Chapter 5

"Ate, magtanong tayo sa guard. Baka alam nila kung saan nagpunta sina kuya Draken," suhestyon ni Mathew kaya sumakay ulit kami ng sasakyan at pumunta sa gawi ng guard na nasa main gate.

Bumaba kami ni Mathew para magtanong.

"Ahmm... Kuyang guard, magtatanong lang sana kami kung may idea kayo kung saan nagpunta si Draken Luzevia?" tanong ko sa guard.

"Ahh... Ang mga Luzevia, ma'am? Umalis po sila kagabi pa. Sa USA na raw po titira. 'Yon po yung sinabi ng mga kasambahay sa mansion na 'yan bago sila umalis."

Halos manlaki ang mga mata ko sa narinig ko kay manong guard. Nagtinginan pa kami ni Mathew at maging siya ay hindi makapaniwala.

"H-Ho?"

"Iyon po ang sabi, ma'am."

"Salamat po, kuya," sabi ng kapatid ko at inalalayan kaagad ako. "Ate."

"P-Pero... Pero imposible. B-Bakit hindi siya nagpaalam sa 'kin? T-Tsaka nag-text pa kami kanina na ano e.... 'Di ba, Mathew? Nakita mo yung text niya, hindi ba?" sabi ko sa kapatid ko pero inalalayan niya lang ako na isinakay sa passenger seat bago siya pumunta sa driver seat.

"Why did he do this to you, ate?" tanong ni Mathew sa 'kin pero hindi ako nakaimik.

"H-Hindi. Baka ano... Male-late lang siya sa---"

"Ate, ano ba? Hindi mo ba narinig yung sinabi nung guard kanina? Sa USA na sila titira. Ang tanong ko lang, bakit ka niya ginago? Pinaghintay niya tayo sa wala."

Hindi ako makaimik sa sinabi ni Mathew. Naramdaman ko na lang sa dibdib ko ang bigat at kasabay no'n ay ang pagbagsak nang sunod-sunod ng mga luha ko.

"Mabuti pa, ate, umuwi na tayo."

"H-Hindi. Baka late lang si Draken sa---"

"Ate, umuwi na tayo."

"M-Mathew..."

Hindi ko na kinaya pa ang sarili ko't tuluyan ko nang naibuhos ang luha ko. Hindi. Baka namali lang ng impormasyon si kuyang guard. Magpapaaalam sa 'kin si Draken kapag umaalis siya kaya imposible!

Im... Posible.

Dahil sa pagkatulala, pag-iisip at kasabay ng pag-iyak ko, hindi ko napansin na bumuhos na pala ang napakalakas na ulan. Halos hindi ko maaninag nang malinaw ang paligid dahil sa mga luhang umiipon sa bawat sulok ng mga mata ko.

Ilang sandali lang, naramdaman ko ang paghinto ng sasakyan. Para akong wala sa sarili na bumaba ng sasakyan kahit na umuulan nang napakalakas. Nandito na pala kami sa.... Bahay.

"Ate!" dinig kong sigaw ni Mathew pero parang balewala lang siya sa 'kin. Naglalakad ako habang nababasa na ang buong katawan ko sa lakas ng ulan. Ilang sandali pa, naramdaman ko na lang na bumilis ang paglakad ko at nakapasok na sa bahay nang alalayan ako ni Mathew.

"Mathia? Mathew? Where the hell have you both been?!" dinig kong tanong ni papa at mukhang galit na galit pero hindi ko na siya napansin pa dahil sa pagkatulala at pag-iiyak ko.

"Mathia? Why are you crying? Mathew, anong nangyari sa ate mo?" tanong naman ni mama at naramdaman ko ang pag-alalay niya sa 'kin. "Ikuha mo ang ate mo ng damit. Bilis. Yung bag, akin na rito."

Maya-maya'y nakita ko na lang na inabot ni Mathew ang bag ko kay mama pero hindi kaagad ito naabot dahilan at nalaglag sa sahig. "Mathew naman. Pulutin mo nga 'yang...."

Tila tumahimik ang buong paligid na siyang ikinabuhay kahit papaano ng diwa ko. "Anong---Anong ibig sabihin nito?" takang tanong ni mama nang pulutin niya ang anim na PT na nakakalat sa sahig. "Oh--Oh my g0d!"

Nakita ko ang paglapit ni papa at kinuha ang mga PT. "Anong---Mathia."

Naluha na lang ako sa sarili ko kasabay ng pag-amin sa kanila, "B-Buntis po ako."

"Anong---P*****a!" at mabilis kong naramdaman ang masakit na kamay na dumapo sa pisngi ko. "Put---Sino ang ama ng dinadala mo?! Sino?! Sino?!" tanong ni papa na nananalisik na sa galit at nakatanggap ulit ako nang sunod-sunod na sampal.

"H'wag mong saktan ang anak mo!"

"Papa!"

"Kayong dalawa! Manahimik kayo!"

Naramdaman ko na lang ang paghablot ni papa sa braso ko at mabilis niya akong ipinunta sa isang silid. Kaagad namang sumunod sina Mathew at Mama. "Sino ang ama n'yan?! Akala ko ba matalino ka?! Bakit ka nagpabuntis, ha?! Sino ba yung nakabuntis sa---Yung nobyo mo?! Ano, Mathia?! Yung nobyo mo ba?! Ha?!"

Hindi ako nakasagot kundi ay naiyak ako. Muli, nakatanggap ako ng sunod-sunod na malalakad na sampal mula kay papa. Dinig ko ang pagdaing nina mama at Mathew para patigilin si papa. Pero ako, parang balewala lang sa 'kin lahat.

"Ano ba?! Nagdadalang-tao ang anak mo!"

"Wala akong pakialam!"

"Papa! Tama na 'yan!"

"H'wag kang mangingialam dito, Mathew! Hayop na lalaking 'yon! Pwes! Ipalalaglag natin 'yang lintek na batang 'yan!"

"Ano ka ba?! H'wag mong saktan ang anak mo!"

Dinig na dinig ko ang pagpipigil nila kay papa. Bawat sigawan at iyakan nila. Alam ko na hahantong sa ganito kaya ayaw kong sabihin. Pero mabuti na rin 'to.

"Sa ayaw at sa gusto nitong babaeng 'to! Ipalalaglag natin 'yang batang 'yan!"