LOGINนาเซียเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เมื่อได้ยินเสียงดังจากอีกฝั่งของปราสาท ห้องทำงานดยุกกาบริเอลถูกปิดสนิท แต่เสียงด้านในกลับเล็ดลอดออกมา นาเซียร้อนรนเธอบอกไม่ถูกว่าควรจะเริ่มจัดการอย่างไร แต่ที่แน่ ๆ ในตอนนี้คือเธอจะต้องทำให้อานิชโตสงบสติอารมณ์ เพราะเธอรู้ดีว่านอกจากจักรพรรดิแคลบอร์นแล้ว ทุกคนล้วนไม่กล้าต่อกรกับเขาได้
“ท่านดยุกคงยังไม่รู้ว่าหากคนในครอบครัวไม่อนุญาต น้องสาวของข้าก็ไม่สามารถที่จะแต่งงานตามอำเภอใจได้” อานิชโตเอ่ยเสียงดัง นาเซียหยุดยืนด้านหน้าประตูก่อนที่ดยุกกาบริเอลจะหันไปคว้าเอกสารที่มีตราประทับสำนักราชวังจากลอร์ดเฮนรี่
“แล้วหากเป็นการประทานงานแต่งงานจากจักรพรรดิแคลบอร์นละ ลอร์ดว่าตระกูลดาร์เรลควรปฏิเธอหรือไม่” ดยุกกาบริเอลยื่นชูเอกสารขึ้น ในนั้นมีชื่อดาร์เรล นาเซีย และลูเซียง มิกาเอล เขียนไว้อย่างชัดเจน นาเซียมองชื่อตัวเองในหนังสือนั่นที่มีตราประทับของจักรพรรดิแคลบอร์น ดยุกกาบริเอลทำอะไรมักจะรอบคอบเสมอ รวมทั้งเรื่องเช่นนี้ด้วย อานิชโตเงียบเสียงดูเหมือนเขาไม่สามารถโต้เถียงถึงอำนาจคำสั่งจักรพรรดิแคลบอร์นได้ นาเซียยื่นขวางระหว่างคนทั้งสองก่อนเอ่ยขึ้น
“หากข้าแต่งงานกับท่านดยุกแล้ว ท่านจะต้องอนุญาตให้ข้ากลับไปยังคฤหาสน์ดาร์เรลทุกสัปดาห์” นาเซียจ้องมองอย่างจดจ่อ
“แน่นอน หากเจ้าต้องการ” มิกาเอลกล่าวอย่างไม่ร้อนร้น อานิชโตกำมือแน่ก่อนจะสะบัดตัวหันหลังกลับออกไป
“เซีย...ข้าเตือนเจ้าแล้วนะ” ยังไม่ทันที่อานิชโตจะพ้นประตู เขาหันกลับมาบอกเธอ นาเซียอยากจะถอนหายใจออกมาเสียเดียวนั้น
การแต่งงานไม่ใช่ว่าจะเริ่มได้อย่างง่ายนัก เธอจะต้องเดินทางไปยังวิหารคาธาลิน่าเทวสถานศักดิ์สิทธิ์ของอาณาจักรแคลบอร์น
มิกาเอลสั่งให้เฮนรี่จัดเตรียมชุดส่งมาให้ยังที่พักของเธอ ชุดแต่งงานสีขาวประดับหินอัญมณีเล็ก ๆ นาเซียมองตัวเองในกระจก หญิงสาวที่เพียงวางสีหน้าเรียบเฉยก็ดูน่าหวั่นเกรงได้ ไม่แปลกที่ผู้คนจะกล่าวว่าท่าทางเธอดูยิ่งยโส อันสวมสร้อยคออัญมณีสีเขียวเข้มลับกับสีนัยต์ตาของเธอ นาเซียถูกนำพาไปยังรถม้าที่เตรียมไว้ มิกาเอลยืนรออยู่ด้านข้างทางขึ้นรถม้า เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวคลุมทับด้วยสูทสีน้ำเงินเข้ม
