SUKDULAN NG PAGNANASA MO ANG PAGHIHIGANTI KO

Hindi ko alam kung bakit tila may kung anong nagbabago sa hangin sa tuwing nababanggit ang pangalan ni Sebastian Alexander Veyron.

Sa unang pagkikita namin, inakala kong isa lamang siyang lalaking sanay makuha ang lahat ng gusto niya. Taglay niya ang kumpiyansang hindi nangangailangan ng pagpapakilala, at ang mga matang tila kayang tumingin sa isang tao nang hindi lamang ang nakikita ang sinusuri, kundi pati ang mga bagay na pilit nitong itinatago.

Hindi siya iyong tipo ng lalaking madaling kausapin. Hindi rin siya iyong basta na lamang maniniwala sa sinasabi ng iba.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, pakiramdam ko ay may napansin siya sa akin na hindi ko naman kusang ipinakita.

“May gusto sana akong itanong sa iyo, Veronica.”

Napatingin ako sa kaniya. Kanina pa siya tahimik, nakasandal sa upuan habang hawak ang baso ng tubig na halos hindi naman niya ginagalaw.

“Ano iyon?”

Saglit siyang tumingin sa akin bago ibinaba ang baso sa mesa.

“Naniniwala ka bang kayang magbago ng isang tao dahil sa sakit?”

Hindi ko agad nasagot ang tanong niya.

Hindi dahil hindi ko alam ang isasagot, kundi dahil hindi ko inaasahang iyon ang itatanong niya sa akin.

“Anong klaseng sakit?” maingat kong tanong.

“Anumang uri.” Bahagya siyang sumandal. “Pagkawala, pagkabigo, pagtataksil. Mga bagay na kayang baguhin ang pananaw ng isang tao sa mundo.”

Napayuko ako sandali. May mga tanong na tila simple lamang pakinggan, ngunit kapag sinagot mo, para mo na ring binuksan ang isang p***o na matagal mong sinarhan.

“Sa tingin ko, oo,” sagot ko sa wakas. “Pero hindi lahat ng nagbabago ay nagiging masama. At hindi rin lahat ng nasasaktan ay nagiging mabuting tao.”

Bahagya niyang ikiniling ang ulo.

“Kung ganoon, ano ang batayan mo para malaman kung talagang nagbago ang isang tao?”

“Siguro, sa mga ginagawa niya pagkatapos niyang masaktan.”

“Hindi sa mga sinasabi niya?”

Umiling ako nang marahan.

“Madaling sabihin ang gusto mong marinig ng ibang tao, Mr. Veyron. Mas mahirap patunayan iyon kapag wala nang nakakakita.”

Ilang segundo siyang hindi nagsalita. Hindi ko alam kung sumasang-ayon siya sa akin o sinusubukan lamang niyang unawain kung bakit ganoon ang sagot ko.

“Hindi ka mukhang taong mahilig magsalita tungkol sa sarili niya,” sabi niya.

Napangiti ako nang bahagya, bagaman hindi umabot sa mga mata ko ang ngiti.

“Hindi naman lahat ng bagay ay kailangang ikuwento.”

“Dahil ba may mga bagay kang gustong kalimutan?”

Napatigil ako.

Hindi ko inaasahang magiging ganoon ka personal ang usapan namin. Hindi ko rin alam kung bakit parang may kung anong bigat sa likod ng mga tanong niya, na para bang hindi lamang siya basta nakikipag-usap.

“Dahil may mga bagay na mas mabuting manatili na lamang sa nakaraan,” sagot ko.

“At kung ang nakaraan ang dahilan kung bakit ka nasasaktan hanggang ngayon?”

Napatingin ako sa kaniya.

Sa unang pagkakataon, hindi ko nakita sa kaniyang mukha ang karaniwang kumpiyansa ng isang lalaking sanay magdikta ng direksiyon ng isang pag-uusap. Sa halip, may kung anong seryoso sa kaniyang mga mata na hindi ko kayang bigyang-kahulugan.

“Kung ganoon,” mahina kong sagot, “siguro kailangan mo munang malaman kung ano talaga ang nangyari bago ka magpasya kung dapat mo na itong kalimutan.”

Hindi siya agad sumagot.

At sa katahimikang iyon, naramdaman kong may kung anong nabuksan sa pagitan namin—hindi isang pagkakaibigan, lalong hindi isang bagay na maaari kong pangalanan. Isa lamang iyong sandaling nagbigay sa akin ng pakiramdam na pareho kaming may mga tanong na hindi basta maibabahagi sa ibang tao.

Hindi ko alam na maaalala niya ang pag-uusap na iyon.

Hindi ko rin alam na darating ang panahong ang mga salitang binitiwan ko ay magkakaroon ng kahulugang hindi ko kailanman naisip.

“Veronica.”

Napalingon ako nang marinig ang pangalan ko.

