Share

ตอนที่ 14 กล่อมข้าที

last update publish date: 2026-07-10 08:01:19

เธอหยุดมองเพดานห้องที่อยู่สูงโคมไฟระย้าประดับด้วยหินเวทกำลังส่องสว่างราวแสงไฟ ดยุกกาบริเอลไม่ได้ต้องการที่จะนอนกับเธอ ร่างบางลุกพรวดเมื่อได้ยินเสียงร้องเหมือนเช่นคืนนั้น ดยุกกาบริเอลกำลังขาดสติ เธอควรทำเช่นไร เสียงร้องราวเจ็บปวดดูน่าสงสาร แต่หากเธอพลาดเข้าไปอาจรั้งโดนบีบคอได้เหมือนเช่นคราวก่อน แม้เสียงจะดังมาเป็นระรอกแต่ดูเหมือนจะคงไปไม่ถึงยังห้องพักคนรับใช้ นาเซียกำเสื้อคลุมอย่างไม่มั่นใจนัก เธอค่อย ๆ เดินตามทางเดินชั้นสองไปยังห้องทำงานของเขาที่อยู่ชั้นบนกว่า แสงไฟจากห้องทำงานเล็ดลอดออกมาเพียงริบหรี่ นาเซียมองร่างหนากำลังเอามือเกาะกุมศีรษะตัวเอง ‘เป็นไงเป็นกัน’ นาเซียคิด ถึงอย่างไรเธอก็ต้องหาทางช่วยเหลือเขาอยู่ดี นาเซียขยับตัวเดินผ่านประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ก่อนแววตาเขาจะหันมาจ้อง ดวงตาสีแดงก่ำพร้อมรอยคราบน้ำตาดูน่าทรมาน ดยุกกาบริเอลสงบนิ่งไม่เหมือนคราวก่อน ดูเหมือนเขาพอยังคงได้สติอยู่บ้าง ก่อนร่างหนาจะขยับตัวลุกเดินตรงมาที่เธอ

หมับ!! มิกาเอลคว้าตัวเธอมากอด พร้อมริมฝีปากร้อนที่บดคลึงไปมา เพราะไม่ทันตั้งตัวเธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างรอบตัวขาวโพลนไปหมด บรรยากาศรอบด้านก็รู้สึกวูบวาบชวนขนลุก มือหนาค่อย ๆ ประคองศีรษะของเธอเอาไว้ทั้งอีกแขนยังช่วยประคองตัวเธอให้มั่นคง มิกาเอลโน้มตัวเข้าใส่ราวกับพยายามจะบดขยี้ริมฝีปากเธอให้แหลกสลาย ลิ้นสากเกี่ยวดึงจนสายน้ำสีเงินไหลออกข้างมุมปาก

“เดี๋ยวก่อนท่านดยุก” นาเซียร้องห้าม แต่เขากลับอุ้มตัวเธอขึ้นเกี่ยวเอวสอบเขาไว้ นาเซียไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ตัวเธอกำลังนั่งทับขาทั้งสองขาของเขาบนโซฟาตัวใหญ่