นาเซียส่งยื่นมือให้มิกาเอลคิ้วหนาขมวดเล็กน้อย แววตาดูเรียบเฉยไม่บ่งบอกว่าตื่นเต้นยินดีสักนิด แม้จะไม่ได้คาดหวังว่าจะเห็นเขายิ้มยินดี แต่ภายในใจกลับรู้สึกอึดอัด การเดินทางไม่ต่างกลับตอนที่เดินทางมาที่ปราสาทแห่งนี้นัก นาเซียยืนนิ่งเพียงครู่เมื่อก้าวขาลงจากรถม้า เธอทำตัวให้คุ้นชินไม่ได้ เขาหันมองมาที่เธอเล็กน้อยก่อนจะคว้าตัวเธออุ้มลอย
“ดะ..เดี๋ยวค่ะท่านดยุก” นาเซียร้องออกมาด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ เขาก็อุ้มเธอขึ้น
“อดทนไม่นานพิธีไม่มากนัก” เขาเอ่ยเพียงเล็กน้อย ก่อนจะวางเธอด้านหน้าประตูทางเข้าโบสถ์ พิธีไม่นานเหมือนที่เขากล่าว เพียงไม่นานทั้งเธอ และดยุกกาบริเอลก็ต้องมาเข้าเฝ้าจักรพรรดิ และราชินีแห่งแคลบอร์น โดยมีลาฟาซนั่งอยู่ด้านข้าง สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยพอใจนัก
“เซีย...ข้าเสียดายเจ้านัก ไม่คิดว่าเจ้าจะแต่งงานกับดยุกกาบริเอลได้ แต่ข้าก็ยินดีกับพวกเจ้าทั้งสองเช่นกัน” ราชินีมาเรน่าเอ่ย ใบหน้านางไม่ได้ดูเกรี้ยวโกรธใด ๆ อีกทั้งยังมอบรอยยิ้มอบอุ่นให้แก่เธอ
“เจ้าคงเบื่อที่จะตามบุตรชายของข้าแล้วซินะ” จักรพรรดิพุชคาเรนกล่าวทีเล่นทีจริง นาเซียยกมุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อยพลางหันมองไปที่ลาฟาซ เขาขยับลุกก่อนเอ่ยขอตัวออกไป
มิกาเอลไม่รีรอแม้ราชีนีจะกล่าวจัดเตรียมที่พักในราชวังไว้ให้ แต่เขาก็ยังยืนยันว่าจะกลับกาบริเอลทันที นาเซียทำสีหน้าย่นยู้ไม่พอใจ แต่อยู่แล้วจะได้อะไรเล่า ในเมื่อสิ่งที่เธอตามหานั้นอยู่ในเขตกาบริเอล ทันทีที่มิกาเอลกลับถึงปราสาทบ่าวรับใช้ในปราสาททั้งหมดต่างยืนเรียงรายรอต้อนรับ นาเซียรู้สึกประหม่าเมื่อสายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมาที่เธอ
“ต่อไปนี้นางคือดัชเชสแห่งกาบริเอล หากผู้ใดปฏิบัติต่อนางอย่างไม่ให้เกียรติ ข้าจะถือว่ามันผู้นั้นไม่ให้เกียรติแก่ข้าเช่นกัน” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยดังอย่างวางท่าเคร่งขรึม มิกาเอลยกมือโอบประคองแผ่นหลังของเธอให้เดินตามก่อนจะมีชายแก่ที่เขาเรียกว่าบัตเลอร์ ยืนโค้งตัวงออยู่ตรงหน้า
“รายการบัญชีทั้งหมด เจ้าสามารถขอดูได้จากลอร์ดเควิน” เขาหันใบหน้ามาบอก ก่อนจะพาเดินตรงมายังชั้นสอง
