Chapter 3

"So what do you mean by that? Na ihihinto na natin 'tong relasyon nating 'to?" tanong niya sa 'kin pero hindi ako sumagot. Ayokong maging malaking away 'to sa 'min. Oo, nag-aaway kami pero sa ibang bagay. At ayoko namang mag-away kaming dalawa dahil dito.

Sa halos itinagal ng pagbyahe namin, inihatid na niya ako sa bahay namin. Bumaba ako ng sasakyan at naglakad papasok sa gate nang marinig ko ang pagtawag niya sa 'kin.

"Babe."

Lumingon ako sa gawi niya. Ngumiti lang ako nang bahagya. "Nagtatampo ka ba?" tanong niya.

Umiling ako sa kaniya sabay lapit at binigyan siya ng isang halik sa pisngi. Pero bigla akong nahinto pagtapos nang muli, maalala ko na naman ang nangyari.

Hindi. Panaginip lang 'yon.

"Bye. Take good care," paalam ko sa kaniya bago ako naglakad papasok sa loob ng bahay.

ABALA ako sa pagla-laptop pero kanina pang may bumabagabag sa 'kin. I want to forget that night. I want to forget what I saw that night.

Naalala kong bigla ang ikatlong beses na nag-dinner ako sa mansion ng pamilya ni Draken. Nandoon ang pinsan niyang si Richard at ang mga magulang niya. At hindi ko rin makakalimutan ang babaeng 'yon.

Nasa pinaka-center ang daddy niya habang nasa kanan nito ang asawa niya. Nasa tapat nito si Richard at katabi naman nito yung babae. Katapat ng babae si Draken habang katabi naman ako ng boyfriend ko.

I witnessed that woman's flirty moves para magpapansin siya sa boyfriend ko. She looks stunning and I admit it. Pero hindi naman pupwedeng maggaga-gano'n siya sa boyfriend ko.

Pero anong magagawa ko? Hindi ko teritoryo 'yon.

Naalala ko rin ang mga itinanong sa 'kin ng mga magulang ni Draken. About sa educational background ko, business, and so on. Mukhang dismayado sila sa 'kin dahil hindi ako kasing-level nila. But nung nagtanong sila sa babaeng bisita, natutuwa sila ro'n.

Inaamin kong masakit. Napakasakit. Pero kahit gano'n, hindi na lang ako nagpakita ng negatibo. Kahit ni emosyon. Gusto kong ipakita sa kanila na ako ang nararapat para sa boyfriend ko.

Pero hindi e.

Napapikit na lang ako at napailing sa sarili dahil gusto kong makalimutan ang pangyayaring halos ikinagulat ng buong katawan ko. Hanggang ngayon, masakit pa rin sa dibdib ko. Sana, hindi ko na lang 'yon nasaksihan.

Naalala ko rin nung after naming mag-dinner, ipinahatid ng mommy ni Draken sa kaniya yung babae papunta sa naka-park nitong sasakyan. Hindi ko siya sinundan. Pero nung time na tumawag ang isa sa mga kaibigan namin at sinagot ko 'yon, hinahanap si Draken kaya hinanap ko ang boyfriend ko para maibigay sa kaniya ang tawag.

But nung time na papalapit pa lang ako sa kanila, I was unable to speak when I saw that lady, flirting with my boyfriend. Nakikipagtawanan at kwentuhan pa. Gusto kong paniwalaan na magkaibigan lang sila pero ano ang ibig sabihin na nakakapit na ang mga kamay ng babae sa balikat ni Draken?

And what I can't also forget was Draken is holding that lady's waist.

But that's not it.

Parang nanginig ang mga kamay at tuhod ko sa panghihina nang makitang hinalikan ng babae si Draken na halos tumagal ng limang segundo. At ang hindi ko maintindihan, bakit nag-response si Draken ng halik sa babae?

And after that night, parang naging isang malaking bangungot 'yon sa buhay ko.

Hindi ako nagpakita ng kahit anumang negatibo kay Draken o sa pamilya niya sa kabila ng nasaksihan ko. Palagi kong iniisip na part 'to ng relasyon. May pumipigil pero nasa sa 'kin na 'yon kung susuko ako. Pero bakit naman ako susuko? Mahal ko si Draken.

Bigla na lang akong naluha at pinipigilan na maglabas ng anumang ingay sa bibig ko dahil sa masakit na ala-alang 'yon. Sinarili ko na lang ang nakita ko simula no'n. Pati ang pag-iyak ko, ibinubuhos ko kapag ako na lang mag-isa.

"Ate Mathia? Ate Mathia?"

Hininto ko ang pag-iyak ko at pinunasan ang mga luha ko bago ko tugunan ang nakababata kong kapatid na si Mathew. "Bakit, Math?"

"Ate baka naman may eraser ka r'yan? Kailangan ko e. Nawawala kasi yung akin."

Tsk!

Kinuha ko ang eraser ko at marahang binuksan ang pinto ng kwarto ko. Saktong-sakto para lang maibigay sa kapatid ko ang hinihiram niya. "Oh."

"Thank you, ate. Hmm... Teka, bakit ka nag---Hmm.... Siguro, umiiyak ka---"

"Kukunin mo ba 'tong eraser o hindi?"

"E sorry. Sige, ate. Thank you," paalam ng kapatid ko bago ko isara ang pinto nang kunin na niya ang eraser. Sinasabi ko na nga ba, kung may nakakaalam man ng bawat galaw ko sa bawat emosyon ko, ang kapatid ko lang na si Mathew. Kabisado na niya ang ugali ko.

Bumalik ako sa kama at naupo. Muli kong tinuunan ng pansin ang inaasikaso ko sa laptop ko. Nag-e-edit ako ng tarpaulin at bawat picture naming dalawa ni Draken. Malapit na ang 4th anniversary namin. Gusto kong mag-celebrate kami sa isang lugar na kaming dalawa lang. At gusto ko, ako ang magpe-prepare ng lahat dahil alam ko naman ang mga paborito niyang pagkain.

I want to give my very best para sa 'min. Para sa kaniya. Despite all what happened.

Hmm... May four months pa para sa paghahanda. Makakapagtabi-tabi pa ako ng pera para doon.

And the last thing... Teka?

Ano nga pa lang pwede kong mai-regalo sa kaniya for anniversary?