Si Darius ang tumawag sa akin. Nasa may pintuan siya, nakakunot ang noo habang tinitingnan ako.

“May iniisip ka na naman?”

Mabilis akong ngumiti at ibinalik ang atensiyon sa kaniya.

“Wala naman. Napaisip lang ako.”

“ tungkol saan?”

“Wala. Mga walang kuwentang bagay.”

Hindi siya agad nagsalita. Lumapit siya sa akin at marahang hinawakan ang balikat ko.

“Kung may problema ka, sabihin mo sa akin.”

Tumingala ako sa kaniya. Sa kabila ng pagod sa kaniyang mukha, naroon pa rin ang ngiting matagal ko nang nakasanayan. Asawa ko siya. Ang taong pinili kong pagkatiwalaan at makasama sa buhay.

Kaya naman, sa halip na sabihin ang lahat ng gumugulo sa isip ko, ngumiti lamang ako.

“Wala talaga, Darius. Huwag kang mag-alala.”

Pinagmasdan niya ako nang ilang sandali bago tumango.

“Sige. Pero huwag mong kalimutang hindi mo kailangang sarilinin ang lahat.”

“Alam ko.”

At iyon ang sinabi ko sa kaniya.

Hindi dahil wala akong gustong sabihin, kundi dahil hindi ko pa alam kung paano sisimulan ang isang pag-uusap na maaaring magbago sa lahat.

May mga bagay akong napapansin, mga sagot na tila kulang, at mga sandaling hindi ko maipaliwanag kung bakit bigla akong nakakaramdam ng pag-aalinlangan. Ngunit wala akong sapat na dahilan para mag-akusa. Ayokong maging asawa na hinahayaan ang sariling lamunin ng hinala.

Kaya pinili kong manahimik.

Sa ngayon.

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago ang lahat. Walang malinaw na araw na maaari kong balikan at sabihing doon nagsimula ang problema. Walang isang pangyayaring sapat para ipaliwanag kung bakit unti-unting dumami ang mga tanong sa isip ko.

Ang alam ko lamang, may mga bagay na hindi sinasabi ng mga tao, kahit gaano pa sila kahusay magkunwari.

At sa likod ng katahimikan ng asawa ko, may mga tanong akong matagal nang pinipiling hindi bigkasin.

Hindi ko alam kung sino ang nagsisinungaling. Hindi ko rin alam kung hanggang saan ang kaya nilang itago sa akin.

Pero hindi ako bulag.

At kahit tahimik lang ako, hindi ibig sabihin ay wala akong napapansin.

Minsan, iniisip kong baka ako lamang ang nagbibigay ng kahulugan sa mga bagay na wala namang dapat pagdudahan. Baka pagod lang si Darius. Baka may mga problemang hindi niya kayang ikuwento dahil ayaw niyang madamay ako.

Gusto kong maniwala roon.

Mas madaling maniwala kaysa harapin ang posibilidad na may isang bagay na unti-unting nagbabago sa buhay na akala ko ay kilala ko na.

Ngunit may mga pagkakataong kahit anong pilit mong kumbinsihin ang sarili mo, may munting bahagi sa iyong ayaw tumahimik.

At sa bawat pagkakataong naaalala ko ang mga tanong ni Sebastian, hindi ko maiwasang isipin kung bakit ganoon ang paraan niya ng pagtatanong sa akin.

May alam ba siya na hindi ko alam?

O isa lamang siyang lalaking sanay maghanap ng katotohanan kahit sa mga bagay na hindi naman niya dapat pakialaman?

Hindi ko alam.

Ang alam ko lang, may isang katotohanang unti-unting lumalapit sa akin—isang katotohanang maaaring sumira sa buhay na pilit kong pinanghahawakan.

At kung dumating ang araw na iyon, kailangan kong magpasya kung mananatili akong tahimik o haharapin ang lahat ng bagay na matagal kong kinatatakutan.

Hindi ko pa alam kung bakit magsasalubong ang landas namin ni Sebastian sa paraang hindi ko inaasahan. Hindi ko rin alam kung ang presensiya niya ay magiging sagot sa mga tanong ko o magdadagdag lamang ng mga problemang hindi ko kayang lutasin.

Sa ngayon, isa lamang siyang lalaking minsang nagtanong sa akin tungkol sa sakit, pagbabago, at katotohanan.

Isang lalaking tila may sarili ring mga lihim.

At isang pangalan na, sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, ay nagsisimula nang manatili sa isip ko kahit wala naman akong dahilan para isipin siya.

Dahil minsan, ang pinakamapanganib na sikreto ay hindi ang kayang sirain ang isang tao.

Kundi ang katotohanang matagal na niyang kasama, ngunit hindi niya kailanman naisip na pagdudahan.

At kapag tuluyan nang lumitaw ang katotohanang iyon, maaaring wala nang sinuman sa amin ang makababalik sa buhay na dati naming kinagisnan.