“ต่อไปเจ้าใช้ห้องนี้ได้ตามสบาย” นาเซียตกใจหันใบหน้ามองเขา มันคือห้องนอนที่เขาใช้อยู่ประจำ แต่เหตุใดถึงให้เธอใช้กัน นาเซียยืนมองเธอไม่คิดว่าดยุกกาบริเอลจะอนุญาตให้เธอใช้ห้องนี้ได้
“แต่นี่เป็นห้องของท่าน...” นาเซียเอ่ยย้ำ
“เจ้าคือภรรยาข้า สมควรที่จะได้รับ” เธอไม่ได้หมายถึงสิ่งสมควร แต่เธอต้องใช้ห้องนอนเดียวกับเขา นาเซียมองอันที่กำลังสั่งให้คนงานขนกล่องเสื้อผ้าของเธอ และเครื่องประดับมายังห้องของเขา ในเมื่อสัญญาคือการที่จะช่วยเหลือให้เขาหายจากอาการป่วยนอนไม่หลับได้ เธอก็ควรจะต้องอยู่ร่วมกับเขาในยามค่ำคืน นาเซียผ่อนลมหายใจอย่างเบา ๆ ก่อนที่เขาจะผละตัวออกไปที่ห้องทำงาน นั่นทำให้เธอพอได้ผ่อนคลายความประหม่าไปได้บ้าง อันนำชุดไปจัดไว้อีกห้องถัดไปก่อนจะเดินกลับมาพร้อมชุดสำหรับใส่ในยามค่ำคืน ผ้าไหมเนื้อบางที่มีลูกไม้ประดับดูแตกต่างจากชุดนอนที่เธอเคยสวมใส่ดั่งเช่นทุกครั้ง นาเซียจับยกมองดูก่อนจะโยนทิ้งไปบนเตียง
“เจ้าไม่มีชุดอื่นให้ข้าแล้วหรือยังไงกัน” นาเซียหันมาถามอัน สาวใช้ส่ายหน้า ก่อนจะสั่งให้สาวใช้อีกสี่ห้าคนเข้ามาดูแลเรื่องความงามก่อนค่ำคืนแรกสำหรับเขาและเธอ
นาเซียนั่งรออยู่ที่เตียงอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนจะที่ประตูจะเปิดออก มิกาเอลเดินเข้ามาพร้อมกับขวดไวท์ในมือ
“เจ้าจะดื่มด้วยกันไหม” เขาถามในขณะที่วางแก้วสองใบลงที่โต๊ะกลมด้านข้างเตียงใหญ่ของเขา นาเซียไม่กล้าที่จะเอาตัวเองออกจากผ้าห่มนั่นจนเขาหันมามองอีกครั้งถึงความไม่ปกติของเธอ
“ห้องนี้ยังอบอุ่นไม่เพียงพออีกหรือ” มิกาเอลเอ่ยอย่างสงสัย เพราะเธอเอาแต่ขลุกตัวไว้ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา
“ไม่...ข้าเพียงชอบห่มมันไว้ เพราะคุ้นชินต่างหาก” เธออายเกินกว่าที่จะให้เขาเห็นยามที่เธอสวมชุดนอนนั่นได้ แต่ดูเขาก็ไม่ได้สนใจว่าเธอจะเป็นอย่างไร มิกาเอลรินไวท์ลงในแก้วตัวเองก่อนที่เขาจะกระดกรวดเดียวหมด แล้วหันมาที่เธอก่อนเอ่ยขึ้น
“คืนนี้เจ้าก็นอนพักผ่อนก่อนเถิด หากเกิดอะไรขึ้นให้สั่นกระดิ่งเรียกบ่าวรับใช้ ข้าจะไปพักที่ห้องทำงาน” กล่าวจบมิกาเอลก็ลุกออกจากห้องไป ปล่อยให้เธองุนงงสงสัย แต่อย่างน้อยเธอก็โล่งใจที่ไม่ต้องทนร่วมเตียงกับเขา จริง ๆ นาเซียถอนหายใจแรงก่อนจะซุกตัวลงนอน อย่างน้อย ๆ ที่นอนของเขาก็นุ่มกว่าที่นอนเธอหลายเท่า นาเซียกลิ้งตัวพลิกไปมา
