Chapter 4

Naggugupit-gupit ako ng mga colored papers habang si Mathew naman ang nagdidikit-dikit ng mga disenyo para sa preparation ko sa 4th anniversary namin ni Draken. Gumawa ako ng napakahabang message for Draken. Then yung mga pictures namin, balak kong i-design 'yon sa taas sakali para makita niya 'yon kapag paparating na siya sa place.

"Ate, halos tatlong buwan na nating pinaghahandaan 'to, ah? Grabe ka naman mag-prepare," sabi ng kapatid ko sa 'kin.

"Gano'n talaga. Oo nga pala, h'wag mo nang sabihin kay papa, ha? Alam mo naman 'yon, napaka-KJ. O kahit kay mama. Basta atin-atin na lang 'to. Hayaan mo, may malaking tip ka sa 'kin after."

"Naku, ate! Ako pa ba? Don't worry. Maaasahan ako r'yan."

Napangiti na lang ako sa kapatid ko. Kahit kailan, maaasahan.

"Ay ate, wait lang. Tignan ko muna gc namin baka may new assignment or project kami e. I-save ko lang sakali," paalam ni Mathew kaya tumango ako bilang tugon. Lumabas siya ng kwarto para i-check ang laptop niya.

Nagpapatuloy pa rin ako sa paggugupit para sa design at pagdikit sa mga pictures. Kaunti na lang at matatapos na kami sa part na 'to. May mga kailangan pa akong gawin. Two weeks and more days pa bago ang 4th anniversary.

Habang abala ako sa ginagawa ko, bigla na lang akong nahinto nang maramdaman ko ang tila kakaiba at 'di ko maipaliwanag. Para akong nasusuka.

Sinigurado ko muna kung ano 'tong nararamdaman ko pero parang gusto kong masuka. Kaagad akong tumakbo patungo sa banyo dahil sa nararamdaman ko. Napahawak na lang din ako sa ulo dahil din sa pagkahilo. Ano 'tong nangyayari sa 'kin?

Teka...

"Ate?" Napalingon na lang ako sa gawing pintuan kung saan nakatayo si Mathew habang tila alalang nakatingin sa 'kin. Tinignan niya ako sa mga mata ko bago niya ilipat ang tingin niya sa kamay ko kung saan ay nakadapo ito mismo sa tiyan ko.

"D-Dapat din ba nating ilihim 'to kina mama at papa?" tanong sa 'kin ng kapatid ko pero hindi ako nakasagot.

Mas pinangungunahan ako ng kaba at takot. T-Totoo ba 'to?

DALAWANG LINGGO at tatlong araw ang lumipas at kasalukuyan naming inihahanda ni Mathew ang place para sa special occasion namin ni Drake. Sa loob ng apat na buwang paghahanda, malimit ko lang siyang kinakausap.

"Ayan, ate. Okay na lahat," sabi ni Mathew sa 'kin nang matapos na namin ang lahat. Naluto ko na ang mga pagkaing paborito namin ni Draken, mga pictures na naka-design, pailaw, at kung ano-ano pa.

"I'm so excited," sabi ko sa sarili ko. Excited na akong ipakita ang mga PT ko kay Draken na katunayang buntis ako at magiging ama na siya. Anim na beses akong nag-PT at anim na beses ding lumalabas ang positive results.

"E, ate. Dalawang linggo mo nang inililihim kina mama at papa 'yang nasa sinapupunan mo, ah? Kailan mo ba balak sabihin sa kanila?" pag-aalalang tanong ni Mathew.

"Natatakot ako e. Pero... Pero susubukan ko mamaya pagtapos nito. Kumukuha lang ako ng tyempo."

Hindi na sumagot si Mathew kundi nginitian lang niya ako. "Sige, hintayin na lang natin si kuya Draken. Mga ilang minuto na lang, darating na rin siya. Doon muna ako, ate."

Ngumiti ako kay Mathew at pumwesto sa dapat kong pwestuhan para sa salubungin ang pagdating ni Draken. Handa na akong iregalo sa kaniya ang magiging anak namin.

Hinintay ko ang pagdating niya at excite na excite ako pero parang napapalitan ng pagod at inip ang ilang mga sandali sa kahihintay sa kaniya habang tumatakbo ang oras. Panay ang tingin namin ni Mathew sa mga wrist watch namin. Halos magdadalawang oras na, hindi pa rin dumarating si Draken.

"Ate, mukhang hindi darating si kuya Draken, ah? Dalawang oras at mahigit na tayong nandito e," sabi ni Mathew sa 'kin.

"Nag-aalala na nga ako e. Kani-kanina nag-text kami at sabi niya na pupunta siya."

"Baka naman nakalimutan niya, ate? Gabi na oh."

"Pero imposible. Binati pa nga niya ako e," tugon ko habang pabalik-balik akong naglalakad sa inip. "Puntahan kaya natin siya, Math?"

"Ate, baka mapaano pa tayo. Kumukulog at mukhang uulan pa. Baka magkasakit ka n'yan."

"Sige na. Samahan mo 'ko. Hindi ako mapakali e."

"Hay! O sige. Tara na."

Sumakay kami ng kapatid ko sa sasakyan at siya na ang nagmaneho. Tinuro ko na lang ang daan dahil hindi naman niya kabisado ang daan papunta sa mansion nila.

Mga ilang sandali pa, bumaba kami ni Mathew at pumunta sa gate. "Draken? Draken?" tawag ko sa kaniya.

Nagtatawag din si Mathew pero walang sumasagot. Kaya, naisipan kong tawagan siya.

Hindi sumasagot.

Paulit-ulit kong sinubukan na tawagan ang number niya pero wala talaga. Naisipan ko na ring tawagin ang mga kaibigan namin. Pero ang mga isinasagot nila, hindi nila alam.

"Ate, mukhang walang tao rito e. Baka naman umalis sila?" tanong ni Mathew sa 'kin.

"Imposible. Ang sabi niya sa text, pupunta siya para sa date namin e," buong kaba at pag-aalala kong tanong.

Nasaan na ba si Draken?