“เซีย...กล่อมข้าที” เสียงทุ้มกล่าวกระซิบ นาเซียมองแววตาที่แดงก่ำ ดูเหมือนเขายังคงเจ็บปวด เส้นเลือดหนาที่ปูดขึ้นเป็นเส้นสองข้างขมับยังคงเต้นแรง เธอยกมือขึ้นลูบศีรษะเขาเล็กน้อยก่อนจะยกเรียวแขนเกี่ยวลำคอหนาของเขา ริมฝีปากอิ่มที่บดคลึงอย่างไม่ชำนาญนักดูแล้วสะเปะสะปะจนเขาต้องใช้มือประคองตรึงท้ายทอยลำคอระหงของเธอ เสื้อคลุมที่เธอคว้ามาคลุมทับชุดนอนตอนที่เดินออกมาถูกปลดออกเหลือเพียงชุดนอนซีทรูบาง ร่างอิ่มแอ่นรับเมื่อริมฝีปากครอบลงยอดอกที่กำลังชูชัน มิกาเอลลากลิ้นสากวนรอบผ่านเนื้อผ้าบางจนเปียกชื่น แม้นาเซียจะดูร่างแบบบางแต่ทรวงอกเธอกับอวบอิ่มพอดีมือ เขาคว้าบีบคลึงเบา ๆ ก่อนจะสอดมือไล้ผิวไปมา นาเซียรู้สึกเหมือนกับว่าผิวของเธอต้องไฟ ทุกครั้งที่มือนั่นลูบสัมผัสมันช่างร้อนผ่าวไปทั่วร่าง ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเรียวนิ้วยาวกำลังสอดลูบสัมผัสกับร่องกลีบด้านล่างทำให้เธอรีบดันขาเข้าหาการอย่างลืมตัว มิกาเอลพยายามที่จะเบี่ยงเบนความสนใจเธอด้วยการบดขึ้นริมฝีปากไปที่ยอดอกของเธอแรงขึ้น ก่อนจะใช้ปลายนิ้วหนึ่งสอดเข้าอย่างช้า ๆ ผ่านจุดที่ไวสัมผัส

“อร๊ะ” เสียงเล็กเล็ดลอดผ่านลำคอระหง เขาโน้มคอเธอลงบดจูบอีกครั้งราวเก็บเสียงที่หลุดลอย ในสมองของเธอตอนนี้แทบมองไม่เห็นสิ่งใด ทุกอย่างขาวโผลนไปหมด มีเพียงสัมผัสจากด้านล่างที่ชัดเจน ดูเหมือนเขาพยายามจะทำให้เธอคุ้นชินกับมันก่อนที่เนื้อท่อนเอ็นลำใหญ่จะปดออกมา นาเซียรับรู้สึกสัมผัสที่คับแน่นเธอพยายามจะยกสะโพกหนี แต่ฝ่ามือหนากับคว้ารั้งเอาไว้จนไม่อาจดิ้นหลุด มือหนากดสะโพกเธอลงพร้อมความแน่นอัดเต็มร่อง เสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันดัง ดูเหมือนร่างกายเธอจะยังไม่คุ้นชินกับส่วนด้านล่างของเขานัก ดยุกกาบริเอลโน้มใบหน้าคลอเคลียร์ลำคอทั้งยังเริ่มขบเม้มไปทั่วร่างกายเธอเบา ๆ นาเซียพยายามที่จะผ่อนคลายในขณะที่เขาพยายามที่จะดันส่วนลางเข้ามา ทันทีที่เธอผ่อนคลายสะโพกหนากลับกระแทกสวนขึ้น ทำเอาเธอถึงกับจุก

“เซีย...เจ้ายินดีที่จะอยู่เคียงข้างข้าใช่หรือไม่” เขายังคงกระซิบถาม น้ำเสียงสั่นกระเซ้าทำให้เธอไม่สามารถจดจ่อกับคำถามเขาได้ ในเมื่อด้านล่างยังคงขยับเข้าออกอยู่เนื่อง ๆ

“อร๊างงงง” นาเซียครางเสียง เธอไม่อาจฟืนกลั้นอดทนไว้ได้ร่างบางบิดกายรับจังหวะ เอวสอบขยับแรงขึ้นจนทั่วท้องเธอรู้สึกราวกับมีบางอยางกำลังขยับไปมา เมือกเหลวแทรกซึมช่วยให้ท่อนเนื้อลำใหญ่ขยับเข้าออกได้ง่าย

นาเซียทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มหลังจากที่เขาอุ้มพาเธอกลับมาที่ห้องนอน ดยุกกาบริเอลขยับตัวแนบชิดก่อนจะคว้าเอวกอด เสียงลมหายใจที่ปะทะใบหูของเธอทำให้รู้สึกจั๊กจี้ นาเซียพลิกตัวกลับก่อนถูกมือหนาคว้าตรึงท้ายทอยไว้แน่น ริมฝีปากอิ่มถูกดูดกลืนอีกครั้งราวกับไม่เพียงพอสำหรับเขา