เป็นครั้งแรกหลังจากที่จบสงคราม มิกาเอลแทบจะไม่ได้แวะมานอนที่ห้องอย่างสบายใจเหมือนเช่นวันนี้นัก นาเซียที่เพิ่งกล่อมเด็ก ๆ นอนเธอกลับมาเห็นสามีที่กำลังนอนอ่านหนังสืออย่างสบายใจบนเตียงนอน นาเซียปลดเสื้อคลุมออกเหลือเป็นชุดนอนสีขาวเรียบลื่น นาเซียรู้สึกแปลกใจในท่าทางของเขาไม่น้อยแม้เขาจะถือหนังสือในมือ แต่สายตาของเขากลับมองตามเธอทุกครั้งที่เธอขยับตัวเดินไปมา“อ๊ะ...มิกาเอลคุณจะทำอะไร” นาเซียร้องตกใจไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มิกาเอลลุกจากเตียงมาคว้าตัวเธออุ้มลอย ก่อนที่เขาจะรีบเดินไปที่เตียงนอนโดยในท่าทางที่ยังคงอุ้มเธออยู่ มิกาเอลวางพาดตัวเธอลงที่นอนก่อนจะจับมือทั้งสองข้างเธอผูกไว้เหนือศีรษะ“มิกาเอล...คุณจะทำอะไร” นาเซียมองท่าทางของเขาก่อนที่ร่างสูงลุกปลดอาภรณ์ของเขาออกจนไม่เหลืออะไร มิกาเอลเลียริมฝีปากของเขา“คุณไม่ได้ยินที่คาเซียบอกหรอกว่าเขาต้องการให้พวกเราเสกน้องให้แก่เขาอีกสักสองสามคน”“อะไรนะ...มิกาเอลคุณจะบ้าไปแล้วเหรอ ฉันไม่ไหวแล้วนะ”“ซู่วววว....เพื่อคาเซียแล้วคุณจะใจร้ายต่อลูกได้ยังงั้นเ
‘มิกาเอลที่รัก วันนี้ฉันต้องเข้าพระราชวัง เพื่อยินดีกับองค์ราชินีเซลีน ฉันจะรีบกลับมาทานมื้อค่ำร่วมกับคุณและลูกแน่นอนค่ะ ’ มิกาเอลมองดูกระดาษโน้ตที่มีข้อความสั้น ๆ ดูเหมือนว่าเซลีนนางจะไม่ยอมให้ภรรยาของของลดละบ้างเลย ตลอดช่วงที่นางได้ขึ้นเป็นองค์ราชินี นางก็เอาแต่จัดงานเลี้ยงน้ำชา ทำให้นาเซียแทบไม่มีเวลาให้แก่เขาเลย อย่างไรก็ตามอย่างน้อย ๆ พวกเขาก็ยังคงมีค่ำคืนที่งดงามเสมอ มิกาเอลเดินออกไปที่ลานฝึกซ้อมเพื่อฆ่าเวลาในช่วงที่นาเซียไม่อยู่ ทันทีที่นาเซียมาถึงพระราชวังเธอก็ตรงไปยังปราสาททางฝั่งตกวันออกซึ่งเป็นที่พำนักขององค์จักรพรรดิและองค์ราชินี เธอเดินตามโถงทางเดินที่เรียงรายไปด้วยเสาขนาดใหญ่ในรูปแบบโรมัน ตลอดทางเดินเหล่าอัศวินก็จะโค้งคำนับเธออย่างคุ้นเคย นาเซียยิ้มส่งให้เหล่าอัศวินอย่างเช่นทุกครั้ง“เซีย!!” เสียงอุทานร้องเรียกเธอเมื่อเธอก้าวผ่านประตูด้านหน้า เซลีนกำลังก้มดูเด็กน้อยที่อยู่ข้างเตียง เจ้าหญิงตัวน้อยเอาแต่ร้องไห้จ้า แต่ทันทีที่นาเซีย
