LOGIN"Tinatawag nila itong pagkakabalikan, Roman."Tuyo ang boses ni Dante, ang tunog ng isang lalaking tatlong oras nang sumasagot sa mga tawag mula sa bawat pangunahing media outlet sa bansa. Sumandal ako sa upuan ko sa opisina. Umaangil ang katawan ko. Sa ibabaw ng mahogany sa harap ko, tatlong magkakaibang tablet ang gumagana.Dumating ang anunsyo na parang isang guided missile. Napakalaki ng tama nito, at kumalat ang mga labi sa social media nang may bilis na hindi ko man lang lubos na inasahan.Karamihan sa coverage ay eksaktong inaasahan ko. Binabalangkas nila ito bilang pagbabalik sa dati. "Knight at Hayes Merger 2.0," sigaw ng isang headline. Binabalewala nila ang maingat na mga pangungusap na ipinadala namin. Gusto nila ang drama ng isang sirang bagay na idinidikit muli."Hayaan mo silang magbalangkas ayon sa gusto nila," sabi ko, sinusundan ng mga mata ko ang isang artikulong sumusubok hulaan ang carat ng singsing. "Sinabi na natin ang kailangan nating sabihin.""May ilan sa kan
"Inalok ko siya."Hindi na ako naghintay ng bati. Hindi iyon kailangan ng aking ina, at sa totoo lang, wala akong pasensya para sa mga pormalidad. Nakatayo ako sa tabi ng mga bintanang mula sahig hanggang kisame sa opisina ko, at nakalatag sa harap ko ang skyline ng New York na parang isang grid ng malamig na kuryente. Sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ako pinaramdam ng tanawin na parang haring tinitingnan ang kanyang nasakop. Pinaramdam lang nito na isa akong lalaking may uuwiang tahanan sa wakas. Mahigpit kong idinikit ang telepono sa tainga ko, pinakikinggan ang katahimikan sa kabilang dulo."At?" tanong ni Eleanor sa wakas. Matatag ang boses niya, pero naririnig ko ang matalim na gilid ng paghihintay."Sumagot siya ng oo."Eksaktong limang segundo ang itinagal ng katahimikang sumunod. Binilang ko ang mga ito ayon sa tibok ng sarili kong puso. Iyon ang uri ng katahimikang karaniwang nauuna sa isang sermon, pero iba ito ngayon. Parang hinihigop palabas ng silid ang hangin. Ang
"Inalok ko siya."Hindi na ako naghintay ng bati. Hindi iyon kailangan ng aking ina, at sa totoo lang, wala akong pasensya para sa mga pormalidad. Nakatayo ako sa tabi ng mga bintanang mula sahig hanggang kisame sa opisina ko, at nakalatag sa harap ko ang skyline ng New York na parang isang grid ng malamig na kuryente. Sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ako pinaramdam ng tanawin na parang haring tinitingnan ang kanyang nasakop. Pinaramdam lang nito na isa akong lalaking may uuwiang tahanan sa wakas. Mahigpit kong idinikit ang telepono sa tainga ko, pinakikinggan ang katahimikan sa kabilang dulo."At?" tanong ni Eleanor sa wakas. Matatag ang boses niya, pero naririnig ko ang matalim na gilid ng paghihintay."Sumagot siya ng oo."Eksaktong limang segundo ang itinagal ng katahimikang sumunod. Binilang ko ang mga ito ayon sa tibok ng sarili kong puso. Iyon ang uri ng katahimikang karaniwang nauuna sa isang sermon, pero iba ito ngayon. Parang hinihigop palabas ng silid ang hangin. Ang
"Inalok ko siya."Hindi na ako naghintay ng bati. Hindi iyon kailangan ng aking ina, at sa totoo lang, wala akong pasensya para sa mga pormalidad. Nakatayo ako sa tabi ng mga bintanang mula sahig hanggang kisame sa opisina ko, at nakalatag sa harap ko ang skyline ng New York na parang isang grid ng malamig na kuryente. Sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ako pinaramdam ng tanawin na parang haring tinitingnan ang kanyang nasakop. Pinaramdam lang nito na isa akong lalaking may uuwiang tahanan sa wakas. Mahigpit kong idinikit ang telepono sa tainga ko, pinakikinggan ang katahimikan sa kabilang dulo."At?" tanong ni Eleanor sa wakas. Matatag ang boses niya, pero naririnig ko ang matalim na gilid ng paghihintay."Sumagot siya ng oo."Eksaktong limang segundo ang itinagal ng katahimikang sumunod. Binilang ko ang mga ito ayon sa tibok ng sarili kong puso. Iyon ang uri ng katahimikang karaniwang nauuna sa isang sermon, pero iba ito ngayon. Parang hinihigop palabas ng silid ang hangin. Ang
"Kaya, uupo ka ba, o tatayo ka lang diyan at hahayaang tamaan ng liwanag ang diyamanteng iyan hanggang mabulag ako?"Hindi man lang tumingin ang aking ama mula sa ledger sa mesa niya nang pumasok ako sa study.Palaging pareho ang amoy ng estado ng mga Montague: lumang papel, mamahaling tabako, at ang mahinang amoy ng mga puno ng lemon sa labas. Dati, ang amoy na iyon ay nagpaparamdam sa akin na maliit ako, parang batang naghihintay ng sermon. Ngayon, pakiramdam ko ay tahanan lang ito. Tumawid ako sa silid, mahinang kumakatok ang mga takong ng sapatos ko sa sahig na kahoy, at umupo sa upuang direktang kaharap niya.Hindi ko sinubukang itago ang kaliwang kamay ko. Ipinatong ko ito mismo sa gilid ng maitim na mahogany, kumikinang ang bato sa ilalim ng berdeng lampshade. Sa wakas ay tumingin si Savio.Ang matatalas at maitim niyang mga mata ay lumipat mula sa singsing patungo sa mukha ko. Hindi siya napasinghap. Hindi siya mukhang nagulat. Sumandal lang siya sa mabigat niyang upuang katad
"Dante, gising ka ba?"Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Hindi ko man lang tiningnan ang oras, bagaman sinabi sa akin ng digital na orasan sa dashboard ng kotse na lampas hatinggabi na. Magkahiwalay kaming sumakay ng kotse mula sa paliparan, isang pangangailangang pang-logistika para sa seguridad, kahit parang kakaiba ang mawalay kay Roman kahit dalawampung minuto lang. Nakaupo ako sa likod ng itim na SUV, at ang mga ilaw ng lungsod ay lumalabo sa bintana na parang mga guhit ng neon. Malakas pa rin ang kabog ng puso ko, hindi pa humuhupa mula nang umalis kami sa tarmac.Sumagot si Dante sa unang ring. Hindi siya nagsabi ng hello. Huminga lang siya sa telepono, isang mabigat at naghihintay na katahimikan na nagsabi sa aking alam na niya. Naririnig niya ang pagbabago sa boses ko sa kabila ng linya."Sera," sabi niya. Mababa ang boses niya, paos sa antok pero matalas sa pokus."Nag-alok siya."Kinailangan kong pilitin ang mga salita. Mabigat at magaan ang pakiramdam nito sa parehong