นาเซียขยับตัวด้วยสัมผัสถึงแสงที่ส่องเข้ามาที่ใบหน้า ดูเหมือน มิกาเอลจะลุกออกไปเสียก่อนที่เธอจะตื่น นาเซียมองไปรอบ ๆ ก่อนจะสะดุ้งตัวเล็กน้อย มิกาเอลกำลังถือถาดอาหารเข้ามาที่เตียงนอน

“เซีย เจ้าอย่าเพิ่งลุกเลยเดี๋ยวข้าช่วยเจ้าแต่งตัวเอง” น้ำเสียงของเขาดูอ่อนโยน นาเซียมองใบหน้าคมคายของเขาก่อนหลุบตามองสำรวจตัวเองอีกที ‘อะไรกันทำไมมีฉันคนเดียวละที่อยู่ในสภาพนี้’ เส้นผมที่ฟูฟ่อง    แววตาที่ยังคงดูไม่เต็มตื่น ชุดนอนหลุดลุ่ย เธอรู้สึกอายเสียจนอยากจะเอาตัวซุกกลับไปที่นอนเสียอีกครั้ง

จุ๊บ...มิกาเอลกดปลายจมูกโด่งมาที่แก้มของเธอก่อนจะกดมันอีกที ที่หน้าผาก นาเซียจ้องมองแววตาของเขาอย่างไม่คุ้นเคยนัก

“วันนี้ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าออกไปไหนนอกจากอยู่บนเตียงนี้ เซีย..ข้าไม่อยากห่างเจ้าเลย” เป็นครั้งแรกที่มิกาเอลกล่าวน้ำเสียงออดอ้อน นาเซีย กระพริบตามอง อะไรกันทำไมถึงทำท่าทางเช่นนี้กับเธอ แล้วท่าทางเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน นาเซียรู้สึกสับสนไปหมด ท่าทางที่เคยว่าดูเย็นชากลับดูอ่อนโยนราวคนละคน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูด้านนอก เขาหันไปมองเพียงครั้งก่อนจะหันกลับมาจูบริมฝีปากเธอเพียงครั้ง และลุกเดินออกไป นาเซียรอบมองไปที่ประตู ลอร์ดเฮนรี่กำลังยืนรอ ดูเหมือนเขามีงานสำคัญต้องรีบไปทำ นาเซียมองถาดอาหารที่มีซุปข้าวโพดวางอยู่พร้อมขนมปังอีกชิ้น เธออดคิดถึงเรื่องราวในค่ำคืนไม่ได้ ท่าทางแข็งกร้าวราวสัตว์ป่าของเขาทำให้ทั่วท้องของเธอรู้สึกร้อนวูบ ‘อะไรกัน นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่’ นาเซียปัดความคิดออกไป ก่อนจะตักซุปชิม

นาเซียใช้ความคิดในขณะที่เธอออกมานั่งอยู่ที่สวนในเรือนกระจก ดูเหมือนว่ามิกาเอลมั่นใจแน่นอนแล้วว่าเธอจะต้องใช้สวนนี้เป็นที่พักผ่อนอย่างแน่นอน ถึงได้เคลื่อนย้ายมันมาไว้ที่ปราสาทเขาตามอำเภอใจ นาเซียรู้สึกว่าไม่ใช่เพียงความโหดเหี้ยมเย็นชาที่เขามี แต่มิกาเอลกลับมีอีกด้านที่ผู้ใดก็ไม่อาจได้เห็น นาเซียเอนตัวอิงกับพนักเก้าอี้ก่อนหลับตาลง เธอพยายามใช้เพียงสัมผัสจากกลิ่นหอมของดอกลาเวนเดอร์ช่วยผ่อนคลายความคิดฟุ้งซ่าน หากเรื่องราวเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น อย่างน้อยเธอก็พอยืดหยุ่นการคิดหาวิธีกลับคืนไปโลกเดิมอีกสักระยะหนึ่งก็ยังได้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนพิเศษ 1.2