นาเซียสะดุ้งตกใจจนเผลอปล่อยผ้าหลุดมือ มิกาเอลคว้าจับลำคอของเธอและโน้มมันลงจนริมฝีปากของเธอสัมผัสกับริมฝีปากของเขา อย่างแผวเบาปลายลิ้นที่นุ่มนวลของเขาคอยกวาดต้อนไปมาในโพรงปากของเธอ แม้จะอ่อนโยนแต่เธอก็ยังรู้สึกไม่พร้อมอยู่ดี“เดี๋ยวก่อนมิกาเอล” นาเซียพยายามยันตัวออก แต่ฝ่ามือของเขานั้นแน่นราวกับคีบล็อกเอาไว้ เธอไม่สามารถผละริมฝีปากตนออกจากริมฝีปากเขาได้ มันเหมือนเส้นความอดทนของเขาหลุดออก ทั้งที่เขาตั้งใจอยากสัมผัสเธอเพียงเล็กน้อย เพราะเขารู้ดีว่าในตอนนี้เธอไม่อาจกระทำที่รุงแรงได้ แต่พอได้สัมผัสริมมฝีปากอิ่มมิกาเอลก็กัดฟันแน่นก่อนจะกระชากเสื้อบาง ๆ นั่นของเธอออก และดันตัวเธอนอนลงบนเตียง มิกาเอลโน้มใบหน้าลงครอบริมฝีปากตนไปที่ยอดอกสีสวยที่กำลังเด้งตอบสนองต่อการกระตุ้นของเขาจนแดงเป็นผลเชอรี่ ปลายลิ้นของเขากดลงไปที่ยอดอกที่ตั้งชันของเธอและกวาดลิ้ม“อร๊า” นาเซียหายใจหอบบิดร่างของเธอออก เธอกลัวว่าเขาจะทำรุนแรงเกิดไปเพราะทุกครั้งมิกาเอลไม่เคยผ่อนปรนเรื่องบนเตียงนี่เลย เขาเหมือนสัตว์ป่าที่หิวกระหาย แต่ในทางกลับกันเธอรู้สึกตื่นเต้นและเสียวแปลก ๆ มิกา
ภายหลังจากที่นาเซียและอีวอนเดินทางกลับมายังอาณาเขต กาบริเอล ไม่ช้าแรนิเยร์ก็ขนส่งเสบียงจำนวนมากมาตามที่เธอต้องการ นาเซียสั่งให้คนรับใช้ที่เหลือช่วยนำไปเก็บไว้และแบ่งส่วนหนึ่งออกมาแจกจ่ายให้กับชาวเมืองก่อนที่จะออกไปช่วยการเก็บกวาดบ้านเมืองให้กลับมามีสภาพที่ดีดังเดิม นาเซียอดทนรอขบวนของเหล่าอัศวินจนหน้าท้องของเธอนูนออกมาให้เห็นบ้างเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าทุกคนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย“มาดามข้าได้ส่งชาวเมืองกลับไปยังบ้านเรือนของพวกเขาจนครบดีแล้วขอรับ มาดามต้องการให้กระผมจัดการสิ่งใดเพิ่มอีกหรือไม่” ลอร์ดเควินเดินเข้ามารายงานพร้อมส่งเอกสารเสบียงรอบสุดท้ายที่แรนิเยร์ส่งมาให้ ดูเหมือนทุกคนคงถูกแสงของหินเวทช่วยลืมจึงทำให้จดจำได้เพียงแค่ว่าเธอยังเป็นเพียงดัชเชสแห่งกาบริเอลอยู่ แม้ความทรงจำนั้นจะลืมเลือนแต่หนังสือที่องค์จักรพรรดิพุชคาเรนส่งมาให้มิกาเอลก็คงยังอยู่ หนังสือคำสั่งให้เธอ และเขายุติสัญญาสามีภรรยานาเซียรอบเดินมาในห้องทำงานของมิกาเอลอย่างระวัง เพราะทุกครั้งที่เธอเข้ามาจะต้องมีลอร์ดเควินเข้ามาด้วยทุกครั้ง เพราะเพื่อความปลอดภัยจากเหตุการณ์ครั้งนั
