Bölüm 3

Doktorun yüzü bembeyaz oldu. Ölmek üzere olduğumu ve beni tam teşekküllü bir hastaneye götürmesi gerektiğini biliyordu.

Telaşla Vito'nun özel numarasını çevirdi.

"Patron, durum acil! Bayan Alessia ciddi şekilde zehirlenmiş. Acilen tedavi edilmesi gerekiyor! Ölecek!"

Vito'nun sesi öfke ve bıkkınlık doluydu. "Alessia, bu numarayla kendini bile aştın. Oradan çıkmakla kalmamış, ailemizin en iyi doktorunu bile kendi tarafına çekmişsin."

"Şunu açıkça söyleyeyim, her neyin peşindeysen buna kanmayacağım! Seni çok iyi tanıyorum. Hiçbir şeyin yok, o yüzden beni kandırmaya çalışma."

"Sana söyledim, o benim öz oğlum. Kendi oğlumu terk edecek değilim. Ama Scarlett'in doğumu bitene kadar beklemek zorundasın. Neden biraz bekleyemiyorsun?"

"İtiraf ediyorum, seni hafife almışım. Şimdi uslu dur, yoksa bana karşı gelmenin sonuçlarını biliyorsun."

Telefon kapandı.

Doktor önce telefonuna, sonra hayata zar zor tutunan bana baktı.

Dişlerini sıktı ve kararını verdi.

"Pek umut yok ama seni özel kliniğe götüreceğim."

Beni Scarlett'in olduğu kliniğe götüreceği aklımın ucundan bile geçmezdi.

Cam kapılardan içerinin ışıl ışıl olduğunu ve çalışanların bir o yana bir bu yana koşturduğunu görebiliyordum.

En gelişmiş tıbbi cihazlar kusursuz bir düzen içinde sıralanmıştı.

Tam da hayatımı kurtarması gereken cihazlar.

Doktor, başhemşireye durumu anlatıp yardım etmeleri için yalvardı.

Ama kadın soğuk bir tavırla başını salladı.

"Patronun emri açık. Kliniğin tüm imkanları Bayan Scarlett için ayrıldı. İzin olmadan hiç kimse bunları kullanamaz."

"Ama bu kadın ölüyor!"

"Bu bizim sorunumuz değil."

Vito'nun emri yüzünden tek bir ağrı kesici bile alamıyordum.

Tam o sırada kapıda uzun boylu biri belirdi.

Bu, Vito'nun sağ kolu Marco'ydu.

Beni kanlar içinde görünce yüzü şaşkınlıktan bembeyaz oldu.

Hemen Vito'nun yanına koştu.

"Patron, dışarıda kanlar içinde bir kadın var. O... yanılmıyorsam Bayan Alessia'nın ta kendisi."

Vito kaşlarını çattı ve şakaklarına bastırdı.

"İmkansız," dedi kesin bir tavırla. "Onun hiçbir şeyi yok. Hamile, evet, ama gayet iyi. Buraya kadar gelmiş olması mümkün değil."

Marco sesini alçaltarak bir kez daha denedi. "Belki gidip kendiniz görmelisiniz, Patron. Eğer gerçekten oysa çocuğunuz da tehlikede olabilir."

Vito'nun sabrı taştı. Marco'ya öfkeyle baktı. "İmkansız dedim. Sağır mısın sen?"

"Gerçekten Alessia olsaydı, sence bunu gelip senin söylemene gerek kalır mıydı? Kendisi çoktan burayı basmaz mıydı?"

"Görüntüsüne bu kadar takıntılı, kendini bu kadar beğenen bir kadın kimsenin onu o halde görmesine izin vermezdi. Biraz kafanı kullan."

Marco çaresizce başını sallamakla yetindi.

"Üzgünüm," dedi bana. "Size yardım edemem."

Doktor çaresizce tedavi odasının kapalı kapılarına baktı.

Yüzünden ne kadar suçluluk duyduğu belliydi ama elinden gelen her şeyi yaptığını biliyordum.

Ona kendini suçlamamasını, elinden geleni yaptığını söylemek istedim ama artık konuşacak gücüm kalmamıştı.

Kan kaybı, yılan zehri, doğumu baskılayan ilaç... Her biri beni ölüme biraz daha yaklaştırıyordu.

Sağlık çalışanlarının alçak sesle konuşmalarını duyabiliyordum. Sesleri giderek uzaklaşıyordu.

"Bayan Scarlett'in bebeği doğmak üzere. Onun yanında kalmalıyız."

"Ama bu kadının durumu kritik. Yardım etmezsek ölecek."

"Zehir organlarına yayılmış, bebeğin kalp atışları da yavaşlıyor..."

"Acil müdahale çantasını getirin, çabuk!"

Karnımda sancılardan farklı, keskin bir acı hissettim.

Bu, ölümün acısıydı.

Elimi karnımın üzerine koydum.

Bir zamanlar şişkin olan karnım gevşiyor, giderek düzleşiyordu.

"Bebeğim... beni affet," diye haykırıyordu içimdeki ses. "Güzel oğlum, annen seni koruyamadı."

Gözümden son bir damla yaş süzüldü.

Sonra her yer karardı.

***

Vito'nun Bakış Açısı

Vito doğum odasının önünde endişeyle bir ileri bir geri yürüyordu.

Bütün gece Scarlett'in yanında beklemişti.

Kapı açılır açılmaz Scarlett'in yanına koştu.

"Tebrikler, Patron! Sağlıklı bir erkek!"

Vito, Scarlett'in kollarındaki bebeğe baktı. Gözleri sevinçle parlıyordu.

"Çok güzel," dedi Scarlett'a yumuşak bir sesle. "Tıpkı senin gibi."

Ailenin gelecekteki varisi sonunda dünyaya gelmişti.

Sonra bir an durdu. Birden Alessia'nın çocuğunun kime benzeyeceği geldi aklına.

Kız olursa muhtemelen annesine benzerdi. Özellikle de o kehribar rengi gözlerine.

Vito bebeği nazikçe uyuttuktan sonra gitmek için arkasını döndü.

Uzun gün sonunda bitmişti.

Ve sonunda Alessia'yı hatırlamıştı.

"Marco, git Alessia'yı getir. Her şey bitti. Artık onun bebeğini görme zamanı."

"Scarlett güvende. Ona artık doğum yapabileceğini söyle."

Marco olduğu yerde donup kaldı.

Vito'nun anlam veremediği bir korkuyla bütün bedeni titriyordu.

Uzun bir sessizliğin ardından kelimeleri güçlükle ağzından çıkardı. Sesi kısık ve titriyordu.

"Patron... Bayan Alessia ve bebek... onlar... artık yoklar."