    เป็นครั้งแรกหลังจากที่จบสงคราม มิกาเอลแทบจะไม่ได้แวะมานอนที่ห้องอย่างสบายใจเหมือนเช่นวันนี้นัก นาเซียที่เพิ่งกล่อมเด็ก ๆ นอนเธอกลับมาเห็นสามีที่กำลังนอนอ่านหนังสืออย่างสบายใจบนเตียงนอน นาเซียปลดเสื้อคลุมออกเหลือเป็นชุดนอนสีขาวเรียบลื่น นาเซียรู้สึกแปลกใจในท่าทางของเขาไม่น้อยแม้เขาจะถือหนังสือในมือ แต่สายตาของเขากลับมองตามเธอทุกครั้งที่เธอขยับตัวเดินไปมา“อ๊ะ...มิกาเอลคุณจะทำอะไร” นาเซียร้องตกใจไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มิกาเอลลุกจากเตียงมาคว้าตัวเธออุ้มลอย ก่อนที่เขาจะรีบเดินไปที่เตียงนอนโดยในท่าทางที่ยังคงอุ้มเธออยู่ มิกาเอลวางพาดตัวเธอลงที่นอนก่อนจะจับมือทั้งสองข้างเธอผูกไว้เหนือศีรษะ“มิกาเอล...คุณจะทำอะไร” นาเซียมองท่าทางของเขาก่อนที่ร่างสูงลุกปลดอาภรณ์ของเขาออกจนไม่เหลืออะไร มิกาเอลเลียริมฝีปากของเขา“คุณไม่ได้ยินที่คาเซียบอกหรอกว่าเขาต้องการให้พวกเราเสกน้องให้แก่เขาอีกสักสองสามคน”“อะไรนะ...มิกาเอลคุณจะบ้าไปแล้วเหรอ ฉันไม่ไหวแล้วนะ”“ซู่วววว....เพื่อคาเซียแล้วคุณจะใจร้ายต่อลูกได้ยังงั้นเ

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนพิเศษ 1.1 ท่านพ่อกับท่านแม่เป็นผู้วิเศษ

    ‘มิกาเอลที่รัก วันนี้ฉันต้องเข้าพระราชวัง เพื่อยินดีกับองค์ราชินีเซลีน ฉันจะรีบกลับมาทานมื้อค่ำร่วมกับคุณและลูกแน่นอนค่ะ ’ มิกาเอลมองดูกระดาษโน้ตที่มีข้อความสั้น ๆ ดูเหมือนว่าเซลีนนางจะไม่ยอมให้ภรรยาของของลดละบ้างเลย ตลอดช่วงที่นางได้ขึ้นเป็นองค์ราชินี นางก็เอาแต่จัดงานเลี้ยงน้ำชา ทำให้นาเซียแทบไม่มีเวลาให้แก่เขาเลย อย่างไรก็ตามอย่างน้อย ๆ พวกเขาก็ยังคงมีค่ำคืนที่งดงามเสมอ มิกาเอลเดินออกไปที่ลานฝึกซ้อมเพื่อฆ่าเวลาในช่วงที่นาเซียไม่อยู่ ทันทีที่นาเซียมาถึงพระราชวังเธอก็ตรงไปยังปราสาททางฝั่งตกวันออกซึ่งเป็นที่พำนักขององค์จักรพรรดิและองค์ราชินี เธอเดินตามโถงทางเดินที่เรียงรายไปด้วยเสาขนาดใหญ่ในรูปแบบโรมัน ตลอดทางเดินเหล่าอัศวินก็จะโค้งคำนับเธออย่างคุ้นเคย นาเซียยิ้มส่งให้เหล่าอัศวินอย่างเช่นทุกครั้ง“เซีย!!” เสียงอุทานร้องเรียกเธอเมื่อเธอก้าวผ่านประตูด้านหน้า เซลีนกำลังก้มดูเด็กน้อยที่อยู่ข้างเตียง เจ้าหญิงตัวน้อยเอาแต่ร้องไห้จ้า แต่ทันทีที่นาเซีย