ดวงตาสีมรกตที่อยู่ระหว่างปอยผมสีดำกำลังจ้องมองไปยังพระราชวังที่ยิ่งใหญ่ตรงหน้า ปราสาทสีขาวสะอาดตาตัดการพื้นหญ้าสีเขียวขจี ประตูรั้วเหล็กหนาถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ก่อนที่รถม้าจะหยุดนิ่ง นาเซียก้าวลงจากรถม้าพร้อมเอามือปิดปากตัวเอง คงเป็นผลกระทบจากการตั้งครรภ์ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีคลื่นลูกใหญ่ที่ม้วนไปมาในท้องของเธอจนดันมาเกือบติดลำคอ“ท่านหญิงไม่เป็นไรนะคะ”“ไม่เป็นค่ะ” นาเซียยกมือกุมศีรษะที่กำลังมึนงงเล็กน้อย ไม่แปลกที่อีวอนจะบอกให้เธอมอบหมายให้ลอร์ดเควินเดินทางมาเองเพราะนอกจากจะต้องหวั่นกลัวว่าสัตว์ปีศาจจะยังคงหลงเหลือ และหลุดเข้ามาในอุโมงค์เคลื่อนย้ายนี้ และไหนจะโคลงเคลงเพราะแรงขับเคลื่อน นาเซียพยายามกล้ำกลืนก้อนขมๆ ลงคอก่อนจะยกใบหน้าเชิดราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น สาวใช้ในพระราชวังต่างจ้องมองเธออย่างสนใจ แม้พวกนางจะไม่เอ่ยถามแต่เธอก็พอเดาได้ว่าพวกนางอยากรู้เรื่องอะไร ทันทีที่เดินเข้ามายังโถงกลาง นาเซียมองได้พบกับสตรีหนึ่งที่เธอคุ้นเคยดีบารอนเนสเบนเนทซ่า รูน่ากำลังเดินตรงมาที่เธอราวอย่างกับรู้ล่วงหน้า“ถวายพระพรพระชายารัชทา
นาเซียยกมือลูบลำคอที่ขึ้นเป็นรอยแดงตามนิ้วมือบีบ แวนเนอร์คงรอบปะปนมากับชาวเมืองเข้ามายังปราสาทนี้ นาเซียรู้สึกขนลุกชันต้องมีใครบ้างที่แอบเข้ามาทำเรื่องเช่นนี้เหมือนกับแวนเนอร์นาเซียพึงระลึกได้ว่าความปลอดภัยของทุกคนดูเหมือนแทบไม่มีเลย ในขณะที่เหล่าอัศวินเอาแต่กระทำการปกป้องกาบริเอลจากฝูงสัตว์ปีศาจที่บุกเข้ามาในอาณาเขต แต่ไม่คิดว่าความน่ากลัวไม่ต่างสัตว์ปีศาจเหล่านั้นคือผู้ที่คอยจับจ้องเอาสถานการณ์เช่นนี้มาทำเรื่องเลวร้ายเหมือนกับที่ลอร์ดแวนเนอร์ทำไป อีวอนวิ่งเข้ามาก่อนจะสั่งให้อัศวินนำร่างของแวนเนอร์ไปขังไว้ที่คุกใต้ดินอีกครั้ง ทั้งยังย้ำอีกว่าให้เฝ้าไว้ไม่ห่าง“ขอบคุณนะคะเลดี้เซลีน” นาเซียกล่าวขอบคุณเมื่ออีวอนจัดการนำร่างแวนเนอร์ออกไป เธอทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างอ่อนแรง เซลีนได้แต่มองนิ่งก่อนจะเอ่ย“โชคดีที่ฉันเห็นความผิดปกตินั่น” เซลีนกล่าวออกมาอย่างราบเรียบ มันคงเป็นบุคลิกของนางไปแล้ว นาเซียจ้องมองอย่างลังเลก่อนที่เอ่ย“เลดี้ไม่ได้เกลียดฉันหรอกหรือคะ”“ทำไมฉันต้องเกลียดด้วยละ”







