kadahilanan, kinakabahan siya maaring malaman o sabihin nito.

“Huwag ka mag-aalala, andito ako.” Pinalalakas ni Lani ang loob ng kaibigan.

Bumuga ng marahas si Bambi na nagtungo sa front desk, sa hindi malaman na kadahilanan ay ayaw silang pagbigyan ng una pero ng nagpakita na si Lani ay walang magawa ang babae kundi ang pumayag.

Invasion of privacy pero hindi siya magpupunta dito kung hindi dahil sa sinabi ng ginang. Mas lalo tuloy kumakabog ang dibdib niya sa kaba.

Humigpit ang hawak ni Bambi sa braso ng kaibigan ng makarating sa pinto ng kwarto. Wala siyang ibang ingay na ginawa, gamit ang susi na binigay sa kanila ay binuksan niya ang pinto na hindi umaagaw ng atensyon.

Parang binuhusan siya ng malamig na tubig ng mabilis na bumugad sa kaniya ang kama, kung saan natagpuan ang nobyo na naliligo sa sariling pawis habang habol ang hininga. At ang babaeng nakahiga na walang niisang saplot sa katawan.

“B-bambi.” Nanlalaki ang mata na bulaslas ni Nathan at dali-daling umalis sa ibabaw ni Steph—na pinakilala bilang kinakapatid.

“A-ano ito, Nathan?” Pilit niya tinatatagan ang sarili na hindi mabuwal sa kinatatayuan. “K-kailan pa ito?”

“A year.” Bumaling ang atensyon nila ng magsalita ang babae na mabilis tinago ang katawan sa ilalim ng kumot. “Mag-iisang taon na kami pero paniwalang-paniwala ka pa rin.”

“Steph!” Suway ni Nathan para patahimikin ito.

“G-ganon na katagal?” Mapakla siyang natawa, iiling-iling na binalingan ang babae. “At hinayaan mo rin ang sarili mo maging kabit.”

“Opps, walang kabet sa atin dalawa. Hindi pa naman kayo kasal at kahit kailan ay hindi mangyayari dahil ako ang gusto ng magulang niya.” Malanding hinawakan ng babae ang mukha ni Nathan. “At nakakasigurado din ako na ako ang pipiliin niya.”

Hindi makapagsalita si Nathan, maski ang tumingin diretso sa mata ay hindi magawa. Di ito nag-abala na magpaliwanag o itama ang nakikita niya ngayon, ibig sabihin ay matagal na—matagal na siyang nagmumukhang tanga sa lahat.

“Di ba ang sabi mo ay magpapakasal tayo—”

“Paano kita papakasalan kung ang pangangailangan ko bilang lalaki ay hindi mo maibigay?” Umayos ito ng upo sa kama, hindi nahihiyang ibalandra ang katawan sa tatlong babaeng nasa kwarto. “Ilang taon na tayo, Bambi, niisang beses ay hindi mo binigay sa akin ang hinihiling ko sa iyo.”

“Nang dahil lang doon?” Kagat ang ibabang labi para pigilan ang luha na gustong kumawala sa mga mata pero kahit dumugo na ang labi ay hindi niya kayang kontrolin pa. Tumulo ang luha sa mga mata niya.

“Lahat ng lalaki ay may mga pangangailangan, girl. At iyon ang hindi mo maibigay sa kaniya sa mga nakalipas na taon kaya ano ang aasahan mo.” Pagmamaldita ng babae. “Mukhang hindi ka nga marunong tumingin sa harap ng salamin.”

“Aba’t—” Akmang susugurin ito ni Lani ng pigilan ito ni Bambi.

Walang tigil ang pagpatak ng luha, gusto mabuwal sa kinatatayuan pasalamat sa agapay ng kaibigan.

Nilingon niya si Nathan. “Let’s break up. Tapos na tayong dalawa at sana maging masaya kayong dalawa.” bumaling ang tingin niya kay Steph. “Sana, hindi mo maranasan sa kaniya ang naranasan ko at hindi ka niya lokohin.”

Bago pa makaimik ang dalawa, hinila niya ang kaibigan palabas. Nang makarating sa sasakyan, doon siya nabuwal, malakas na humagulgol ang maririnig hanggang sa makarating sa unit ni Lani.

“Tama ang ginawa mo, Bambi. You don’t deserve him, makakalimutan mo din ang mukhang ingrone na lalaking ‘yon.” Pagpapagaan nito ng loob niya.