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนจบ

    นาเซียสะดุ้งตกใจจนเผลอปล่อยผ้าหลุดมือ มิกาเอลคว้าจับลำคอของเธอและโน้มมันลงจนริมฝีปากของเธอสัมผัสกับริมฝีปากของเขา อย่างแผวเบาปลายลิ้นที่นุ่มนวลของเขาคอยกวาดต้อนไปมาในโพรงปากของเธอ แม้จะอ่อนโยนแต่เธอก็ยังรู้สึกไม่พร้อมอยู่ดี“เดี๋ยวก่อนมิกาเอล” นาเซียพยายามยันตัวออก แต่ฝ่ามือของเขานั้นแน่นราวกับคีบล็อกเอาไว้ เธอไม่สามารถผละริมฝีปากตนออกจากริมฝีปากเขาได้ มันเหมือนเส้นความอดทนของเขาหลุดออก ทั้งที่เขาตั้งใจอยากสัมผัสเธอเพียงเล็กน้อย เพราะเขารู้ดีว่าในตอนนี้เธอไม่อาจกระทำที่รุงแรงได้ แต่พอได้สัมผัสริมมฝีปากอิ่มมิกาเอลก็กัดฟันแน่นก่อนจะกระชากเสื้อบาง ๆ นั่นของเธอออก และดันตัวเธอนอนลงบนเตียง มิกาเอลโน้มใบหน้าลงครอบริมฝีปากตนไปที่ยอดอกสีสวยที่กำลังเด้งตอบสนองต่อการกระตุ้นของเขาจนแดงเป็นผลเชอรี่ ปลายลิ้นของเขากดลงไปที่ยอดอกที่ตั้งชันของเธอและกวาดลิ้ม“อร๊า” นาเซียหายใจหอบบิดร่างของเธอออก เธอกลัวว่าเขาจะทำรุนแรงเกิดไปเพราะทุกครั้งมิกาเอลไม่เคยผ่อนปรนเรื่องบนเตียงนี่เลย เขาเหมือนสัตว์ป่าที่หิวกระหาย แต่ในทางกลับกันเธอรู้สึกตื่นเต้นและเสียวแปลก ๆ มิกา

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 52 ท่านพี่ ท่านดยุก..

    ภายหลังจากที่นาเซียและอีวอนเดินทางกลับมายังอาณาเขต กาบริเอล ไม่ช้าแรนิเยร์ก็ขนส่งเสบียงจำนวนมากมาตามที่เธอต้องการ นาเซียสั่งให้คนรับใช้ที่เหลือช่วยนำไปเก็บไว้และแบ่งส่วนหนึ่งออกมาแจกจ่ายให้กับชาวเมืองก่อนที่จะออกไปช่วยการเก็บกวาดบ้านเมืองให้กลับมามีสภาพที่ดีดังเดิม นาเซียอดทนรอขบวนของเหล่าอัศวินจนหน้าท้องของเธอนูนออกมาให้เห็นบ้างเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าทุกคนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย“มาดามข้าได้ส่งชาวเมืองกลับไปยังบ้านเรือนของพวกเขาจนครบดีแล้วขอรับ มาดามต้องการให้กระผมจัดการสิ่งใดเพิ่มอีกหรือไม่” ลอร์ดเควินเดินเข้ามารายงานพร้อมส่งเอกสารเสบียงรอบสุดท้ายที่แรนิเยร์ส่งมาให้ ดูเหมือนทุกคนคงถูกแสงของหินเวทช่วยลืมจึงทำให้จดจำได้เพียงแค่ว่าเธอยังเป็นเพียงดัชเชสแห่งกาบริเอลอยู่ แม้ความทรงจำนั้นจะลืมเลือนแต่หนังสือที่องค์จักรพรรดิพุชคาเรนส่งมาให้มิกาเอลก็คงยังอยู่ หนังสือคำสั่งให้เธอ และเขายุติสัญญาสามีภรรยานาเซียรอบเดินมาในห้องทำงานของมิกาเอลอย่างระวัง เพราะทุกครั้งที่เธอเข้ามาจะต้องมีลอร์ดเควินเข้ามาด้วยทุกครั้ง เพราะเพื่อความปลอดภัยจากเหตุการณ์ครั้งนั

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 51 เลดี้คะ...เรารีบกลับกาบริเอลกันเถิดค่ะ

