Kazadan Sonra Yeni Hayat

Gerçeği öğrendiğim anda dünyam durdu.

Gözlerim kararmadan önce hatırladığım son şey, yatağın kenarına var gücümle tutunduğumdu.

Şoktan bayıldığımı söylediler.

Kocam Luca Moretti, herkesin mafyanın altın varisi diye söz ettiği adam, milyar dolarlık bir anlaşmayı yarıda bırakıp o gece ilk uçağa atlayarak eve dönmüştü.

İki gün boyunca gözünü bile kırpmadan başucumda beklemiş, korkudan yüzü bembeyaz kesilmişti.

Sonunda gözlerimi açtığımda hemen yanımdaydı.

"Valeria," diye fısıldadı, avucumu yanağına bastırırken. "Ödümü kopardın."

Bir zamanlar dolu bir silahın namlusuna gözünü bile kırpmadan bakabilen adam, şimdi sırf ben bayıldım diye titriyordu.

Bir zamanlar her şeyden çok güvendiğim o gözlere bakmak, bedenimdeki bütün acılardan daha çok canımı yakıyordu.

Böyle bir sevgi sahte olamazdı.

"Ama ona da hiç böyle bakmış mıydı?" diye düşünmeden edemedim.

Bianca Rizzo.

Çocukluk arkadaşı.

İkizlerini dünyaya getiren kadın.

Kanıtları, fotoğrafları ve DNA testi sonuçlarını kendi gözlerimle görmeseydim buna asla inanmazdım. Bütün dünya Luca'yı kusursuz biri sanıyordu.

Oysa bu kusursuzluğun ardında sakladığı şeyler vardı. Sırrıysa tam bir yıldır başka bir kadının yanında nefes alıp veriyordu.

Yüzümü çevirdim, gözyaşlarımın yastığa süzülmesine engel olmadım.

Titreyen elim karnıma gitti.

Yıllarca sonuçsuz kalan tüp bebek tedavilerinin ardından sonunda hamile kalmıştım.

Ama elimden ağlamaktan başka bir şey gelmiyordu.

Luca beni kollarına çekti. Sesi alçak ve şefkatliydi.

"Neyin var, canım? Seni kim üzdü? Söyle, ben hallederim."

Tam o sırada tenine sinmiş belli belirsiz bir koku aldım. Benim kullanmadığım pahalı bir parfümün kokusuna, bebek mamasının pudramsı tatlılığı karışmıştı.

Midem altüst oldu. Onu itip sendeleyerek banyoya koştum ve öğürmeye başladım.

Hemen arkamdan geldi, saçlarımı tutup yüzümü sildi.

Pislikten nefret ederdi. Kusmuk kokusuna dayanamazdı.

Yine de oradaydı; önümde diz çökmüş, "Sorun yok. Yanındayım," diye fısıldıyordu.

Onu böyle görmek neredeyse beni bir kez daha paramparça edecekti. Çünkü o anda karşımda, âşık olduğum adam vardı.

Benim için ateşin içinden bile geçecek adam.

Onsuz asla yaşayamayacağımı sandığım adam.

Onu neredeyse affedecektim.

Bianca'yı terk ederse her şeyin eskisi gibi olabileceğine, yeniden başlayıp bebeğimizi birlikte büyütebileceğimize, dünya çoktan başımıza yıkılmamış gibi davranabileceğimize kendimi neredeyse inandıracaktım.

Ona söylemek için ağzımı açtım.

"Luca, ben..."

Ama tam o sırada telefonu çaldı.

Alnıma bir öpücük kondurup işle ilgili bir şeyler söyledi, ardından odadan çıktı.

Yarım saat sonra Bianca bana bir fotoğraf gönderdi.

Luca, ikizleri kucağına almış, dudaklarını alınlarına bastırıyordu.

Yüzünde suçluluk değil, huzur vardı.

O fotoğraf, içimde kalan son umut kırıntısını da söndürdü.

Hastaneden çıkar çıkmaz eve dönmedim.

Doğruca en eski arkadaşım Clara'nın yanına gittim. Hâlâ güvenebildiğim tek kişi oydu.

"Bana yardım et," dedim. "Bir uçak kazasında ölmüşüm gibi göstermemiz gerek."

Dehşet içinde yüzüme baktı ama ben gözümü bile kırpmadım.

Çünkü Luca'yı tanıyordum.

Gitmeme asla izin vermezdi.

Bebeğimi korumak istiyorsam ortadan kaybolmak zorundaydım.

O gece eşyalarımı toplamaya başladım.

Gardırobu açıp onun için diktiğim bütün gömlekleri çıkardım.

Hepsini parçalayıp çöpe attım.

Bana verdiği elmasları evdeki çalışanlara dağıttım.

Yıllar boyunca hazırladığımız, yaşlandığımızda birlikte bakacağımıza söz verdiğimiz on altı fotoğraf albümünü ise tek tek şömineye attım.

Sayfalar kıvrıldı, karardı ve sonunda küle dönüştü.

Gece yarısı telefonum titredi.

Clara: "Her şey hazır. İki gün sonra ortadan kaybolacaksın."