    ดวงตาสีมรกตที่อยู่ระหว่างปอยผมสีดำกำลังจ้องมองไปยังพระราชวังที่ยิ่งใหญ่ตรงหน้า ปราสาทสีขาวสะอาดตาตัดการพื้นหญ้าสีเขียวขจี ประตูรั้วเหล็กหนาถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ก่อนที่รถม้าจะหยุดนิ่ง นาเซียก้าวลงจากรถม้าพร้อมเอามือปิดปากตัวเอง คงเป็นผลกระทบจากการตั้งครรภ์ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีคลื่นลูกใหญ่ที่ม้วนไปมาในท้องของเธอจนดันมาเกือบติดลำคอ“ท่านหญิงไม่เป็นไรนะคะ”“ไม่เป็นค่ะ” นาเซียยกมือกุมศีรษะที่กำลังมึนงงเล็กน้อย ไม่แปลกที่อีวอนจะบอกให้เธอมอบหมายให้ลอร์ดเควินเดินทางมาเองเพราะนอกจากจะต้องหวั่นกลัวว่าสัตว์ปีศาจจะยังคงหลงเหลือ และหลุดเข้ามาในอุโมงค์เคลื่อนย้ายนี้ และไหนจะโคลงเคลงเพราะแรงขับเคลื่อน นาเซียพยายามกล้ำกลืนก้อนขมๆ ลงคอก่อนจะยกใบหน้าเชิดราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น สาวใช้ในพระราชวังต่างจ้องมองเธออย่างสนใจ แม้พวกนางจะไม่เอ่ยถามแต่เธอก็พอเดาได้ว่าพวกนางอยากรู้เรื่องอะไร ทันทีที่เดินเข้ามายังโถงกลาง นาเซียมองได้พบกับสตรีหนึ่งที่เธอคุ้นเคยดีบารอนเนสเบนเนทซ่า รูน่ากำลังเดินตรงมาที่เธอราวอย่างกับรู้ล่วงหน้า“ถวายพระพรพระชายารัชทา

  • Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย   ตอนที่ 50 ฉันอยากไปที่พระราชวังค่ะ

    นาเซียยกมือลูบลำคอที่ขึ้นเป็นรอยแดงตามนิ้วมือบีบ แวนเนอร์คงรอบปะปนมากับชาวเมืองเข้ามายังปราสาทนี้ นาเซียรู้สึกขนลุกชันต้องมีใครบ้างที่แอบเข้ามาทำเรื่องเช่นนี้เหมือนกับแวนเนอร์นาเซียพึงระลึกได้ว่าความปลอดภัยของทุกคนดูเหมือนแทบไม่มีเลย ในขณะที่เหล่าอัศวินเอาแต่กระทำการปกป้องกาบริเอลจากฝูงสัตว์ปีศาจที่บุกเข้ามาในอาณาเขต แต่ไม่คิดว่าความน่ากลัวไม่ต่างสัตว์ปีศาจเหล่านั้นคือผู้ที่คอยจับจ้องเอาสถานการณ์เช่นนี้มาทำเรื่องเลวร้ายเหมือนกับที่ลอร์ดแวนเนอร์ทำไป อีวอนวิ่งเข้ามาก่อนจะสั่งให้อัศวินนำร่างของแวนเนอร์ไปขังไว้ที่คุกใต้ดินอีกครั้ง ทั้งยังย้ำอีกว่าให้เฝ้าไว้ไม่ห่าง“ขอบคุณนะคะเลดี้เซลีน” นาเซียกล่าวขอบคุณเมื่ออีวอนจัดการนำร่างแวนเนอร์ออกไป เธอทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างอ่อนแรง เซลีนได้แต่มองนิ่งก่อนจะเอ่ย“โชคดีที่ฉันเห็นความผิดปกตินั่น” เซลีนกล่าวออกมาอย่างราบเรียบ มันคงเป็นบุคลิกของนางไปแล้ว นาเซียจ้องมองอย่างลังเลก่อนที่เอ่ย“เลดี้ไม่ได้เกลียดฉันหรอกหรือคะ”“ทำไมฉันต้องเกลียดด้วยละ”

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status